Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νομίζω πως ήρθε η στιγμή να κάνουμε μια συζήτηση που όλοι μας αποφεύγουμε.

Θα πεθάνεις.

Θα πεθάνω κι εγώ.

Κάποια μέρα όλοι μας θα πεθάνουμε.

Το ξέρω... δεν είναι η πιο ευχάριστη κουβέντα.

Αλλά ίσως είναι μία από τις πιο σημαντικές.

Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο, αυτή ήταν από τις πρώτες σκέψεις που πέρασαν από το μυαλό μου. «Δηλαδή μπορεί να πεθάνω;» Και μαζί με αυτήν ήρθαν κι άλλες.

Έζησα αρκετά; Χάρηκα τη ζωή μου; Έκανα αυτά που πραγματικά ήθελα; Αν έφευγα τώρα, θα ήμουν εντάξει με τη ζωή που έζησα; Πολλοί άνθρωποι μου γράφουν και με ρωτούν πώς ξεπέρασα τον φόβο του θανάτου.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω αν ξεπερνιέται.

Ξέρω όμως τι βοήθησε εμένα.

Σταμάτησα να κάνω πως ο θάνατος αφορά μόνο τους άλλους.

Γιατί δεν αφορά μόνο τους άλλους.

Αφορά όλους μας.

Οι γονείς μας κάποια μέρα θα φύγουν.

Οι φίλοι μας κάποια μέρα θα φύγουν.

Εμείς κάποια μέρα θα φύγουμε.

Και όσο δύσκολο κι αν είναι να το δεχτούμε, υπάρχουν φορές που ακόμα και τα παιδιά φεύγουν πριν από τους γονείς τους.

Δεν το λέω για να σε στεναχωρήσω.

Το λέω γιατί πιστεύω πως όσο πιο γρήγορα συμφιλιωθούμε με αυτή την αλήθεια, τόσο πιο ελεύθεροι γινόμαστε.

Ένας φίλος μου λέει συχνά: «Κανείς μας δεν θα βγει ζωντανός από εδώ.» Και κάθε φορά που το ακούω, αντί να με φοβίζει, μου θυμίζει να ζήσω.

Γιατί από τη στιγμή που γεννιόμαστε, στην πραγματικότητα βαδίζουμε προς τον θάνατό μας.

Κάθε μέρα που περνά είναι μία μέρα λιγότερη.

Ακούγεται σκληρό.

Αλλά για μένα έγινε λυτρωτικό.

Γιατί σταμάτησα να σπαταλώ τόσο πολύ χρόνο φοβούμενη κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι βέβαιο.

Αυτό που άλλαξε πραγματικά μέσα μου ήταν ότι βρήκα ειρήνη με τον Θεό.

Πιστεύω ότι Εκείνος μου έδωσε αυτή τη ζωή.

Και πιστεύω επίσης ότι Εκείνος γνωρίζει πότε τελειώνει το ταξίδι μου εδώ.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θέλω να ζήσω.

Το αντίθετο.

Σημαίνει ότι δεν θέλω να περάσω τη ζωή μου φοβούμενη τον θάνατο.

Θέλω να σου προτείνω ένα μικρό πείραμα.

Για τις επόμενες δύο ή τρεις ημέρες, κάθε φορά που συναντάς έναν άνθρωπο, σκέψου για μια στιγμή: «Κάποια μέρα κι εσύ θα φύγεις από αυτόν τον κόσμο.» Ναι... ακόμα και για τα παιδιά.

Όχι για να τρομάξεις.

Αλλά για να θυμηθείς ότι κανείς δεν είναι δεδομένος.

Δες τι θα αλλάξει.

Ίσως αρχίσεις να εκτιμάς περισσότερο τους ανθρώπους γύρω σου.

Ίσως συγχωρείς πιο εύκολα.

Ίσως αγαπάς λίγο πιο βαθιά.

Ίσως σταματήσεις να αναβάλλεις αυτά που έχουν πραγματική σημασία.

Οι αρχαίοι φιλόσοφοι το έλεγαν με δύο λέξεις. **Memento Mori.** Να θυμάσαι ότι θα πεθάνεις.

Όχι για να φοβάσαι.

Αλλά για να θυμάσαι να ζεις.

Γιατί όταν αποδεχτείς ότι ο χρόνος σου εδώ δεν είναι ατελείωτος, τότε κάθε μέρα αποκτά άλλη αξία.

Αν κάνεις αυτό το μικρό πείραμα, έλα μετά από δύο ή τρεις ημέρες και πες μου.

Έχει αλλάξει καθόλου ο τρόπος που βλέπεις τον θάνατο; Ή μήπως... ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους