Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όταν μια ομάδα βρίσκεται σε διαδικασία ωρίμανσης, το παραστράτημα, η ήττα, η "τιμωρία" για λάθη που δεν είχαν εντοπιστεί εγκαίρως - όλα αυτά δεν είναι απλώς φυσιολογικά.

Είναι ζωτικά.

Και αναπόφευκτα, αν υπάρχει πραγματική διάθεση να διορθωθεί η κατάσταση.

Γιατί τα λάθη, όσο κι αν θέλουμε να τα δικαιολογήσουμε, δεν συμβαίνουν τυχαία ούτε είναι "φιλικά" - συμβαίνουν για κάποιο λόγο.

Ο άνθρωπος, άλλωστε, σπάνια μαθαίνει τι έπρεπε να κάνει εκτός αν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση.

Καμία εμπειρία χωρίς παραπατήματα, όσο όμορφο κι αν είναι το αποτέλεσμά της, δεν είναι αληθινή - είναι παραπλανητική, και στο άμεσο και στο μακροχρόνιο μέλλον. Η Λίβερπουλ γνώρισε την πρώτη της ήττα στην προετοιμασία, 4-2 από τη Λιντς, σε ένα ματς που έδειξε δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα.

Στα πρώτα 45 λεπτά, ο κόσμος των "κόκκινων" είχε κάθε λόγο να πιστεύει ότι η ομάδα είναι έτοιμη να ξεκινήσει τη σεζόν αύριο το πρωί.

Στα επόμενα 45, το δίκτυ παραβιάστηκε τέσσερις φορές και η εντύπωση αναποδογύρισε πλήρως.

Μια εντυπωσιακή επιστροφή για τη Λιντς - αλλά, κοιτάξτε την ειρωνεία, εξίσου χρήσιμη για τον χαμένο.

Όχι τυχαία ο Ιραόλα την χαρακτήρισε ως την πιο σημαντική από όλα τα φιλικά.

Και είχε δίκιο.

Με τις μεταγραφές να καθυστερούν και αρκετούς βασικούς να λείπουν από την αρχή της προετοιμασίας -λόγω τραυματισμών ή της συμμετοχής τους στο Μουντιάλ, με πρώτους τον Ζακιέ, τον Φαν Ντάικ και τον ΜακΆλιστερ- ο Ισπανός τεχνικός, με τις επιλογές του στο πρώτο ημίχρονο κόντρα στη Λιντς, έδειξε ότι έχει βρει περίπου το 70% της βασικής ενδεκάδας για την πρεμιέρα της Πρέμιερ Λιγκ.

Η εικόνα που διαμορφώνεται: ο Μαμαρντασβίλι κάτω από τα δοκάρια, ο Ράμσεϊ ή ο Φρίμπονγκ στο δεξί άκρο της άμυνας, ο Φαν Ντάικ (ή ο Ζακιέ, αναλόγως ετοιμότητας - πιο πιθανός ο Ολλανδός) πλάι σε έναν από τους νεαρούς στόπερ, οι Νιόνι και Σζόμποσλαι στον άξονα της μεσαίας γραμμής, ο Νγκουμοχά στο αριστερό άκρο, ο Μόρισον δεξιά -αφού ούτε ο Μπαρκολά ούτε κάποιος άλλος δεν έχει ακόμη αποκτηθεί- ενώ παράλληλα γίνεται δουλειά πάνω στην ενσωμάτωση των Βιρτς και Ισάκ.

Η παρουσία του Φρίμπονγκ μοιάζει ουσιαστική, κυρίως για τη χημεία του με τον Βιρτς - κάτι που φάνηκε καθαρά στο δεύτερο γκολ απέναντι στη Λιντς. Ο Ολλανδός ξεχωρίζει στις κινήσεις χωρίς μπάλα, μπορεί να σκοράρει ο ίδιος αλλά και να σερβίρει τον συμπαίκτη που έρχεται από πίσω. Ο Νγκουμοχά είναι ο πιο έτοιμος για το αριστερό άκρο, καθώς τόσο ο Γκάκπο όσο και ο Μουνιόθ έφτασαν καθυστερημένα στο προπονητικό κέντρο.

Το ερώτημα είναι ποιος ποδοσφαιριστής από την ακαδημία θα κερδίσει θέση βασικού στην πρεμιέρα: αν έχει εκδοθεί η άδεια εργασίας του Ντούκουι, εκείνος προηγείται, αλλιώς, ο Τσέιμπερς φαντάζει ο πιο λογικός υποψήφιος, με περισσότερη εμπειρία και αρκετούς δανεισμούς στα πόδια.

Και να που φτάνουμε σε ένα ενδιαφέρον παρατήρημα: ένας από τους λόγους που η διοίκηση δεν δυσκολεύεται να παραχωρήσει τον Τζόουνς είναι η ωριμότητα που έχει δείξει ο Νιόνι - ο νεαρός μοιάζει πλέον έτοιμος για βασικός, κι αυτό λέει πολλά για το πού ποντάρει το πλάνο.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα που εμφανίστηκε ξανά και σέρνεται από πέρσι: οι στατικές φάσεις.

Δύο από τα τέσσερα γκολ της Λιντς ήρθαν από στημένες μπάλες.

Ναι, η απουσία των βασικών στόπερ εξηγεί εν μέρει την εικόνα - αλλά ας μην αυταπατώμαστε: η κρίση είναι παλιά και υπήρχε ακόμα κι όταν όλοι ήταν διαθέσιμοι.

Αυτό, από μόνο του, φωνάζει ότι η ομάδα χρειάζεται επειγόντως ενίσχυση στο αμυντικό κομμάτι.

Όχι "θα ήταν καλό" - είναι ανάγκη.

Η ένταση και η αποφασιστικότητα που έδειξε η ομάδα στο πρώτο ημίχρονο είναι ακριβώς το προφίλ που περιμένεις από ομάδα του Ιραόλα.

Τα αμυντικά λάθη του δεύτερου; Θα επαναληφθούν, μέχρι να αντιμετωπιστούν στη ρίζα τους.

Αλλά αυτό ακριβώς είναι το κέρδος: η Λίβερπουλ, μέσα από μια ήττα, έκανε μεγάλα βήματα στο να καθορίσει την ταυτότητά της - και, κυρίως, να δει κατάματα τα προβλήματά της. Τα φιλικά που δεν πονάνε, σπάνια διδάσκουν.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους