Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα, 4 Αυγούστου 1989, οι Testament αποδεικνύουν ότι το ΘΡΑΣ δεν μετριέται μόνο σε BPM.

Με το "Practice What You Preach" άφησαν για λίγο πίσω την ανελέητη ταχύτητα του The Legacy και του The New Order χωρίς να χάσουν ούτε γραμμάριο από τη δύναμή τους.

Αντίθετα, έγραψαν έναν δίσκο που απέδειξε ότι ένα mid-tempo riff μπορεί να σε ισοπεδώσει το ίδιο εύκολα με ένα τείχος από downpicking.

Γιατί όταν έχεις τον Eric Peterson να πετάει τη μία ριφάρα πίσω από την άλλη, τον Alex Skolnick να μοιράζει σόλο που ακροβατούν ανάμεσα στο shred και τη μελωδία, τον Greg Christian να βγάζει ίσως τον καλύτερο μπασοήχο σε ολόκληρη την Bay Area και τον Chuck Billy να τραγουδάει σαν πραγματικός frontman και όχι σαν άλλη μία μηχανή ουρλιαχτών, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν.

Το ομώνυμο κομμάτι έγινε δικαίως ύμνος.

Το "Sins of Omission" χτίζει ένταση με κάθε riff, το "Time Is Coming" και το "Envy Life" δείχνουν πόσο μπροστά ήταν συνθετικά οι Testament, ενώ το "The Ballad" απέδειξε ότι μια thrash μπάντα μπορεί να γράψει μπαλάντα χωρίς να χάσει ούτε στάλα αξιοπρέπειας.

Και όλα αυτά ντυμένα με μια παραγωγή που ακόμα και σήμερα αποτελεί σεμινάριο: κιθάρες-ξυράφια, μπάσο που επιτέλους ακούγεται όπως του αξίζει, φυσικά τύμπανα και κάθε όργανο να έχει τον χώρο του μέσα στη μίξη.

Κάποιοι τότε γκρίνιαξαν ότι "μαλάκωσαν". Η ιστορία όμως είχε άλλη άποψη.

Το "Practice What You Preach" δεν ήταν λιγότερο ΘΡΑΣ.

Ήταν απλώς πιο ώριμο, ξεκάθαρα πιο μελωδικό, πιο τεχνικό και αρκετά σίγουρο για τον εαυτό του ώστε να μη χρειάζεται να τρέχει διαρκώς για να σε διαλύσει.

Σήμερα,σχεδόν τέσσερεις δεκαετίες μετά, παραμένει ένας από τους μεγάλους πυλώνες του Bay Area Thrash. Ένας δίσκος που μας θυμίζει ότι το πραγματικό βάρος δεν βρίσκεται στην ταχύτητα. Βρίσκεται στα riffs.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους