Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας μιλήσουμε για θαύματα.Δεν αναφέρομαι στα θαύματα που μας «πασάρουν» τα social media.

Ούτε για εκείνα που κάποιοι φροντίζουν να γίνουν πρωτοσέλιδα.

Ας μιλήσουμε για τα απλά, τα καθημερινά.

Εκείνα που συμβαίνουν αθόρυβα, δίπλα μας.

Θαύμα είναι και μόνο το ότι ο Θεός μάς αξιώνει να αντικρίζουμε άλλη μία ανατολή.

Μα σήμερα θέλω να μιλήσω για εκείνα τα θαύματα που ίσως να μη μάθουμε ποτέ.

Πριν από τρεις μήνες σας είχα μιλήσει για τον θείο μου που χάθηκε σε τροχαίο.

Η θεία μου βρισκόταν στην εντατική και οι γιατροί είχαν προετοιμάσει την οικογένεια για το χειρότερο.

Δεν υπήρχε ελπίδα.

Κι όμως, η ελπίδα βρήκε μια χαραμάδα και πέρασε.

Δεν ξέρω αν ήταν μία προσευχή ή οι προσευχές όλων μας μαζί.

Δεν ξέρω αν υπάρχει εξήγηση.

Ξέρω μόνο, ότι σήμερα αυτή η γυναίκα είναι σπίτι της.

Με δυσκολίες, με προβλήματα, με έναν δύσκολο δρόμο μπροστά της.

Αλλά ζει.

Τα κατάφερε!!!🥺 Λίγο αργότερα διάβαζα μια ανάρτηση της Μαρίας Μενούνος.

Έγραψε πως το κόκκινο χαλί που διένυσε γονατιστή στην Παναγία της Τήνου άξιζε περισσότερο από όλα τα κόκκινα χαλιά που περπάτησε στη ζωή της με γόβες και λαμπερές τουαλέτες.

Μια γυναίκα γνωστή σε όλο τον κόσμο που δεν δίστασε να μιλήσει δημόσια για την πίστη της, γνωρίζοντας πως κάποιοι θα τη χλευάσουν και άλλοι δεν θα την καταλάβουν.

Και σήμερα είδα δεκάδες ελληνικές επιτυχίες στον αθλητισμό.

Επιτυχίες που δεν έμαθα από την τηλεόραση αλλά τυχαία μέσα από τα social media.

Νέους ανθρώπους που, λίγο πριν από τον αγώνα τους, έκαναν τον σταυρό τους.

Οι κυνικοί θα πουν: «Δηλαδή ο σταυρός τούς χάρισε το μετάλλιο;» Όχι.

Το μετάλλιο τούς το χάρισαν τα χρόνια της προπόνησης, η επιμονή, οι θυσίες, το ταλέντο και η πειθαρχία τους.

Όμως η δύναμη να συνεχίσουν, όταν όλα έλεγαν «σταμάτα», από κάπου γεννήθηκε.

Και αυτοί οι άνθρωποι πιστεύουν ότι τη βρήκαν στον Θεό.

Παντού ο Θεός; Ίσως κάποιοι να απαντήσουν «όχι». Και το σέβομαι.

Ξέρω επίσης ότι θα υπάρξει πάντα το μεγάλο ερώτημα: «Αν υπάρχει Θεός, γιατί υπάρχουν πόλεμοι; Γιατί πεθαίνουν παιδιά; Γιατί υπάρχει τόσος πόνος;» Ειλικρινά; Δεν έχω απάντηση.

Το έχω αναρωτηθεί κι εγώ αμέτρητες φορές.

Έχω όμως μάθει να μην αγνοώ εκείνες τις στιγμές που μέσα στο απόλυτο σκοτάδι εμφανίζεται μια αχτίδα φωτός.

Εκείνες τις στιγμές που ένας άνθρωπος σώζεται ενώ όλοι είχαν πάψει να ελπίζουν.

Που κάποιος βρίσκει τη δύναμη να σηκωθεί άλλη μία φορά.

Που μια ψυχή αντέχει λίγο ακόμη.

Ίσως τελικά τα μεγαλύτερα θαύματα να μη γίνονται για να εντυπωσιάσουν τον κόσμο. Ίσως να γίνονται απλώς για να μην πάψουμε ποτέ να ελπίζουμε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους