Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΣΤΗΡΟΙ ΤΗΡΗΤΕΣ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΑΛΛΑ ΧΩΡΙΣ ΚΑΡΔΙΑ! Κάποτε είμασταν με κάποιους προσκυνητές στον Γερο-Παΐσιο και τον ρώτησε ένας απ' αυτούς: “Γέροντα, είναι αμαρτία το κάπνισμα;” Και απάντησε με καλοσύνη το Γεροντάκι: “Βρε παιδί, είναι αρετή;”. Ούτε να τον ελέγξει, ούτε να τον μαλώσει.

Απλά και ωραία με καλή καρδιά, του έδωσε το μήνυμα.

Πριν λίγες βδομάδες άκουσα κάτι πολύ παρήγορο για την εποχή μας.

Υπάρχουν ευτυχώς ποιμένες και στις μέρες μας που θυσιάζουν το πρεστίζ και τη φήμη τους, στα μάτια των “ευσεβών” τηρητών του Νόμου, για την σωτηρία του ποιμνίου.

Ποιμένες με καρδιά.

Με καρδιά, που αγαπούν και ξεπερνούν τον καθωσπρεπισμό.

Ένας επίσκοπος σε μια ιερατική σύναξη μιλώντας στους εξομολόγους της περιφέρειάς του, τους είπε τα εξής: “Πατέρες, σε όσους περνούν το κατώφλι του εξομολογητηρίου, να μη τους στερείτε τη Θεία Κοινωνία.

Να ξεπεράσουμε τα συνταγολόγια της θρησκευτικής ζωής.

Εκείνο που χρειάζεται είναι να αγαπάμε αλλήλους, να έχουμε σχέσεις αληθινές μεταξύ μας, σχέση αληθινή με το Θεό.

Πόσους ενάρετους αυτού του είδους Χριστιανούς βλέπουμε να έχουν χαρά; να χαμογελούν; να είναι ευχάριστοι στις σχέσεις τους; να μπορούν να συγχωρούν; να χωρούν μαζί, αυτό σημαίνει συν-χωρώ.

Είναι αυστηροί κριταί του εαυτού τους και του πλησίον, και πολλές φορές και του Θεού, που από Αγάπη δεν τιμωρεί τους παραβάτες του Νόμου.

Άνθρωποι κλεισμένοι, φοβισμένοι, κακομοιριασμένοι πολλές φορές, χωρίς χαρά και αγάπη γιατί μόνο η Αγάπη “έξω βάλλει τον φόβον” και δίνει χαρά.

Λέμε πολλές φορές στα μωρά που είναι αξιολάτρευτα: “Θα σε φάω!” Τι σημαίνει αυτό; είναι μια έκφραση κατ' εξοχήν αγαπητική-ερωτική.

Και ο Θεός, που με τη Θεία Ευχαριστία που μας δίνεται να Τον φάμε, του γυρνάμε την πλάτη γιατί δεν αγαπάμε, γιατί η καρδιά μας δεν είναι ανοικτή να δεχθούμε τον “μανιακό εραστή” των ψυχών μας.

Έχουν βέβαια ελαφρυντικά οι Χριστιανοί γιατί έτσι τους διδάσκουμε.

Τους κλείνουμε την καρδιά.

Τους αποτρέπουμε από την ουσιαστική σχέση με τον Χριστό, την μετάληψη του Σώματος και του Αίματός Του, βάζοντάς τους εμπόδια στο να ζήσουν τον Χριστό.

Πιστεύω πως, επηρεασμένοι από τους δυτικούς, που θέλοντας να δώσουν μεγαλύτερη αξία στους κληρικούς τους, έπαψαν να μεταδίδουν σώμα και αίμα παρά μόνον όστια, και που θεωρώντας απαραίτητη προϋπόθεση την ευλογία του ιερέα πριν τη Θεία Μετάληψη (δια της δήθεν εξομολογήσεως) για τον έλεγχο των πιστών, φθάσαμε και μεις οι ορθόδοξοι να αρνούμαστε την παράδοσή μας- όπως και σε πολλά άλλα- αλλά κυρίως στη συμμετοχή μας στο ποτήριο της Ζωής, γιατί μας βολεύει στη θρησκειοποίηση που καταντήσαμε την πίστη μας.

Εξομολογούμαστε αυτά για τα οποία μετανοούμε και μετάνοια δεν είναι η μεταμέλεια για τα σφάλματά μας. Ο Άγιος Αντώνιος λέει- πάλι στο Γεροντικό- “μη μεταμελήσαι για πράγμα που πέρασε πια”. Και ο χαρισματικός Παπα-Πορφύριος έλεγε: “μην ασχολήσθε με τις αμαρτίες σας αλλά να είστε στραμμένοι στην Αγάπη του Χριστού”. Λόγια που είπε και ο Απόστολος των Εθνών: “των όπισθεν επιλανθανώμενοι, τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενοι”. Δεν πάμε να εξομολογηθούμε γιατί ήρθε η μεγάλη γιορτή που συνηθίζουμε να κοινωνούμε.

Καμιά σχέση το μυστήριο της μετανοίας με τη Θεία Μετάληψη. Ο Χριστιανός που έχει καρδιά είναι πάντα σε εγρήγορση, σε νήψη.

Το πρώτο που παρακαλεί ο ιερεύς μετά τον καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων είναι: “εις νήψιν ψυχής”, νήψις είναι η εγρήγορση, μετά συνεχίζει: “εις άφεσιν αμαρτιών, εις Πνεύματος Αγίου Κοινωνίας,” κτλ.

Η νήψη μας κρατάει την καρδιά ανοικτή στο Χριστό, και ζητούμε συγγνώμη γιατί με τις αμαρτίες μας Τον λυπούμε, χαλάει η σχέση μας με τον Χριστό μας- χωρίς Εκείνος βέβαια να παύει να μας αγαπάει όπως πριν- και η ζωή συνεχίζεται.

Θα εξομολογηθούμε κάποια πράγματα κάπως βαρειά.

Δεν χρειάζονται ούτε λεπτομέρειες ούτε ψυχαναλύσεις. Στο Θεό εξομολογούμαστε δια του ιερέως.

Όλοι οι Χριστιανοί που βρίσκονται στη Θεία Λειτουργία πρέπει να κοινωνούν.

Όσοι έχουν “κανόνα”, επιτίμιο ακοινωνησίας, ας κάθονται στο νάρθηκα προσκλαίωντας όπως τα παλιά τα χρόνια.

Όπως στα πρώτα αποστολικά χρόνια, η Θεία Ευχαριστεία ετελείτο μετά τα γεύματα, τις Αγάπες, και όλοι κοινωνούσαν, έτσι πρέπει και τώρα.

Αν δεν κοινωνούμε στη Θεία Λειτουργία γιατί παρευρισκόμαστε στην Εκκλησία; Η εξάρτηση από τη γνώμη των πνευματικών πολλές φορές είναι ανάγκη μας γιατί η καρδιά μας είναι κλειστή στην Αγάπη του Χριστού, και θέλουμε να πάρει κάποιος άλλος την “ευθύνη” μας.

Άρρωστες καταστάσεις.

Όλα αυτά βέβαια ίσως φαίνονται εξτρεμιστικά, αλλά “ο έχων καρδίαν...” Να κλείσω την ομιλία αυτή με κάτι πιο απτό, πιο προσγειωμένο παράδειγμα.

Είμασταν με το Δεσπότη μας και λίγους κληρικούς ιερομονάχους στο επισκοπείο στη Σαμοθράκη πριν δυο χρόνια.

Μαζί μας και ένας ιερεύς εφημέριος της Μητροπόλεώς μας, με την πρεσβυτέρα του.

Μια στιγμή πήγε ο Δεσπότης στο τηλέφωνο και με ρωτάει ο παπάς αυτός: “Πάτερ Μακάριε πως μπορούμε να σωθούμε;” και του απάντησα: “Παπά μου, αν συνεχίσεις να κρατάς το χέρι της παπαδιάς σου με την ίδια τρυφερότητα όπως χθες που βγήκαμε περίπατο, να' σαι σίγουρος ότι ο Θεός σας σώζει”. Ας ευχηθούμε να λειτουργεί η καρδιά μας και πνευματικά, και όχι μόνο για να στέλνει αίμα στο σώμα μας. ------------▪︎------------▪︎---------------▪︎---------▪︎ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ Γέροντος του Ἱερού Χιλιανδαρινού Κελλίου Γενέσιον της Θεοτόκου «Μαρουδά» Αγιον Ὄρος: "ΕΚ ΜΑΡΟΥΔΑ ΨΕΛΛΙΣΜΑΤΑ" - Έκδοση ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΕΩΣ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους