Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το περιστατικό με την συνάδελφο δημοσιογράφο Μαρία Σιαμπάνου, δεν το είχα δει ¨ζωντανά¨, ήρθε κάποια στιγμή στο κινητό μου ως το πιο δημοφιλές βίντεο στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης.

Το είδα και για να είμαι ειλικρινής με αιφνιδίασε δυσάρεστα.

Αντικειμενικά ήταν μια πολύ άτυχη στιγμή και μάλιστα λίγο παρατεταμένη για στιγμή.

Ωστόσο δεν ήταν όλο δικό της το φταίξιμο, σε ζωντανή σύνδεση ήταν, υπήρχε παρουσιαστής που θα μπορούσε να πάρει για λίγο τη σκυτάλη της μετάδοσης, υπήρχε στούντιο, σκηνοθέτης να κόψει προσωρινά τον ήχο της Μαρίας και να αλλάξει πλάνο, εκ του αποτελέσματος μάλλον αντανακλαστικά δεν υπήρχαν από πολλούς.

Για τους τηλεθεατές ωστόσο νομίζω ότι δεν έχει απολύτως καμία σημασία να προσπαθούμε να τους ενημερώσουμε για το ποιος ενδεχομένως ήταν ο πραγματικός λόγο για αυτή την αμήχανη ζωντανή στιγμή, νομίζω ότι η αναζήτηση δικαιολογίας δεν έχει νόημα, μάλλον κάνει πιο περίπλοκα τα πράγματα.

Απλά βγαίνεις, ζητάς με ειλικρίνεια συγνώμη και προχωράς παρακάτω.

Όποιος δημοσιογράφος της τηλεόρασης πει ότι δεν αισθάνθηκε ούτε έστω μια φορά στη ζωή του να ανοίξει η γη να τον καταπιεί από κάποιο σοβαρό λάθος σε ζωντανή σύνδεση ή λέει ψέματα ή απλά δεν είναι ¨μάχιμος¨ και είναι της σάλας.

Αλλά προς θεού, μη φτάνουμε στην άλλη άκρη επειδή είτε κάποιοι άσκησαν κριτική σε μια δημόσια δημοσιογραφική παρουσία, είτε κάποιοι βρήκαν άλλη μια ευκαιρία να βγάλουν χολή.

Είναι κρίμα να πέσουμε στην παγίδα της διαδικτυακής τοξικότητας.

Εάν είσαι λογικός, αυτούς τους τοξικούς ποτέ δεν τους κερδίζεις, αυτό είναι νόμος.

Ούτε υπάρχει λόγος όμως να εμφανιστούμε ως ήρωες και βάζω και το εαυτό μου μέσα μετά από 35 χρόνια στα βουνά και στις χαράδρες κυνηγώντας ή κυνηγημένος από τη φωτιά.

Ασκούμε απλά το λειτούργημά μας με αξιοπρέπεια.

Με κλειστές τις κάμερες υπήρξαν φορές που κι εμείς και η Μαρία και οι τεχνικοί μας σίγουρα κάποια στιγμή και κόσμο σώσαμε από σπίτια που κόντευαν να λαμπαδιάσουν και ηλικιωμένους μεταφέραμε στον καταυλισμό του Ερυθρού Σταυρού και κλάρες πήραμε για να σβήσουμε μια νέα μικροεστία και μάνικες τραβήξαμε για να απλωθεί η εγκατάσταση στην πλαγιά για να πιάσουμε τη φωτιά και νερά κουβαλήσαμε στην πλάτη να τα πάμε στους εθελοντές και τους επαγγελματίες πυροσβέστες της πρώτης γραμμής.

Όπως και κάποια στιγμή μυρίσαμε και αισθανθήκαμε τσούξιμο από το καμένο μας δέρμα από τις φλόγες και πολλά – πολλά άλλα και… Δεν έχουμε κάτι περισσότερο να αποδείξουμε σε κανέναν πέρα από την όποια δουλειά μας διαχρονικά. Άλλωστε στο μάχιμο ρεπορτάζ κάθε μέρα κρινόμαστε. Το αποδεχόμαστε και προχωράμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους