Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ουφ... Ήρθε πάλι αυτή η στιγμή του αντίο. Δεν μου αρέσουν.

Ποτέ δεν μου άρεσαν.

Βέβαια, ποτέ δεν προσπάθησα να τα αποφύγω.

Νομίζω πως οι αποχαιρετισμοί είναι κάτι που δεν αποφεύγεται.

Είναι εκείνος ο κόμπος στο στομάχι όσο πλησιάζει η ώρα και τα μάτια που βουρκώνουν χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο.

Ξέρεις πως θα ξαναδείς τους ανθρώπους σου.

Ξέρεις πως θα έρθουν πάλι οι αγκαλιές, τα γέλια και οι κοινές στιγμές.

Εκείνη τη στιγμή όμως η ελπίδα δεν είναι αρκετή για να γλυκάνει τον αποχωρισμό.

Το καλοκαίρι, για πολλούς από εμάς, κρύβει στην αρχή του τη χαρά της αντάμωσης και, όσο πλησιάζουμε στο τέλος του, τη γεύση της πίκρας του αποχωρισμού.

Είναι σαν να χωράει μέσα του και τα δύο: το «καλώς ήρθες» και το «καλό ταξίδι». Και κάθε φορά που φτάνει αυτή η στιγμή, θυμάμαι τη βαφτιστήρα μου όταν ήταν μικρούλα.

Δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί έκλαιγα στο αεροδρόμιο.

Με χτυπούσε απαλά στην πλάτη, προσπαθώντας να με παρηγορήσει, και με εκείνη τη γλυκιά παιδική της φωνή μου έλεγε: «Don't cry, nonas». Δεν ξέρω αν υπάρχει πιο τρυφερή ανάμνηση από αυτή.

Στον σημερινό αποχωρισμό, το βλέμμα μου στεκόταν στα ανίψια μου.

Στη βαφτιστήρα μου, που ενηλικιώνεται και ανοίγει τα φτερά της, και στο αγόρι μας, που μεγαλώνει τόσο γρήγορα, ένα βήμα πριν από την εφηβεία.

Πόσο όμορφα είναι.

Πόσο γεμάτα μέλλον είναι τα μάτια τους.

Πόσα όνειρα, πόση ζωή, πόσες δυνατότητες χωρούν μέσα σε ένα βλέμμα.

Καλό ταξίδι, αδερφή μου.

Καλό ταξίδι, παιδιά μου.

Να γυρίσετε πίσω στις ζωές σας γεμάτοι όμορφες αναμνήσεις, όπως μας γεμίσατε κι εμάς. Μέχρι την επόμενη αγκαλιά... ❤️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους