Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΟΥΡΑΝΟΣ Ήταν ένας ουρανός πού χάιδευε τ'ακρογιάλια.

Φιλούσε τις κορφές των δέντρων στ' απάτητα βουνά και στις πεδιάδες.

Μιλούσε με τις στέγες των σπιτιών στις πόλεις και στα χωριά.

Ήταν ένας ουρανός γαλάζια αγκαλιά, πνοή δροσάτη κι απάνεμη ματιά, χαρά της ζωής.

Ήταν ένας ουρανός που γέμισε καπνούς κι αποκαίδια φωτιά, πόνο και απόγνωση.

Μετράει, χρόνια τώρα, τους λυγμούς μας Μυρίζει θάνατο και εγκατάλειψη Τώρα υποδέχεται ψυχές μόνο.

Το κλάμα μας αφουγκράζεται και την οργή μας.

Βουβός πόνος για τις ζωές που έφυγαν άδικα, φρικτά, ανεπιστρεπτί.

Βορά των θηρίων και των δήμιων της εκμετάλλευσης και του θανάτου.

Ήταν ένας ουρανός. © Angela Angelopoulou 4/8/26 * ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΜΙΑ ΓΗ Κάποτε ήταν μία Γη, που είχε πράσινα δάση μα αποκαΐδια έχει πια, μαύρους καπνούς και στάχτη.

Ζωάκια τρέχαν, παίζανε, πουλάκια τραγουδούσαν, τζιτζίκια ακούγονταν παντού, ρυάκια κρύα κυλούσαν.

Μονάχα στάχτες έχουν πια, ψυχούλες τρυγυρνούνε, για τις επόμενες γενιές, τι μένει αναρωτιούνται.

Κάποτε ήταν μία γη, αχ όμορφη που ήταν! Μα τώρα κλαίει και θρηνεί, τα στήθη της καήκαν.

Και έσκυψε ο ουρανός να την παρηγορήσει, τον τύλιξε μαύρος καπνός λυγμοί τον έχουν πνίξει.

Στην αγκαλιά του έσφιξε, ψυχές που έχουν φύγει. Κραυγές θλίψη κι απόγνωση για πάντα έχουν μείνει. © Ευαγγελια Στεργιου 4/8/2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους