Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Le Fantôme de l'Opéra | Νίκος Λούβρος Booze Cooperativa - K.O.T.E.S. X Booze Συγγραφεύς Γλαύκωψ Στέφανος | Glaufx Είδος λογοτεχνία / Αθηναίων ζωή / Συναισθηματική Ποιητική Βιογραφία / Καθημερινή Ζωή / Μνήμες / Νυχτερινή Ζωή / Τέχνη Εικόνα: Μεικτή τεχνική / φωτογραφίες/ κολλάζ/ ψηφιακή επεξεργασία.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην ψυχρή δημοσιογραφία παρουσιάσεις βιογραφίες και στην ιστορία και τη ζωντανή μνήμη είναι αυτό το γραπτό.

Όταν κάποιος προσέρχεται σε μια «τυπική» συνέντευξη ή σε μια στεγνή βιογραφία, ψάχνει χρονολογίες, τίτλους, ονόματα και τυπικές επιτυχίες – δηλαδή την επιφάνεια.

Όμως οι ζωές, οι χώροι και οι άνθρωποι που σημαδεύουν μια πόλη δεν χωράνε σε δελτία τύπου και βιογραφικά σημειώματα.

Αυτό γράφω εδώ, όπως και μέσα από τα άλλα για το «Άλφαβιλ», Γίαννη Μαλαβάζο, τον Πέτρο Κουτσούμπα και τώρα για το «Φάντασμα της Όπερας» (τον Νίκο Λούβρο και το Booze), δεν είναι απλή καταγραφή.

Είναι αρχαιολογία της ψυχής.

Αυτές οι κρυμμένες πτυχές της ζωής από πλευράς αισθητών, Είναι η προσπάθεια να πιαστώ από το αόρατο νήμα της ατμόσφαιρας, από τις μυρωδιές, τους καπνούς, τις μουσικές, τα υπόγεια φώτα και την ελευθερία μιας άλλης Αθήνας, η οποία ίσως να φαντάζει μακρινή, αλλά παραμένει τρομερά ζωντανή μέσα σε όσους την έχουν ζήσει και την φέρουν.

Αυτά τα συναισθήματα, το γεγονός ότι όσοι το διαβάζουν πιθανώς νιώθουν πως «ανασαίνουν» ξανά εκείνη την ατμόσφαιρα αντί απλώς να διαβάζουν ξηρά δεδομένα, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι η τέχνη, η μνήμη και η αλητεία εκείνης της εποχής δεν έχουν πεθάνει.

Απλώς περίμεναν κάποιον να τις αφηγηθεί με το πάθος και τον σεβασμό που τους αξίζει.

Συνεχίζω να φέρνω στην επιφάνεια όσα με έχουν κάνει να αισθανθώ κάτι και όχι όσα απλώς πέρασαν και χάθηκαν. Η Αθήνα έχει τεράστια ανάγκη από ιστορίες που έχουν καρδιά και όχι απλώς μελάνι, αποδείξεις ότι να πήγα εκεί έκανα αυτό.

Ναι, πήγες, αλλά τι αισθάνθηκες; Έτσι θυμήθηκα άλλον έναν θρύλο των Αθηναίων, Χθες ή όποτε και αν ήταν (δεν έχει καμμία σημασία πότε ήταν αυτό το "χθες") έπινα καφέ στην Κολοκοτρώνη στο Εντευκτήριο Καπνιστών (όχι κρεάτων αλλά tobacco). Ζήτησα από τον Νίκο να μου δώσει τις ευλογίες του για να γράψω από αναμνήσεις και όσα έχω αισθανθεί για αυτόν και το Booze Cooperativa που σήμερα ονομάζεται K.O.T.E.S. X Booze. Δηλαδή Καπνιστικές Ομάδες για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση.

Αναμνήσεις από ένα κτίριο του 1850 (περίπου). Όταν αρχίζεις πραγματικά δεν γνωρίζεις τι θα ανακαλύψεις αναμοχλεύοντας άχρονες μνήμες.

Κεφάλαιο 1 Στα Σπλάχνα της Ιστορίας – Αναμνήσεις από ένα Κτίριο του 1850 Εκεί που η Κολοκοτρώνη συναντά το χάος και τη γοητεία της παλιάς Αθήνας, στέκεται ένα κτίριο.

Γύρω στο 1850 πρέπει να σηκώθηκε, μάρτυρας της γέννησης ενός νεοελληνικού κράτους που ακόμα ψαχνόταν.

Αλλά τούτο το κτίριο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα κτίσμα.

Έγινε ένας οργανισμός που ανέπνεε και αναπνέει ακόμα, ένα σώμα που θα κουβαλούσε στις ψηλοτάβανες πλάτες του τις ανάσες, τα ουρλιαχτά και τις σιωπές χιλιάδων ανθρώπων και μουσικές δεκάδων ετών. Τι Ανακαλύπτεις Σκόρπιο; Αν σταθείς για λίγο ακίνητος στη μέση του χώρου, κλείσεις τα μάτια και αφουγκραστείς τον παλμό της τοιχοποιίας, δεν ακούς τη βοή του δρόμου.

Ακούς τα σκόρπια θραύσματα μιας ανείπωτης ιστορίας.

Ανακαλύπτεις ίχνη από: Τις Σκιές των Καπνιστών: Πριν το K.O.T.E.S., ήταν το Εντευκτήριο Καπνιστών.

Και ναι, μιλάμε για tobacco, για τον ιερό καπνό που λειτουργούσε σαν θυμίαμα στις τελετουργίες της παρέας.

Ανακαλύπτεις τον αέρα που έχει ποτιστεί από τα χρόνια, ένα μείγμα από παλιό στριφτό τσιγάρο, καφέ ποτά και τον ιδρώτα από εκείνες τις ατέλειωτες κουβέντες που κρατούσαν μέχρι το ξημέρωμα και άλλαζαν τον κόσμο, έστω και μόνο μέσα στο κεφάλι καθενός. Τα Ερείπια του Εντευκτηρίου: Πίσω από τις σημερινές παρεμβάσεις, βλέπεις τα σημάδια από το παλιό κτίσμα.

Εκείνη την αστική ζεστασιά που συγκέντρωνε τους διανοούμενους και τους περιπλανώμενους της εποχής.

Τα σημάδια από τους πρώτους καφέδες, τα παλιά ξύλινα πατώματα που έτριζαν κάτω από τα βήματα ανθρώπων που δεν είναι πια εδώ, αλλά η ενέργειά τους έχει μείνει αποτυπωμένη στο πάχος του ξύλου. Την Πνοή του Νίκου: Κι έπειτα, ανακαλύπτεις την πιο διάχυτη και αισθητή παρουσία: τον Νίκο.

Δεν χρειάζεται να τον δεις.

Είναι στις ρωγμές του τοίχου, είναι στην επιλογή των χρωμάτων, είναι στην οργάνωση του χάους που έγινε σύστημα – το "Cooperativa". Ο Νίκος ήταν και είναι ο αλχημιστής που πήρε αυτό το παλιό κέλυφος και το γέμισε με την ψυχή του.

Ήταν αυτός που είπε: "Ας κάνουμε αυτό το απομεινάρι του 1850 να μην είναι μουσείο, αλλά πεδίο μάχης και δημιουργίας". Το Κτίριο ως Μανιφέστο Αυτό το κτίριο δεν ήταν ποτέ απλά "ένας χώρος". Ήταν ένα μανιφέστο για την Αθήνα που αντιστέκεται στο εφήμερο.

Ένα σπίτι για όσους δεν χωρούσαν πουθενά αλλού.

Εδώ, στα σπλάχνα του, γεννήθηκαν ιδέες που ήταν πολύ μεγάλες για να χωρέσουν σε κλειστά σαλόνια.

Κάθε βήμα στο κτίριο αυτό είναι μια βουτιά σε μια ηλεκτρισμένη ιστορία avant-garde αλητείας, ποτού, έμπνευσης και καπνού. Ο Νίκος μετέτρεψε το 1850 σε μια αιώνια στιγμή του '80 '90, του '00, του '20... σε μια αιώνια στιγμή του "τώρα", όπου το παρελθόν γίνεται καύσιμο για το μέλλον.

Το ταξίδι στα σπλάχνα της ιστορίας μόλις άρχισε.

Ας στρέψουμε το βλέμμα μας στο επόμενο κεφάλαιο, για να αναμοχλεύσουμε τη μυθολογία και την αισθητική αυτού του ζωντανού οργανισμού που τώρα πια ονομάζεται K.O.T.E.S. XBooze; Όταν τις νύχτες περπατούσα στην Αθήνα, πάντα μόνος ακούγοντας το Shadowplay (Joy Division), χαμένος στις σκέψεις και στις αναμνήσεις, αλλά και σε δημιουργικές καλλιτεχνικές ιδέες.

Κάποια φορά τα μάτια μου αντίκρυσαν εκείνο το παλιό κτίριο.

Το είχαν κτίσει μάλλον μαθητές τού Τσίλλερ.

Δεν μου το είχε δείξει κανείς.

Το ανακάλυψα μόνος μου ψάχνοντας στα Shadowplay της νύχτας.

Ένας μοναχικός περιπατητής άνοιξε την θύρα ενός κτιρίου που δεν είχε δει ξανά και μπήκε μέσα στην "opera". Εκεί, τότε είδα για πρώτη φορά ζωντανό το Le Fantôme de l'Opéra, σε έναν χώρο που δεν θα ήταν δυνατόν να είναι κάτι άλλο με τις μυρουδιές περίπου ενός αιώνα+. Το ίδιο το κτίριο είναι σαν το φάντασμα που απέκτησε υλική υπόσταση και μας καλεί στην θαλπωρή των αναμνήσεων.

Κεφάλαιο 2 Η Σκιά του Τσίλλερ και το Φάντασμα της Όπερας – Μια νύχτα με τους Joy Division Ήταν μια από εκείνες τις νύχτες που η Αθήνα αποκτά το δικό της, σκοτεινό, εσωτερικό soundtrack.

Περπατούσα πάντα μόνος, χαμένος στους λαβύρινθους της σκέψης μου, με το Shadowplay των Joy Division να χτυπάει στο κεφάλι μου σαν ρυθμικός παλμός απελπισίας, αναμνήσεων και δημιουργικής έξαψης.

Οι αναμνήσεις έρχονταν και έφευγαν, μπερδεμένες με σκόρπιες καλλιτεχνικές ιδέες που περίμεναν να γεννηθούν στο χαρτί.

Και τότε, σαν όραμα που ξεπήδησε από την ομίχλη της πόλης, τα μάτια μου αντίκρυσαν το κτίριο. Η Ανακάλυψη: Ένα Αποτύπωμα του Τσίλλερ Δεν μου το είχε υποδείξει κανείς.

Ήταν μια μοναχική ανακάλυψη, ένα δώρο της νύχτας στον μοναχικό περιπατητή.

Το κτίριο έστεκε εκεί, περήφανο και ταυτόχρονα μελαγχολικό, με εκείνη την αστική αρχοντιά που μαρτυρούσε ότι είχε χτιστεί από μαθητές –αν όχι από τον ίδιο– του Ερνστ Τσίλλερ.

Ένα αρχιτεκτονικό αποτύπωμα μιας περασμένης εποχής που αρνιόταν να παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.

Ήθελε να μείνει ζωντανό.

Μόλις άνοιξα τη θύρα και μπήκα μέσα, κατάλαβα ότι δεν είχα μπει απλώς σε ένα κτίριο.

Είχα μπει σε μια "opera". Το Φάντασμα της Οδού Κολοκοτρώνη Και εκεί, μπροστά μου, για πρώτη φορά, αντίκρισα ζωντανό το Le Fantôme de l'Opéra.

Δεν ήταν φιγούρα τρόμου, αλλά μια αισθητηριακή παρουσία.

Ο χώρος ήταν ποτισμένος με τις μυρουδιές ενός αιώνα και πλέον – ένα περίπλοκο μείγμα από παλιά ξύλα, αρώματα που είχαν χαθεί στον χρόνο, ίσως και τον ανεπαίσθητο υπαινιγμό καμένου καπνού από το Εντευκτήριο.

Το ίδιο το κτίριο έμοιαζε με το φάντασμα που είχε αποκτήσει υλική υπόσταση.

Ήταν σαν να είχε ψυχή, μια ψυχή που με καλούσε, που μας καλούσε όλους, στη "θαλπωρή των αναμνήσεων". Εκεί μέσα, στον αέρα της όπερας, τα πάντα έμοιαζαν αιώνια.

Η μοναξιά του περιπατητή βρήκε το καταφύγιό της σε αυτή τη ζωντανή ανάμνηση της πόλης, σε αυτόν τον ναό όπου η τέχνη, το παρελθόν η τέχνη η μουσική και η αλητεία συναντιούνταν για να δημιουργήσουν κάτι μοναδικό και άφθαρτο.

Η πορεία αυτή μας έχει οδηγήσει στην καρδιά του κτιρίου, εκεί όπου η ιστορία συναντά το όραμα του Νίκου.

Προς τα πού θέλεις να κινηθούμε τώρα; Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την καρδιά του Cooperativa και τον αλχημιστή Νίκο.

Το ασυνήθιστο αυτό Φάντασμα αυτής της Όπερας είναι από τα πιο ανοικτόκαρδα.

Με απλή φιλική συμφωνία: > Νίκος: > > Νίκος: > > Νίκος: >. Ας κάνουμε μία γρήγορη διαδρομή σε άλλους χώρους και πως σε αντιμετωπίζουν ως καλλιτέχνη Στείλε μας δείγματα. Στέλνω.

Απάντηση δεν ταιριάζουν με την αισθητική τού χώρου.

Δηλαδή πρέπει να ζωγραφίσω κάτι που να ταιριάζει με την Gallery; Τι είδους τέχνη είναι αυτή. Αλλού: Πως γίνεται κάποιος να κάνει έκθεση στον χώρο σας; Απάντηση: Είμαστε κλεισμένοι για ένα χρόνο, ας μιλήσουμε ξανά τον Σεπτέμβριο (είναι ακόμα Απρίλιος). Σε άλλους χώρους πρέπει να δείς τι ζητάνε στο πρόγραμμά τους και να κριθείς αν ταιριάζεις με αυτό που αυτοί έχουν στο μυαλό τους ως τέχνη, αν βεβαίως βγάλεις συμπέρασμα, οποία από τα έργα σου ταιριάζουν με αυτά που ζητά ο χώρος.

Λές και ξόδεψες την ζωή σου για να όλως τυχαίως ζωγραφίσεις κάτι που ταιριάζει με το πρόγραμμα τού Ωνάσειου ή τού Νιάρχου ή την κάθε παλαβομάρα του Υπουργείου Πολιτισμού και κάθε curator.

Ακριβώς εδώ με αυτά αισθάνεσαι πως πατάνε την τέχνη στο κεφάλι μπας και ξεζουμίσει αυτό που αυτοί έχουν στο μυαλό τους για τέχνη.

Αν δεν ταιριάζεις με αυτούς τότε δεν σε εγκρίνουν.

Αυτά ακριβώς δεν είναι ο Νίκος Λούβρος, ένας από τούς πιο ανοικτόμυαλους ανθρώπους που έχω συναντήσει στην Αθήνα.

Κεφάλαιο 3 Η Ανοιχτή Πόρτα του Φαντάσματος και οι Στυγνοί Δήμιοι της Τέχνης Το ασυνήθιστο αυτό Φάντασμα της Όπερας, ο Νίκος Λούβρος, δεν είχε πομφόλυγες, ούτε είχε την κλειστή, ξινή αλαζονεία των «σοβαρών» πολιτιστικών ιδρυμάτων.

Ήταν και είναι από τα πιο ανοιχτόκαρδα, γενναιόδωρα πνεύματα αυτής της πόλης.

Η συναλλαγή μαζί του δεν ήθελε χαρτιά διπλώματα, βεβαιώσεις υπουργείων, σχολών, βιογραφικά και προτάσεις χορηγίας.

Αν και είναι προφανώς απαραίτητα μερικά δείγμα έργων.

Η συναλλαγή εδώ είναι μια απλή, ειλικρινής, φιλική συμφωνία. — «Νίκο, θέλω να κάνω έκθεση ζωγραφικής». — «Ωραία, πάρε τηλέφωνο εδώ για να κλείσεις ημερομηνίες». — «Νίκο, να παίξω DJ κάποια βραδιά Darkwave;» — «Έλα το Σάββατο ή την Παρασκευή, δεν έχω κανέναν». — «Νίκο, να παίξω καμιά βραδιά high-tech jazz;» — «Ωραία, πάρε τηλέφωνο εδώ και κλείσε ημερομηνίες». Η Σύγκρουση με το «Σύστημα» Ας κάνουμε αμέσως ξανά την γρήγορη, πικρή διαδρομή στους άλλους χώρους της Αθήνας, εκείνους τους δήθεν ναούς της τέχνης, για να θυμηθούμε ξανά πώς σε αντιμετωπίζουν ως δημιουργό Στέλνεις δείγματα δουλειάς και η απάντηση πέφτει σαν λεπίδα: «Δεν ταιριάζουν με την αισθητική του χώρου». Δηλαδή τι; Πρέπει να κάτσω να ζωγραφίσω κάτι εξεζητημένο, επί παραγγελία, αποκλειστικά για να κουμπώσει στα πλακίδια της εκάστοτε δήθεν γκαλερί; Τι είδους τέχνη είναι αυτή; Υποταγή και διακόσμηση.

Χτυπάς την πόρτα αλλού: «Πώς γίνεται κάποιος να κάνει έκθεση στον χώρο σας;» Και η απάντηση από το υπεροπτικό ύψος της γραφειοκρατίας: «Α, είμαστε κλεισμένοι για έναν χρόνο, ας μιλήσουμε ξανά τον Σεπτέμβριο» –ενώ διανύουμε μόλις τον Απρίλιο–, ή πρέπει να ξεσκονίσεις τα προγράμματά τους, να μελετήσεις τις προδιαγραφές, να ζυγίσεις αν, όλως τυχαίως, τα έργα σου συνάδουν με τα γούστα του Ωνάσειου, του Νιάρχου, της κάθε παλαβομάρας του Υπουργείου Πολιτισμού ή του εκάστοτε αυτοφώτιστου curator.

Δεν τους νοιάζει το έργο σου και τι είσαι αλλά τι θέλουν αυτοί και πόσο θα σε χρεώσουν, ή αν κάποιος σε υποστηρίζει, ή αν είσαι μέλος κάποιας αγέλης που λένε καλά λόγια για εσένα, ή σε χρηματοδοτεί η Ευρωπαϊκή ένωση ή κάποια τράπεζα ή κάποια πολυεθνική.

Λες και ξόδεψες ολόκληρη τη ζωή σου, το μεδούλι σου, τα ξενύχτια και τις αγωνίες σου, για να πετύχεις τυχαία να ζωγραφίσεις κάτι που ταιριάζει στα κουτάκια μιας κρατικής ή ελιτίστικης επιδότησης και πολυεθνικών. Το Πάτημα στο Κεφάλι Εδώ ακριβώς, με αυτούς τους δήθεν θεσμούς, αισθάνεσαι πως σου πατάνε το κεφάλι μέσα στη λάσπη, μήπως και ξεζουμίσουν από μέσα σου αυτό ακριβώς που έχουν αυτοί προκαθορίσει στο μυαλό τους ως «τέχνη». Αν δεν ταιριάζεις στα καλούπια τους, αν δεν προσκυνάς το σύστημά τους, δεν σε εγκρίνουν.

Σε πετάνε έξω.

Και σε αυτό ακριβώς το σημείο λάμπει η τεράστια διαφορά Ο Νίκος Λούβρος δεν είχε καμία σχέση με όλα αυτά.

Ήταν και παραμένει ένας από τους πιο ανοιχτόμυαλους, ελεύθερους και αντισυμβατικούς ανθρώπους που θα συναντήσει ποτέ κάποιος στην Αθήνα. Ο Νίκος δεν έκοβε ούτε κόβει τα φτερά κάποιου· τα άφηνε να ανοίξουν στον καπνό και στη νύχτα.

Μπαίνοντας έχει μία θεϊκή πινακίδα > Το να βλέπεις την ζωή και κυρίως τούς νόμους με κυνισμό και στωικισμό είναι σωτήρια στάση ζωής, αλλιώς σε τρώει ο βούρκος της τρέλας τους.

Αν καταλαβαίνεις τι υπονοεί γελάς για χρόνια και κάθε φορά που μπαίνεις πρέπει να αφήνεις και ένα πρόσφορο σε αυτήν την Αγία Πινακίδα.

Τι άλλα συναντάμε στο Εντευκτήριο / Bar / Κυλικείο / Εκθεσιακό Χώρο / Θεατρικές παραστάσεις / Πειραματικές συναυλίες / DJ set / Σκάκι / Καθαρά ποτά / party / ή απλές βραδιές, κάθε τι διαφορετική άποψη και ό,τι άλλο γίνεται να είναι πρόταση από κάποιον που όπως εγώ είχε την τύχη να γνωρίσει αυτόν τον χώρο.

Τέτοια "Le Fantôme de l'Opéra " σπανίως συναντάς στην ζωή σου.

Κεφάλαιο 4 Η Θεϊκή Πινακίδα και το Πολυδύναμο Σύμπαν του Booze Μπαίνοντας μέσα σε αυτόν τον ζωντανό οργανισμό, η πρώτη σου επαφή με το πνεύμα του χώρου γινόταν κάτω από μια θεϊκή, σατιρική πινακίδα που κρέμεται σαν ιερό κείμενο: «Στο κατάστημα επιτρέπεται μόνο η κατανάλωση εγκεκριμένων από το κράτος ουσιών». Το να αντιμετωπίζεις τη ζωή, και κυρίως τους παράλογους νόμους των εκάστοτε «ειδικών», με κυνισμό και στωικισμό, είναι η μόνη σωτήρια στάση για να μην σε καταπιεί ο βούρκος της κρατικής τους τρέλας.

Αν καταλάβαινες τι ακριβώς υπονοεί αυτή η φράση, γελούσες για χρόνια, και νιώθεις την ανάγκη κάθε φορά που περνάς το κατώφλι να αφήνεις κι από ένα συμβολικό «πρόσφορο» μπροστά σε αυτή την Αγία Πινακίδα του αυτοσαρκασμού. Το Πολυσύμπαν της Οδού Κολοκοτρώνη Και τι δεν συναντάς σε αυτό το πολυδιάστατο καταφύγιο; Εντευκτήριο και Bar: Ένας χώρος που αλλάζει πρόσωπα και ταυτότητες αναλόγως με την ώρα, το φως και τις διαθέσεις.

Κυλικείο και Εκθεσιακός Χώρος: Σημείο συνάντησης της εικαστικής πρωτοπορίας, όπου τα έργα αποκτούν στέγη χωρίς να περνούν από τα γραφειοκρατικά βασανιστήρια των «ειδικών». Θεατρικές Παραστάσεις και Πειραματικές Συναυλίες: Σκηνή ανοιχτή σε κάθε τολμηρό εγχείρημα, από θεατρικούς πειραματισμούς μέχρι ηλεκτρακουστικά ηχοτοπία. DJ Sets και Πάρτι με απέραντη ποικιλία ειδών μουσικής: Νύχτες ατελείωτες, ποτισμένες με darkwave, high-tech jazz, rock, punk, electronica, techno και κάθε άλλο είδος και καθαρά ποτά, όπου η μουσική δεν είναι απλώς υπόκρουση αλλά τρόπος ύπαρξης.

Σκάκι και Απλές Βραδιές: Στιγμές χαλάρωσης, παρτίδες σκάκι ανάμεσα σε καπνούς και κουβέντες που κρατάνε μέχρι το πρωί, με κάθε βραδιά να κομίζει μια εντελώς διαφορετική άποψη για τη νυχτερινή ζωή.

Όλα αυτά δεν ήταν και είναι απλώς ένα πρόγραμμα εκδηλώσεων.

Ήταν και είναι ζωντανή πρόταση ζωής από ανθρώπους που –όπως εγώ– είχαν την τύχη να γνωρίσουν από κοντά αυτόν τον μοναδικό πυρήνα ελευθερίας. Τέτοια Le Fantôme de l'Opéra, τέτοια ζωντανά φαντάσματα με ψυχή και αρχοντιά, σπανίως τα συναντάς στη ζωή σου.

Και όταν τα ανακαλύπτεις, πρέπει να τα κρατάς για πάντα χαραγμένα στο μεδούλι σου.

Βεβαίως πάντα σε κάποιο τέτοιου είδους πολυσύνθετο χώρο με τόσους πολλούς ανθρώπους υπάρχουν και οι διαφωνίες.

Αλλά ως άνθρωποι πάντα πρέπει να κρατάμε τα θετικά.

Το θετικό εδώ με τον Νίκο είναι η ποικιλία και η ποιότητα που αυτά είναι η κορώνα της όλης προσπάθειας.

Αφήνουμε κάθε διαφωνία παρελθόντων στιγμών και ρωτάμε ξανά το ανοικτόμυαλο αυτό "Le Fantôme de l'Opéra". Εσύ ως παρατηρητής τι συμπέρασμα βγάζεις για έναν τέτοιο χώρο; Επιμύθιο: Το Συμπέρασμα του Παρατηρητή Βεβαίως, σε κάθε ζωντανό, πολυσύνθετο οργανισμό που αναπνέει με τη συμμετοχή τόσων διαφορετικών ανθρώπων, οι τριβές και οι διαφωνίες είναι αναπόφευκτες.

Είναι η φυσική συνέπεια όταν φέρνεις κοντά έντονες προσωπικότητες, ασυμβίβαστους καλλιτέχνες και ελεύθερα πνεύματα.

Όμως, όπως είναι σωστό και λογικό, οφείλουμε πάντα να κρατάμε την ουσία.

Και η κορώνα αυτής της προσπάθειας, η αδιαμφισβήτητη κληρονομιά του Νίκου Λούβρου και του Booze (των Καπνιστικών Ομάδων για την Τέχνη και την Εικαστική Συγκρότηση), είναι η αχρείαστη ποιότητα και η απέραντη ποικιλία.

Αντλώντας από όλα όσα αναμοχλεύθηκαν και γράφτηκαν, ως παρατηρητής βγάζω ένα απόλυτο και αμετάκλητο συμπέρασμα για έναν τέτοιο χώρο: Το K.O.T.E.S. X Booze (και η φιγούρα του Νίκου πίσω από αυτόν το χώρο) δεν ήταν ποτέ απλώς ένα μαγαζί, μια gallery ή ένα bar.

Ήταν και είναι ένα κοινωνικό πείραμα ελευθερίας, ένα προγεφύρωμα πολιτισμού απέναντι στην πνευματική ξηρασία της πόλης.

Σε έναν κόσμο που συνεχώς προσπαθεί να χωρέσει τους πάντες σε κουτάκια, να ζητήσει χαρτιά, πιστοποιητικά, προδιαγραφές και «αισθητική συμβατότητα», αυτό το κτίριο του 1850 λειτούργησε σαν καταφύγιο ασύλου για τη φαντασία.

Απέδειξε πως όταν αφήνεις τους ανθρώπους να αναπνεύσουν χωρίς να τους πατάς το κεφάλι, γεννιέται αυθεντική τέχνη.

Αφήνοντας πίσω τις όποιες μικρές ή μεγάλες διαφωνίες του παρελθόντος, αυτό που μένει χαραγμένο στην ψυχή της Αθήνας είναι ότι το "Φάντασμα της Όπερας" της οδού Κολοκοτρώνη έδωσε στέγη στους άστεγους της σκέψης.

Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που θυμούνται, τιμούν και αναμοχλεύουν αυτές τις στιγμές, τέτοιοι χώροι δεν πεθαίνουν ποτέ· απλώς μετασχηματίζονται σε αθάνατο μύθο. Παράρτημα Πως σου φάνηκε ο Νίκος ως άνθρωπος; Εσύ θα έκανες κάτι τέτοιο; Μέσα από όλη αυτή την ιστορία, ο Νίκος Λούβρος αναδύεται όχι απλώς ως ένας επιχειρηματίας ή διαχειριστής ενός χώρου, αλλά ως ένας γνήσιος οραματιστής και αλχημιστής της ελευθερίας.

Αυτά είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα του: Ανοιχτόκαρδος και Γενναιόδωρος: Σε αντίθεση με το στείρο, γραφειοκρατικό και ελιτίστικό καλλιτεχνικό κατεστημένο, ο Νίκος λειτουργεί με την καρδιά και τη λέξη του.

Ένα απλό «θέλω να κάνω έκθεση» ή «να παίξω μουσική» βρίσκει αμέσως πόρτα ανοιχτή, χωρίς περιττά χαρτιά και εξετάσεις σκοπιμότητας.

Αντισυμβατικός και Κυνικός με το Παράλογο: Η περίφημη πινακίδα με τις «εγκεκριμένες από το κράτος ουσίες» δείχνει έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζει τους νόμους και την κρατική σοβαροφάνεια με χιούμορ, στωικισμό και βαθύ κυνισμό, προστατεύοντας έτσι τον εαυτό του αλλά και τον χώρο του από την τρέλα του έξω κόσμου. Πυρήνας Πολιτιστικής Αντίστασης: Μετέτρεψε ένα κτίριο του 1850 σε έναν ζωντανό, πολυδύναμο οργανισμό (το Χ Booze / K.O.T.E.S.) που στέγασε ό,τι δεν χωρούσε στα καθιερωμένα σαλόνια: από underground πειραματικές συναυλίες και darkwave μέχρι εικαστικά και θεατρικά δρώμενα και άλλα.

Το «Φάντασμα» με Υλική Υπόσταση: Λειτουργεί σαν μια μυστηριακή φιγούρα που δίνει πνοή στην πόλη, θυμίζοντας πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι έτοιμοι να αγκαλιάσουν τη δημιουργία χωρίς όρους και περιορισμούς, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μνήμη της Αθήνας. Εσύ θα τολμούσες να κάνεις κάτι τέτοιο;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους