1973: Στο Πισοδέρι με τον Μπράνκο Στάνκοβιτς Ο νέος ΑΡΗΣ του Μπράνκο Στάνκοβιτς Το καλοκαίρι του 1973 στον Άρη ήρθε ο Γιουγκοσλάβος τεχνικός Μπράνκο Στάνκοβιτς, ο οποίος είχε προηγουμένως εργαστεί...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φήμη που τον συνόδευε ήταν αυτή ενός σκληρού και άτεγκτου προπονητή, που απαιτούσε εργατικότητα, πειθαρχία και επαγγελματισμό.

Στο ερασιτεχνικό ελληνικό ποδόσφαιρο της δεκαετίας του '70, όλα αυτά ακούγονταν αρκετά παράξενα στα αυτιά των περισσοτέρων.

Από την ομάδα θα αποχωρήσουν σταδιακά, ύστερα από αρκετές συζητήσεις, σπουδαία ονόματα που άφησαν έντονο το στίγμα τους στην ιστορία του συλλόγου, όπως οι Γιώργος Κωνσταντινίδης, Μανώλης Κεραμιδάς και Βαγγέλης Συρόπουλος, παρότι ήταν παρόντες στην προετοιμασία, καθώς και ο Σοφοκλής Σεμερτζής. Στον Άρη ήρθαν ο Γιάννης Βένος, που θα αποδεικνυόταν ένας πολύτιμος ποδοσφαιριστής, σοβαρός και με μεγάλη διάθεση προσφοράς, καθώς και ο έμπειρος Νίκος Κασάπης από τον Ηρακλή.

Η προετοιμασία της ομάδας θα γινόταν σε δύο φάσεις.

Το βασικό στάδιο θα πραγματοποιούνταν στο Πισοδέρι και στη συνέχεια οι προπονήσεις θα συνεχίζονταν στη Θεσσαλονίκη, με τη διεξαγωγή των απαραίτητων φιλικών αγώνων.

Η αποστολή αναχώρησε για το Πισοδέρι την Τετάρτη 1 Αυγούστου.

Σε αυτή συμμετείχαν οι εξής ποδοσφαιριστές: Αλέκος Αλεξιάδης, Γιάννης Βένος, Κλήμης Γούναρης, Κώστας Δράμπης, Νίκος Κασάπης, Σπύρος Καπερνέκας, Μίλτος Κουμαριάς, Ιωσήφ Μιχαηλίδης, Γιάννης Μπαλάφας, Χρήστος Ναλμπάντης, Θόδωρος Πάλλας, Κώστας Παπαϊωάννου, Θανάσης Παπάζογλου, Στέλιος Παπαφλωράτος, Δημήτρης Σταυρίδης, Άγγελος Σπυρίδων, Βαγγέλης Συρόπουλος, Μανώλης Κεραμιδάς, Κώστας Μπαλλής, Νίκος Χρηστίδης, Γιώργος Χατζάρας και Γιώργος Φοιρός. Το Πισοδέρι ήταν προσωπική επιλογή του αυστηρού και λιτού Στάνκοβιτς.

Επρόκειτο ουσιαστικά για ένα καταφύγιο, σε μια ιδανική τοποθεσία με υψόμετρο 1.600 μέτρων, αποτελώντας παράλληλα μια οικονομικότερη λύση από την προετοιμασία στο εξωτερικό.

Το χιονοδρομικό κέντρο της Βίγλας, στο Πισοδέρι, ήταν ένα πραγματικό ησυχαστήριο, μακριά από τον κόσμο.

Διέθετε ελάχιστες ανέσεις, γεγονός που ο Στάνκοβιτς γνώριζε πολύ καλά, καθώς επιθυμούσε οι ποδοσφαιριστές του να ακολουθήσουν έναν λιτό τρόπο ζωής, να είναι απομονωμένοι και απερίσπαστοι, ώστε να προετοιμαστούν όσο το δυνατόν καλύτερα.

Πίστευε επίσης ότι η παραμονή τους εκεί θα τους έδινε την ευκαιρία να συσφίξουν ακόμη περισσότερο τις σχέσεις τους και να γίνουν μια πραγματική ομάδα, με τη βαθύτερη έννοια της λέξης.

Το πρόγραμμα των προπονήσεων ήταν ιδιαίτερα επίπονο και απαιτητικό.

Περιλάμβανε τρεις προπονήσεις την ημέρα: η πρώτη από τις 7:00 έως τις 8:00 το πρωί, η δεύτερη από τις 11:00 έως τις 12:00 και η τρίτη από τις 16:00 έως τις 17:00. Οι παίκτες «κατάπιναν» αμέτρητα χιλιόμετρα στο βουνό, πραγματοποιούσαν ασκήσεις σε ένα ξέφωτο μέσα στο δάσος και, κυριολεκτικά, είχαν ξεχάσει την μπάλα.

Ο προπονητής απαιτούσε σκληρή δουλειά, πειθαρχία και επαγγελματική συνείδηση, στοιχεία που, κατά την άποψή του, έπρεπε να διαθέτει κάθε σύγχρονος αθλητής για να μπορέσει να κάνει πρωταθλητισμό.

Οι παίκτες, παρά την ένταση των προπονήσεων και τον απόκοσμο χαρακτήρα της περιοχής, έδιναν τον καλύτερό τους εαυτό, προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις και να ολοκληρώσουν με επιτυχία την προετοιμασία.

Ύστερα από περίπου δύο εβδομάδες παραμονής στο Πισοδέρι, η ομάδα επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για τη διεξαγωγή των φιλικών αγώνων.

Μικρά-μικρά από την προετοιμασία Οι ανέσεις στο «ορμητήριο» του Άρη στο Πισοδέρι ήταν μόνο οι απολύτως στοιχειώδεις.

Ουσιαστικά θύμιζε στρατώνα.

Υπήρχε μόνο ηλεκτρικό ρεύμα, ενώ για να ζεσταθεί νερό έπρεπε να ανάψουν ξύλα. «Όσοι επιβιώσουν από το Πισοδέρι θα είναι οι ήρωες που θα παίξουν φέτος στον Άρη», σχολίαζε ένας παίκτης, θέλοντας να τονίσει τη δυσκολία της προετοιμασίας. Καταπληκτικό! Υπήρχε όμως και ένας που έλεγε ενδόμυχα: «Αυτή, μάλιστα, είναι προπόνηση με όλη τη σημασία της λέξεως!» Και αυτός δεν ήταν άλλος από τον Θόδωρο Πάλλα, που είχε βρεθεί κυριολεκτικά στο στοιχείο του. «Μαρτυρική ζωή.

Ζεις και τρέφεσαι μέσα στο βουνό.

Δεν πειράζει όμως, θα μας κάνει καλό», έλεγε ο Χρήστος Ναλμπάντης. «Δεν αφήσαμε απάτητη καμία κορυφή», σχολίαζε γελώντας ο Γιώργος Κωνσταντινίδης. Ο Βαγγέλης Συρόπουλος, από την άλλη, δεν το έβαζε ποτέ κάτω και φώναζε: «Κουράγιο, παλικάρια!» «Θέλουμε τρέξιμο για να έρθουμε στα κιλά μας και μετά... τα λέμε», συμπλήρωνε ο Αλέκος Αλεξιάδης.

Πρωτόγνωρη ήταν αυτού του είδους η προπόνηση για τον νεαρό Κώστα Μπαλλή, ο οποίος έχαιρε της ιδιαίτερης εκτίμησης του προπονητή. Ο Μπράνκο Στάνκοβιτς ήταν γνωστός για τις συνήθειες και τις απαιτήσεις του.

Αγαπημένο του σύνθημα ήταν τα τρία μεγάλα ΟΧΙ: Όχι στα ποτά. Όχι στα ξενύχτια. Όχι στις γυναίκες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους