Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΕΓΙΝΕ ΕΧΘΡΟΣ; Ένα παιδί δώδεκα χρονών κλαίει. Δεν κρατά όπλο.

Δεν απειλεί κανέναν.

Κρατά μόνο τον φόβο του και την ελπίδα πως κάπου θα του επιτραπεί να ζήσει.

Απέναντί του βρίσκεται ένας άνθρωπος με στολή.

Ένας άνθρωπος που καλείται να εφαρμόσει έναν νόμο, ενώ μπροστά του βλέπει ένα παιδί.

Εκείνη τη στιγμή συγκρούονται δύο κόσμοι: ο κόσμος των συνόρων και ο κόσμος της ανθρώπινης συνείδησης.

Η μεγαλύτερη τραγωδία δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν παιδιά που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.

Είναι ότι έχουμε αρχίσει να τα κοιτάζουμε πρώτα ως κίνδυνο και μετά ως ανθρώπους.

Να αναρωτιόμαστε τι κακό ίσως κάνουν κάποτε, αντί να αναρωτιόμαστε τι καλό θα μπορούσαν να προσφέρουν αν τους δοθεί μια ευκαιρία.

Κάθε παιδί που γεννιέται κουβαλά μέσα του αμέτρητες πιθανότητες.

Μπορεί να γίνει γιατρός που θα σώσει ζωές.

Επιστήμονας που θα ανακαλύψει μια θεραπεία.

Δάσκαλος που θα αλλάξει το μέλλον εκατοντάδων παιδιών.

Καλλιτέχνης που θα εμπνεύσει ολόκληρες γενιές.

Ή απλώς ένας καλός άνθρωπος, ένας φίλος, ένας γείτονας, ένας πατέρας, μια μητέρα, ένα πολύτιμο κομμάτι της κοινότητάς μας.

Ο φόβος, όταν γίνεται ο μοναδικός τρόπος να βλέπουμε τον άλλον, μας στερεί αυτή την προοπτική.

Μας κάνει να ξεχνάμε ότι πίσω από κάθε πρόσωπο υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε, ένας πόνος που δεν ζήσαμε, μια ζωή που θα μπορούσε να είχε πάρει εντελώς διαφορετική πορεία αν οι συνθήκες ήταν άλλες.

Ο πολιτισμός δεν μετριέται από τα μνημεία του ούτε από την οικονομική του δύναμη.

Μετριέται από το πώς φέρεται στους πιο αδύναμους.

Από το αν μπορεί να διακρίνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια ακόμη και μέσα στην απόγνωση.

Οι μεγάλες φωνές της ιστορίας μάς δίδαξαν ότι η ανθρωπιά αρχίζει όταν αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα στον άγνωστο.

Ότι η δικαιοσύνη δεν είναι αντίθετη με τη συμπόνια.

Και ότι η ασφάλεια δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στην απώλεια της ανθρώπινης ευαισθησίας.

Ίσως το ερώτημα να μην είναι αν αυτό το παιδί δικαιούται μια ευκαιρία.

Ίσως το πραγματικό ερώτημα είναι αν εμείς θα παραμείνουμε ένας πολιτισμός που εξακολουθεί να βλέπει πρώτα ένα παιδί και μετά οτιδήποτε άλλο.

Γιατί την ημέρα που θα πάψουμε να αναγνωρίζουμε την ελπίδα μέσα στα μάτια ενός παιδιού, θα έχουμε χάσει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια πολιτική διαφωνία.

Θα έχουμε χάσει ένα κομμάτι της ίδιας μας της ανθρωπιάς. Kείμενο: Σουργιαδάκη Κωνσταντίνα @ακόλουθοι Ηormon and Soul Healing Ολιστική θεραπεία #μητέρα #ανθρωπότητα #ολιστική #θεραπεία #παιδί

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους