Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν με θέλει καμία γυναίκα. Από τα 14 μου απέκτησα ένα κινητικό πρόβλημα.

Σε αυτές τις δύο φράσεις είναι συμπυκνωμένη όλη η ουσία σε ένα σχόλιο ενός άντρα γύρω στα 40-45, που διάβασα τυχαία χτες αργά το βράδυ καθώς έβλεπα reels (βίντεο) στο Facebook λίγο πριν αποκοιμηθώ.

Πιο συγκεκριμένα, το σχόλιο είχε αφεθεί κάτω από ένα χιουμοριστικό –με καλά νοήματα– βίντεο, κάτι σαν μίνι ταινία, στο οποίο το σενάριο περιλάμβανε ένα ζευγάρι ΑΜΕΑ σε αναπηρικό καροτσάκι.

Όλο το σχόλιό του αποτελούσε απάντηση σε ένα αρχικό σχόλιο μιας μεγαλύτερης κυρίας η οποία ήταν παντρεμένη με άντρα ΑΜΕΑ και είχε έναν ευτυχισμένο γάμο για πάνω από 30 χρόνια – και έχασε τον άντρα της πρόσφατα.

Μάλιστα, της εξέφρασε αρχικά και τη χαρά του για αυτό που διάβασε (τον ευτυχισμένο γάμο της με τον άντρα ΑΜΕΑ). Όπως οι περισσότεροι από σας, όταν έχω όρεξη παρατηρώ δημοσιεύσεις και διαβάζω σχόλια με τις ώρες, και ελάχιστα είναι αυτά που τα αποθηκεύω τόσο βαθιά στον νου μου ώστε να τα θυμάμαι και να συνεχίζω να τα επεξεργάζομαι τις επόμενες ημέρες.

Είμαι λίγο εγωιστής –θέλω να πιστεύω, με την καλή έννοια– και συχνά θέλω να αποκωδικοποιώ άτομα και καταστάσεις με όσο το δυνατόν λιγότερα στοιχεία – αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπήκα καν στο προφίλ του να εξετάσω περισσότερο υλικό.

Είδα μόνο τη φωτογραφία προφίλ του μεγαλωμένη.

Το πρώτο που σκέφτηκα είναι ότι έχει έναν πολύ υγιή και όμορφο εγωισμό, διότι τόλμησε να το γράψει αυτό δημόσια και μάλιστα κάτω από βίντεο σελίδας με πολύ κοινό! Και μάλιστα, χωρίς την παρουσία ίχνους μιζέριας.

Σημειωτέον, σε αρκετές εκπομπές της τηλεόρασης που έχουν θέμα τους ΑΜΕΑ, δεν θυμάμαι ποτέ να έχουν «τολμήσει» να τους ρωτήσουν οτιδήποτε σχετικά με τις αρχέγονες ανάγκες για ερωτική σχέση και ερωτικές/βιολογικές ανάγκες.

Σαν να τους λυπούνται, υπό μία έννοια, και να μη θέλουν να θίξουν αυτό το ζήτημα, γνωρίζοντας ότι είναι αρκετά δύσκολο να έχουν ερωτικό σύντροφο αυτοί οι άνθρωποι.

Ενώ, απεναντίας, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο θα έπρεπε να τους ρωτούν, κάθε φορά! Δεν υπάρχει λύπηση, αληθινή ή υποκριτική, όταν μιλάμε για ανθρώπους που εκ φύσεως τα τρία πιο σημαντικά πράγματα γι' αυτούς, και που μάλιστα αλληλοσυμπληρώνονται, είναι η υγεία, το εισόδημα και οι ερωτικές/συναισθηματικές ανάγκες.

Βουτάμε το θέμα από τα μαλλιά γιατί μόνο έτσι μπορούμε να δείξουμε την αντικειμενική πραγματικότητα και μόνο έτσι μπορούμε να βελτιώσουμε τη ζωή ανθρώπων που έχουν αντικειμενικά περισσότερες δυσκολίες από τους πολλούς.

Ακόμα και εδώ, έχει κάνει κάποιας μορφής κακό η λεγόμενη πολιτική ορθότητα.

Είμαι σχεδόν βέβαιος πως οι «δειλοί» και μέτριας ή χαμηλής διανοητικής ικανότητας (όπως τονίζω διαχρονικά σε δημοσιεύσεις μου) δημοσιογράφοι, σε γενικές γραμμές μιλώντας, ότι ακόμα κι αν πέρασε από τον νου τους να κάνουν αυτές τι πλέον σημαντικές και αυτονόητες ερωτήσεις και συζητήσεις, είτε από μόνοι τους είτε κάνοντας μίτινγκ με τους διευθυντές τους, θα αποφάσισαν να μην αγγίξουν τέτοια ζητήματα και για έναν ακόμα λόγο: μήπως μερίδα του κόσμου –οι ηλίθιοι με τον υποκριτικό καθωσπρεπισμό και τη βαρετή σοβαροφάνεια– τους αποδοκιμάσουν έντονα στο διαδίκτυο και αλλού.

Επομένως, τους βλέπουμε να στέκονται σε ερωτήσεις του τύπου ποιες είναι οι λειτουργικές δυσκολίες στην καθημερινότητά σας και ποια είναι τα χόμπι σας! Ο κόσμος μας, ιδίως στην παράξενη εποχή μας, χρειάζεται περισσότερη ειλικρίνεια, ακόμα και κυνικότητα, παρά έναν ψευτο-ρομαντικό και κοινότυπο τρόπο στην παρουσίαση των σοβαρών θεμάτων και ιδίως των ανθρωπιστικών σοβαρών θεμάτων.

Διάολε, τι καλύτερο υπάρχει από την όμορφη συντροφικότητα και τον έρωτα σε τούτο τον τρελό κόσμο; Και τι χειρότερο από την απουσία τους, και ειδικά όταν αυτά δεν είναι από επιλογή; Διάολε, τι έχουμε πάθει όλοι; Τι φοβάστε; Γιατί κρύβεστε τόσο πολύ; Εσείς οι δημοσιογράφοι (για μένα, σταθερά ασήμαντοι), αλήθεια, έχετε έστω μια ελάχιστη επίγνωση του πόσο φωτοτυπίες αποτελείτε μεταξύ σας; Αλλά και εμείς, δεν πάμε πίσω.

Φωτοτυπίες δημοσιογράφων και πολιτικών είμαστε στη συντριπτική πλειοψηφία μας.

Έχουμε, σε γενικές γραμμές, την εξής κωμικοτραγική συμπεριφορά: Ισοπεδώνουμε, γελοιοποιούμε, υβρίζουμε και μισούμε όσους ζηλεύουμε (με την κακή έννοια, του φθόνου) και όσους θεωρούμε εξουσία ή ανώτερους από μας, και την ίδια στιγμή υπερ-προστατεύουμε, θεοποιούμε, ηρωποιούμε και υπερ-προφυλάσσουμε όσους λυπόμαστε και δεν θα θέλαμε με τίποτα να βρισκόμαστε στη θέση τους για οποιονδήποτε λόγο. (Και τούτο, δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλα κακά ή παράδοξα που έχουμε διαχρονικά ως άνθρωποι και ως ανθρωπότητα, τα οποία μπορείτε να τα μάθετε όλα διαβάζοντας το βιβλίο μου με τίτλο ΕΝΑ ΘΗΡΙΟ ΜΕ ΡΟΥΧΑ και με υπότιτλο «Τι είμαστε τελικά;») Είναι πολύ δύσκολο και ταυτοχρόνως πολύ εύκολο να αλλάξεις, ξεκινώντας από σήμερα κιόλας: γνώρισε τον πραγματικό εαυτό σου και άλλαξε εκείνα που δεν σου αρέσουν σε σένα.

Είναι καθαρά θέμα ισχυρής απόφασης. Αν την πάρεις, ακόμα και ο μέχρι πρότινος τοξικός εγωισμός σου, θα την υποστηρίξει!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους