Εξηγήσεις για τον διάχυτο και επιτρεπτό Ανθελληνισμό Τι προάλλες ένας καινοθήρας, της μεταμοντέρνας θεολογίας, ειρωνεύτηκε σε τρίτο άτομο, το απόφθεγμά μου: «Υπάρχουν δύο μορφές ρατσισμού που είναι...

Πλήρες Κείμενο:

Εξηγήσεις για τον διάχυτο και επιτρεπτό Ανθελληνισμό Τι προάλλες ένας καινοθήρας, της μεταμοντέρνας θεολογίας, ειρωνεύτηκε σε τρίτο άτομο, το απόφθεγμά μου: «Υπάρχουν δύο μορφές ρατσισμού που είναι επιτρεπτοί στη Δύση. Ο Αντισημιτισμός και ο Ανθελληνισμός». Δυστυχώς και στον χώρο της θεολογίας, δεν έχουμε λίγους ιστορικά και φιλοσοφικά αστοιχείωτους και υποκριτές αυτού του είδους, για τους οποίους το μαϊμούδισμα του γουοκισμού έχει μετατραπεί σε εχέγγυο προχωρημένης θεολογίας και προοδευτικής σκέψης.

Για τον Αντισημιτισμό δεν χρειάζεται ανάλυση, το θέμα έχει εξαντληθεί και βιβλιογραφικά.

Γιατί όμως αναφέρομαι σε «Ανθελληνισμό» και γιατί, ενώ είναι υπαρκτό, διάχυτο και διαχρονικό φαινόμενο, σχεδόν κανείς δεν τολμάει να μιλήσει για αυτόν; Αν εξεταστεί ιστορικά/γενεαλογικά το φαινόμενο του Ανθελληνισμού, θα πρέπει να ανατρέξουμε στον αντι-βυζαντινισμό.

Πράγματι, οι Καθολικοί της εποχής θεωρούσαν ότι οι Βυζαντινοί είναι ανάξιοι απόγονοι των προγόνων τους (των Ρωμαίων), ακριβώς επειδή ήταν Έλληνες, διάβαζαν Πλάτωνα και Αριστοτέλη και όχι Ρωμαίους φιλοσόφους.

Από τότε η λέξη «Έλληνας» σταδιακά αρχίζει να φυλετικοποιείται.

Αργότερα, κατά τη νεωτερική, εποχή το αφήγημα παρέμεινε το ίδιο: οι Έλληνες είναι ανάξιοι απόγονοι των προγόνων τους.

Αυτό που άλλαξε ήταν ο προσδιορισμός.

Πιο συγκεκριμένα, στο Μεσαίωνα μάς έλεγαν Έλληνες για να μας ταυτίσουν με τους παγανιστές, με στόχο να δείξουν ότι δεν ήμαστε σωστοί Χριστιανοί.

Ωστόσο, στο φαντασιακό των ιδεολόγων της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αυτή η έννοια «Έλληνας» δεν ήταν απλά θρησκευτική, όπως στο πρώιμο Βυζάντιο, αλλά είχε ήδη αποκτήσει φυλετικά χαρακτηριστικά.

Έτσι παρουσιάστηκαν οι Βυζαντινοί ως ανάξιοι απόγονοι των Ρωμαίων, ακριβώς γιατί ήταν Έλληνες.

Έφτασαν οι Έλληνες να αντιμετωπίζονται ως φυλή και όχι ως θρησκευτική ομάδα.

Στη νεωτερικότητα η λέξη «Έλληνας» έπαψε να ταυτίζεται με τον παγανισμό και ο αρχαίος Έλληνας εξυμνήθηκε, ωστόσο η φυλετικοποίηση παρέμεινε ως είχε, μέχρι και σήμερα.

Γιατί μπορεί ο Έλληνας να μην ήταν πλέον ο κατακριτέος παγανιστής, πλην όμως συνέχισε να θεωρείται ο ανίκανος συνεχιστής των κλασσικών αρχαίων προγόνων του.

Αυτή ακριβώς τη ρητορική ακολούθησαν και οι εγκληματίες της Κου Κλουξ Κλαν και όλοι οι ρατσιστές του WASP (White Anglo Saxon Protestant). Ας έρθουμε όμως στο σήμερα για να τεθούν ορισμένα ερωτήματα.

Δεν είναι σύγχρονος Ανθελληνισμός που ο Κρίστοφερ Νόλαν, ενώ χρησιμοποίησε ένα ελληνικό αριστούργημα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, την Οδύσσεια, δεν είχε την συμπεριληπτική ευαισθησία να συμπεριλάβει έστω έναν Έλληνα ηθοποιό στην ταινία του; Δεν είναι Ανθελληνισμός ότι ο ίδιος συμπεριφέρθηκε σαν να μην υπάρχει σύγχρονη Ελλάδα και Έλληνες; Διότι, όχι μόνο ξέσκισε με θράσος το ιστορικό πλαίσιο της Οδύσσειας, για να ικανοποιήσει το μεταμοντερνιζέ κοινό του με τον γνωστό γλυκανάλατο και αλά καρτ συμπεριληπτικό γουοκισμό, αλλά δεν καταδέχτηκε καν να έρθει εδώ στην Ελλάδα — στην κοιτίδα του δυτικού πολιτισμού και πατρίδα του έργου που του φούσκωσε τα ταμεία — να κάνει επίσημα την πρεμιέρα της κινηματογραφικής του βερσιόν.

Δεν είναι Ανθελληνισμός όταν αυτό το καταγέλαστο μηρυκαστικό της πολιτικοποιημένης/στρατευμένης γκαλλιτεχνίας, η «Λαλέ» από το Μπρούκλιν, αμέσως μετά τη δολοφονία της Elizabeth Ross έσπευσε, χωρίς να ελέγξει την είδηση, να ανεβάσει παραποιημένη (ροζουλί) την ελληνική σημαία, προσβάλλοντας και διασύροντας εθνικό σύμβολο, και καταγγέλλοντας άμεσα τη «γυναικοκτονία» που διαπράττουν οι Έλληνες, ενώ στην πραγματικότητα ο φονιάς είναι ένας Αφγανός ισλαμιστής που μπήκε παράνομα στη χώρα; Ή μήπως δεν ήταν χυδαίος Αθελληνισμός, εκ των έσω, όταν τότε κατά την εισβολή της Τουρκίας στον Έβρο, με την οπλοποίηση των λαθρομετανάστων, όλος ο εγχώριος οικοφοβικός συρφετός της Αριστεράς, του φιλελευθερισμού και της προόδου, αντί να περιμένει ώστε να δει τί συμβαίνει πραγματικά, έσπευσε να υιοθετήσει αμέσως το τουρκικό αφήγημα για τη δήθεν νεκρή και μουλιασμένη στα νερά μικρή Μαρία, κατηγορώντας τις ελληνικές Αρχές και την ελληνική Κοινωνία - που λατρεύει να μισεί - ως δολοφόνους παιδιών; Όσοι αμφισβητούν την ελληνική συνέχεια, βρίζουν και υποτιμούν το Βυζάντιο, τί διαφορετικό λένε δηλαδή από τους WASP ρατσιστές του προηγούμενου αιώνα; Ακόμη χειρότερα, όσοι πιστεύουν ότι οι Έλληνες δεν είμαστε άξιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, αλλά ένα συνονθύλευμα από ηλίθιους που δεν προκόβουν, δεν είναι φορείς Aνθελληνισμού; Οσοι απευθύνονται υποτιμητικά στον «Ελληναρά» και το «Ελλαδιστάν», δεν εκφράζουν Ανθελληνισμό; Δεν υποτιμούν οριζόντια έναν ολόκληρο λαό επειδή «δεν πέρασε Διαφωτισμό»; Δυστυχώς, ο Aνθελληνισμός υπάρχει, είναι διάχυτος, και μάλιστα η ελληνική Κοινωνία πάσχει και από εσωτερικευμένο ρατσισμό, απεχθάνεται και υποτιμά τον ίδιο της τον εαυτό.

Αυτή η υποτίμηση και η αποστροφή λέγεται Οικοφοβία, ενώ η απέχθεια και ο φθόνος λέγεται Ανθελληνισμός.

Δυστυχώς για τον Ανθελληνισμό μιλάμε ελάχιστοι.

Οι περισσότεροι φοβούνται να αναδείξουν αυτόν τον υπαρκτό ρατσισμό - που είναι κυρίαρχος καί στην Ελλάδα – επειδή: «αυτά, τα ίδια, λένε και οι «ακροδεξιοί». Άλλωστε σήμερα ό,τι βαπτίζεται «ακροδεξιό», κι ας είναι αληθές, δεν πρέπει να θεωρείται μόνον απάνθρωπο, αλλά και αξιωματικά ψευδές ή λανθασμένο.

Όταν όμως δεν έχεις το θάρρος να μιλήσεις για κάτι, τότε αυτό το κάτι διαιωνίζεται και η σιωπή σου το κάνει αποδεκτό. Να λοιπόν γιατί ο Ανθελληνισμός είναι επιτρεπτός - και στην Ελλάδα και στη Δύση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους