Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΑΠΟ ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΣΤΟ ΔΡΑΜΑ ---> Στη δεκαετία του 1980, η Πολωνική ορειβασία περνούσε τον «χρυσό αιώνα» της στα Ιμαλάια.

Οι φτωχοί αλλά εξαιρετικά ταλαντούχοι στο βουνό Πολωνοί, έμοιαζαν να έχουν γεννηθεί ακριβώς για αυτόν τον προορισμό.

Οι νέες διαδρομές αλλά και οι πρώτες χειμερινές στις «Οχτάρες» έπαιρναν και έδιναν! Η γενιά εκείνη άφησε τεράστιο αποτύπωμα στην εξέλιξη του σπορ και ενέπνευσε τις γενιές που ακολούθησαν, χάρη στην τόλμη, την καθαρότητα και τη λιτότητα εκείνων των ορειβατών, που δημιούργησαν την "πολωνική σχολή" στα Ιμαλάια.

Κανείς από αυτούς επαγγελματίας, όπως ο Messner -ο μοναδικός επαγγελματίας τότε.

Να μην ξεχνάμε επίσης, πως η πατρίδα τους η Πολωνία, εκείνα τα χρόνια έβγαινε πληγωμένη οικονομικά από τον «σοσιαλιστικό παράδεισο» και το κόστος για μια αποστολή στα Ιμαλάια ήταν δυσβάσταχτο για αυτούς τους ανθρώπους, που τα κατάφερναν με εξοπλισμό τριών δεκαετιών πίσω σε σχέση με τους Γάλλους ή Βρετανούς κ.ο.κ. συναδέλφους τους.

Ήταν οι παρίες των Ιμαλαΐων.

Σε ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή και τη δράση του Jerszy Kukuczka, συμπατριώτη και συντρόφου του στα βουνά, της κορυφαίας ίσως μορφής του χώρου στην ιστορία της ορειβασίας, ο Cryzstof Wielicki -τεράστια φυσιογνωμία και ο ίδιος- αναφέρθηκε σε μία εκδήλωση που έκαναν εκείνα τα χρόνια στην Πολωνία, για να τιμήσουν τους χαμένους συντρόφους τους στα Ιμαλάια.

Όπως απολογήθηκε ο Βιελίτσκι στον φακό, «…ένιωσα συντετριμμένος, βλέποντας την πρώτη σειρά στην αίθουσα να έχει γεμίσει από τις χήρες των ανθρώπων που θα τιμούσαμε εκείνο το απόγευμα.

Σκέφτηκα, τι είναι αυτό που κάνουμε εντέλει και πόσο εγωϊστές είμαστε…» Γιατί πέρα από τις προσωπικές -και θεμιτές- φιλοδοξίες των ανθρώπων που επιχειρούν, υπάρχουν και εκείνοι που μένουν πίσω και περιμένουν, με αγωνία, φόβο και αμφιβολία.

Στο ίδιο ντοκιμαντέρ-αφιέρωμα για τον Kukuczka, βλέπουμε τον έναν του γιο να τριγυρνά βράδυ στους δρόμους του Κάτμαντου, αναζητώντας την ψυχή του πατέρα του, που στην ουσία δεν γνώρισε ποτέ, χάνοντάς τον πολύ μικρός.

Οι ιστορίες ανθρώπων που έμειναν πίσω να θρηνούν τους αγαπημένους τους που χάθηκαν στα βουνά «γιατί τους καλούσαν» είναι χιλιάδες, απλά δεν ασχολείται κανένας με εκείνους, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δράκο στο δικό τους παραμύθι, μόνο δάκρυα και πίκρα.

Δεν ήταν καν οι κομπάρσοι της ταινίας εκείνων που θαυμάζουμε.

Ο 43χρονος Nimsdai, άφησε προχτές φεύγοντας μια συντετριμμένη σύζυγο και μια κόρη-νήπιο που ποτέ δεν θα γνωρίσει τον πατέρα της.

Άξιζαν αυτήν την τύχη, για να γίνει ο σύντροφος και πατέρας τους ο πρώτος άνθρωπος που θα είχε κάνει τρεις φορές τις 14 Οχτάρες? Πόσο καλύτερη θα γινόταν η ζωή τους από αυτό το κατόρθωμα? Ως επίλογο, έχω να θέσω το ζήτημα των μυριάδων πια ανθρώπων που κατακλύζουν τα Ιμαλάια, ψάχνοντας για το δικό τους "δισκοπότηρο" : αν προσπαθούμε να συγκρίνουμε το επίπεδο των κορυφαίων του χτες ή του σήμερα, με το αντίστοιχο των μαζών που αναφέρομαι, τότε χάνει τη σημασία της κάθε σύγκριση που επιχειρείται στο δημόσιο διάλογο.

Συγκρίνουμε ανόμοια πράγματα!

---------------------------------- PHOTO: Wielicki (αριστερά) και Kukuczka σε κάποια από τις επικές αναβάσεις των 80s στα Ιμαλάια.

Ο ένας επέζησε εντέλει μετά από αμέτρητες περιπέτειες, για να περιγράφει τώρα με ειλικρίνεια και βαθειά γνώση, τι είναι όλο αυτό που συνεπαίρνει τους διπλανούς μας και τι αφήνει η απώλειά τους σε εκείνους που πρέπει να συμβιβαστούν μαζί της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους