Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρακολουθώ ολες αυτές τις μέρες τις φωτιές στην Αττική και ειλικρινά δεν ξέρω τι να γράψω.

Ανάμεικτα τα συναισθήματα. ΟΡΓΗ, ΘΛΙΨΗ, ΛΥΠΗ. «Η φύση ξεπέρασε τις δυνατότητές μας». ΚΟΥΛΗΣ.

Μα η φύση δεν γράφει νόμους.

Δεν συντάσσει προϋπολογισμούς.

Δεν αποφασίζει ποιες υπηρεσίες θα ενισχυθούν και ποιες θα αφεθούν να μαραζώσουν.

Η φύση δοκιμάζει.

Οι κοινωνίες αποκαλύπτουν αν προετοιμάστηκαν.

Η μεγαλύτερη πυρκαγιά δεν αρχίζει με μια σπίθα.

Η φωτιά απλώς αποκαλύπτει ό,τι είχε ήδη εγκαταλειφθεί.

Τους αποκαλούμε ήρωες.

Και είναι.

Μα υπάρχει μια λέξη που καμιά φορά γίνεται επικίνδυνη όταν χρησιμοποιείται για να σκεπάσει μια άλλη: την ευθύνη.

Γιατί ο ηρωισμός δεν μπορεί να γίνει μόνιμο υποκατάστατο της πρόληψης.

Δεν μπορεί μια οργανωμένη κοινωνία να απαιτεί από λίγους ανθρώπους να καλύπτουν, με το σώμα και την ψυχή τους, τα κενά του σχεδιασμού.

Κανένα μετάλλιο δεν σβήνει την έλλειψη προετοιμασίας.

Κανένα χειροκρότημα δεν αντικαθιστά τα μέσα, την εκπαίδευση, τη στελέχωση και τον μακροχρόνιο σχεδιασμό.

Η δημοκρατία δεν φοβάται την αυτοκριτική.

Αντίθετα, από αυτήν αντλεί τη δύναμή της.

Η λογοδοσία δεν είναι τιμωρία· είναι ο τρόπος με τον οποίο μια κοινωνία υπόσχεται στους νεκρούς της ότι ο πόνος τους δεν θα μετατραπεί σε συνήθεια.

Ότι οι στάχτες δεν θα γίνουν χαλί για να κρύβονται οι ίδιες αδυναμίες.

Δεν ζητά κανείς το αδύνατο.

Δεν ζητά να σταματήσει ο άνεμος ούτε να υπακούσει η φωτιά.

Ζητά το αυτονόητο: μια πολιτεία που να προετοιμάζεται με την ίδια επιμονή που οι πυροσβέστες δίνουν τη μάχη.

Μια κοινωνία που να επενδύει στην πρόληψη πριν επενδύσει στην αποκατάσταση.

Ένα κράτος που να στέκεται δίπλα στους ανθρώπους του πριν χρειαστεί να τους αποζημιώσει.

Γιατί οι πολιτισμοί δεν καταρρέουν μόνο όταν χάνουν τα μνημεία τους.

Καταρρέουν όταν συνηθίζουν την απώλεια.

Όταν θεωρούν φυσικό να καίγονται τα ίδια βουνά, να εκκενώνονται τα ίδια χωριά, να θρηνούνται οι ίδιες ζωές.

Η συνήθεια είναι η πιο ύπουλη στάχτη.

Δεν φαίνεται, αλλά σκεπάζει τη συνείδηση.

Αλίμονο στα παλικάρια που σκοτώθηκαν ΑΔΙΚΑ.

Αλίμονο στους ανθρώπους που έχασαν τα σπίτια τους, τους κοπους μιας ολόκληρης ζωής.

Αλίμονο σε ολο αυτο το πράσινο που θυσιάστηκε για οικοπεδα και ανεμογεννήτριες. Αλίμονο σε όλα αυτά τα ζώα που κάηκαν ζωντανά. Θα δικαιωθει αυτος ο πατέρας? Δυστυχώς οχι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους