Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φύση δεν είναι οικόπεδο προς εκμετάλλευση

------------------------------------------------------------- Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, που ακολουθεί δύσκολα ξεχωρίζει κανείς πού τελειώνει το φυσικό τοπίο και πού αρχίζει η ανθρώπινη επέμβαση.

Ένα ολόκληρο βουνό μοιάζει να έχει παραδοθεί σε έναν στρατό μεταλλικών γιγάντων.

Η γη δεν αναπνέει πια· καταλαμβάνεται.

Το τοπίο δεν εξελίσσεται, υποτάσσεται.

Και ο άνθρωπος, με τη γνωστή αλαζονεία του κυρίαρχου, εξακολουθεί να βαφτίζει κάθε επέμβασή του «πρόοδο». Ασφαλώς και χρειαζόμαστε καθαρότερες μορφές ενέργειας.

Ασφαλώς και οφείλουμε να εγκαταλείψουμε σταδιακά τα ορυκτά καύσιμα που δηλητηριάζουν την ατμόσφαιρα και θερμαίνουν τον πλανήτη.

Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν μπορεί να το αρνηθεί.

Όμως η λεγόμενη «πράσινη μετάβαση» παύει να είναι πράσινη όταν εφαρμόζεται χωρίς μέτρο, χωρίς χωροταξικό σχεδιασμό, χωρίς σεβασμό στη βιοποικιλότητα και χωρίς πραγματική συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.

Δεν σώζεις τη φύση καταστρέφοντάς την με διαφορετικό τρόπο.

Δεν μπορείς να μιλάς για οικολογική ευαισθησία, ενώ ισοπεδώνεις βουνοκορφές, διανοίγεις τεράστιους δρόμους, τεμαχίζεις οικοσυστήματα και μετατρέπεις παρθένα τοπία σε απέραντες βιομηχανικές ζώνες.

Δεν μπορείς να επικαλείσαι την κλιματική κρίση ως ηθικό άλλοθι για κάθε επένδυση, κάθε εγκατάσταση και κάθε επιχειρηματική επιδίωξη.

Η προστασία του περιβάλλοντος δεν είναι επικοινωνιακή ετικέτα ούτε χρηματιστηριακό προϊόν.

Είναι ευθύνη απέναντι στη ζωή.

Το μεγάλο πρόβλημα της εποχής μας δεν είναι μόνο η τεχνολογία.

Είναι η νοοτροπία που τη χρησιμοποιεί.

Είναι η πεποίθηση ότι κάθε σπιθαμή γης πρέπει να αποδίδει οικονομικά, ότι κάθε βουνό μπορεί να γίνει εργοτάξιο, κάθε δάσος επενδυτική ευκαιρία, κάθε ακτή τουριστικό προϊόν και κάθε φυσικός πόρος αντικείμενο αγοραπωλησίας.

Ο άνθρωπος δεν κατοικεί πλέον στη φύση, συμπεριφέρεται σαν ιδιοκτήτης της.

Και μάλιστα σαν ιδιοκτήτης που σκοπεύει να πουλήσει τα πάντα προτού αντιληφθεί ότι πουλά και το ίδιο του το μέλλον.

Οι συνέπειες βρίσκονται ήδη μπροστά μας! Ακραίες θερμοκρασίες, παρατεταμένες ξηρασίες, καταστροφικές πλημμύρες, πυρκαγιές, διάβρωση του εδάφους, ερημοποίηση, απώλεια ειδών και κατάρρευση της φυσικής ισορροπίας.

Κι όμως, αντί να αλλάξουμε ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο παράγουμε, καταναλώνουμε και αναπτυσσόμαστε, αναζητούμε νέους τρόπους να συνεχίσουμε την ίδια λεηλασία, απλώς βαμμένη αυτή τη φορά με πράσινο χρώμα.

Η φύση, όμως, δεν εξαπατάται από τις λέξεις.

Δεν γνωρίζει από «επενδύσεις», «στρατηγικούς στόχους» και «πράσινη ανάπτυξη». Γνωρίζει μόνο την ισορροπία ή τη διατάραξή της.

Και όταν η ισορροπία ανατρέπεται, δεν εκδικείται, απαντά σύμφωνα με τους αμείλικτους νόμους της.

Οι πλημμύρες, οι πυρκαγιές και η ερημοποίηση δεν είναι η τιμωρία της φύσης.

Είναι ο λογαριασμός των δικών μας επιλογών.

Η επόμενη μέρα δεν θα διαμορφωθεί από όσα διακηρύσσουμε σήμερα, αλλά από όσα επιτρέπουμε να καταστραφούν.

Κάθε βουνό που πληγώνεται, κάθε δάσος που αποψιλώνεται, κάθε θάλασσα που μολύνεται και κάθε οικοσύστημα που θυσιάζεται, αφαιρεί ένα κομμάτι ζωής από τις γενιές που έρχονται.

Ας πάψουμε, λοιπόν, να μιλάμε σαν να κληρονομήσαμε τη Γη αποκλειστικά για να την εκμεταλλευτούμε.

Δεν μας ανήκει.

Μας φιλοξενεί.

Και η φιλοξενία αυτή δεν είναι ανεξάντλητη.

Αν συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το φυσικό περιβάλλον ως εμπόρευμα, η αυριανή ανθρωπότητα ίσως διαθέτει περισσότερη ενέργεια, περισσότερη τεχνολογία και περισσότερα κέρδη, αλλά θα κατοικεί σε έναν κόσμο φτωχότερο, ασφυκτικότερο και βαθιά αφιλόξενο.

Και τότε θα ανακαλύψουμε, με τον πιο οδυνηρό τρόπο, ότι δεν υπήρξαμε οι κατακτητές της φύσης. Υπήρξαμε οι καταστροφείς του ίδιου μας του σπιτιού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους