Υπάρχει ένας δημοσιογράφος που κατάφερε να "παίξει" το παιχνίδι των social media καλύτερα από όλους. Ο Φαμπρίτσιο Ρομάνο έχτισε ένα όνομα τόσο δυνατό, που στα μάτια του κόσμου έγινε συνώνυμο του...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το διάσημο "here we go" δεν είναι πια απλώς μια φράση - είναι σχεδόν κατατεθέν σήμα, μια προσωπική του σφραγίδα στον χώρο της αθλητικής δημοσιογραφίας.

Όμως, όποιος παρακολουθεί σοβαρά τις εξελίξεις εδώ και χρόνια, ξέρει την άλλη όψη του νομίσματος. Ο Ρομάνο έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα ότι αρπάζει ειδήσεις από λιγότερο γνωστούς συναδέλφους του και τις παρουσιάζει σαν δικό του αποκλειστικό ρεπορτάζ, χωρίς να αναφέρει ποτέ την πηγή.

Και δεν μιλάμε για φήμες - αρκετοί δημοσιογράφοι τον έχουν εκθέσει δημόσια.

Παρ' όλα αυτά, η φήμη του βγήκε σχεδόν άθικτη.

Μέχρι πρόσφατα.

Το πιο ανησυχητικό, πάντως, δεν είναι το παρελθόν.

Είναι το παρόν: ο Ρομάνο δείχνει πλέον εμμονικός με την ιδέα να κυριαρχεί μόνος του στη σκηνή και να πολεμά κάθε όνομα που τολμά να του σταθεί δίπλα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη κόντρα του με τον Γερμανό Φλόριαν Πλέτενμπεργκ.

Εκεί ο Πλέτενμπεργκ τον ξεμπρόστιασε δημόσια: στην προσπάθειά του να προλάβει όλους, ο Ρομάνο επιβεβαίωνε "συμφωνίες" που απλώς δεν υπήρχαν.

Ναι, οι ενδείξεις έδειχναν ότι η μεταγραφή βαίνει προς ολοκλήρωση - αλλά ανάμεσα στο "κάτι ψήνεται" και στο "υπάρχει συμφωνία" μεσολαβεί χάσμα.

Εκείνος, όμως, έφτιαχνε το deal από το μυαλό του, μόνο και μόνο για να είναι πάντα πρώτος.

Πάρτε την περίπτωση Ντιομαντέ. Ο Ρομάνο έγραψε καθαρά: συμφωνία ανάμεσα σε Ρεάλ και Λειψία, 100 εκατομμύρια ευρώ, "here we go". Μάλιστα, μίλησε και για πενταετές συμβόλαιο, με τον παίκτη να ταξιδεύει στη Μαδρίτη για ιατρικές εξετάσεις "αυτή την εβδομάδα". Πέρασαν δέκα μέρες. Συμφωνία; Καμία. Ιατρικά; Πουθενά.

Και η φάρσα συνεχίστηκε.

Πριν λίγες μέρες "έσπασε" την είδηση της αποχώρησης του Έντι Χάου από τη Νιούκαστλ και της πρόσληψης του Γιασλ στη θέση του, βιαζόμενος να καυχηθεί στο Twitter ότι ήταν ο πρώτος - αναρωτήθηκε κιόλας αν οι υπόλοιποι θα τον πιστώσουν ως πηγή ή θα τον αγνοήσουν.

Το αστείο; Ο Ντέιβιντ Όρνσταϊν είχε δημοσιεύσει το ρεπορτάζ πριν από εκείνον.

Δύο ημέρες αργότερα ανακοίνωσε ότι ο Γιασλ είχε ήδη υπογράψει και η ανακοίνωση θα γινόταν "αύριο". Μέχρι στιγμής: ούτε υπογραφή, ούτε ανακοίνωση.

Η λογική είναι πια φανερή: επειδή πιστεύει ότι μια μεταγραφή θα ολοκληρωθεί κάποια στιγμή, βιάζεται να τη "σφραγίσει" εκ των προτέρων, ώστε όταν τελικά γίνει, να λέει "πρώτος εγώ". Ακόμα κι αν για να το πετύχει πρέπει να πει ψέματα.

Οι στραβές του Ρομάνο είναι τόσες πολλές που δεν θέλω να σας κουράσω άλλο.

Αλλά να σκεφτείτε κάτι: αν τέτοιου είδους παιδιαστικές κινήσεις έρχονταν από έναν άγνωστο δημοσιογράφο που κυνηγά τα φώτα, θα μπορούσε κανείς -με το ζόρι- να τις δικαιολογήσει.

Όταν όμως προέρχονται από τον πιο διάσημο αθλητικό ρεπόρτερ του πλανήτη, έναν άνθρωπο με πραγματικά καλές πηγές, που θέλει τον απόλυτο έλεγχο όλων των ειδήσεων, που θέλει να είναι πάντα και παντού πρώτος ακόμα κι αν χρειαστεί να παραποιήσει την αλήθεια, και που ενοχλείται από κάθε σοβαρό συνάδελφο που κερδίζει τον σεβασμό του κοινού - τότε δεν μιλάμε για φιλοδοξία.

Μιλάμε για επαγγελματική, δεοντολογική και ηθική πτώση.

Το παράδοξο είναι ότι ο χώρος τον χρειάζεται - τα ρεπορτάζ του, όταν είναι σωστά, έχουν αξία.

Αλλά κανένα brand, όσο δυνατό κι αν είναι, δεν επιβιώνει όταν χτίζεται πάνω στην εμμονή του "μόνο εγώ". Η υπερηφάνεια και η μανία μεγαλείου είναι ο χειρότερος σύμβουλος για οποιονδήποτε επαγγελματία. Και στην περίπτωσή του, μοιάζουν να γράφουν ήδη την αρχή του τέλους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους