Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η Μήδεια μέσα από τη ματιά μου ως Παιδοψυχολογος Προσφατα παρακολουθησα τη Μήδεια με την συγκλονιστικη Καρυοφυλια Καραμπετη Δεν είναι μόνο μια ιστορία εκδίκησης ή προδοσίας.

Είναι μια τραγωδία όπου και οι δύο γονείς επικαλούνται τα παιδιά για να δικαιολογήσουν τις δικές τους επιλογές, χωρίς τελικά να μπορούν να δουν τι πραγματικά βιώνουν τα ίδια τα παιδιά. Ο Ιάσονας δεν παρουσιάζεται ως ένας "κακός" που λέει απλώς ψέματα.

Προσπαθεί να ντύσει την προσωπική του φιλοδοξία με έναν ηθικό μανδύα: «Το κάνω για το καλό των παιδιών.» Είναι μια φράση που ακούμε και σήμερα πολύ συχνά: «Μένω σε έναν δυστυχισμένο γάμο για τα παιδιά.» «Χωρίζω για το καλό των παιδιών.» «Κάνω ασφαλιστικά μέτρα για να τα προστατεύσω.» «Δεν αφήνω το παιδί να δει τον άλλο γονιό γιατί είναι καλύτερα έτσι.» Πίσω από όλες αυτές τις φράσεις μπορεί να υπάρχει πραγματική αγάπη.

Μπορεί όμως να υπάρχουν και πληγωμένος εγωισμός, θυμός, φόβος, ανάγκη για δικαίωση ή αδυναμία να αντέξει κανείς την απώλεια.

Συχνά συνυπάρχουν όλα μαζί.

Από την άλλη, η Μήδεια επίσης λέει ότι σκοτώνει τα παιδιά για να τα προστατεύσει από τον εξευτελισμό και για να μη γίνουν αντικείμενο εκδίκησης των εχθρών της.

Πρόκειται για μια ακραία τραγική διαστρέβλωση της μητρικής αγάπης: η αγάπη έχει κατακλυστεί από τον πόνο και την εκδίκηση.

Ως παιδοψυχολόγος, αυτό που βρίσκω συγκλονιστικό είναι ότι κανείς μέσα στο έργο δεν ρωτά ποτέ τα ίδια τα παιδιά τι χρειάζονται.

Τα παιδιά υπάρχουν ως επιχείρημα.

Ως σύμβολο.

Ως μέσο.

Όχι ως πρόσωπα.

Και εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη ομοιότητα με αρκετά συγκρουσιακά διαζύγια σήμερα.

Εχω δει πολλές φορές γονείς που λένε με απόλυτη ειλικρίνεια: «Ό,τι κάνω, το κάνω για το παιδί μου.» Κι όμως, το παιδί κάθεται απέναντί μου γεμάτο ενοχές, άγχος, διχασμένη πίστη, φόβο μήπως πληγώσει τον έναν αν αγαπήσει τον άλλον.

Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι οι γονείς δεν αγαπούν τα παιδιά τους.

Το πρόβλημα είναι ότι ο πόνος τους γίνεται τόσο μεγάλος, ώστε σταδιακά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τις ανάγκες του παιδιού από τις δικές τους. «Πριν από 2.500 χρόνια ο Ευριπίδης έγραψε κάτι που εξακολουθεί να συμβαίνει και σήμερα. Στη Μήδεια, τόσο ο Ιάσονας όσο και η Μήδεια ισχυρίζονται ότι ενεργούν για το καλό των παιδιών τους.

Ο ένας δικαιολογεί την προδοσία του.

Η άλλη δικαιολογεί την εκδίκησή της.

Κανείς όμως δεν σταματά να αναρωτηθεί: Τι χρειάζονται πραγματικά αυτά τα παιδιά; Ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη τραγωδία του έργου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους