Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η φωτογραφία είναι συγκλονιστική ακριβώς επειδή δεν δείχνει μόνο τη φωτιά.

Δείχνει την πόλη.

Τα φώτα είναι αναμμένα, τα σπίτια κατοικημένα, κάποιοι βλέπουν τηλεόραση, άλλοι κοιμούνται, άλλοι ετοιμάζονται να πάνε στη δουλειά.

Στο βάθος, ένα ολόκληρο βουνό καίγεται σαν να έχει ανοίξει η γη. Και οι δύο εικόνες συνυπάρχουν χωρίς να συγκρούονται.

Υπάρχει κάτι βαθιά ανησυχητικό στις μεγάλες πυρκαγιές της εποχής μας.

Όχι μόνο η έκτασή τους, ούτε η έντασή τους.

Αλλά η ικανότητά τους να συνυπάρχουν με την κανονικότητά μας.

Κοιτάζω τη νυχτερινή Αθήνα.

Στο βάθος, το βουνό έχει γίνει μια τεράστια κόκκινη πληγή.

Οι φλόγες φωτίζουν τον ουρανό σαν μια δεύτερη, εφιαλτική ανατολή.

Κι όμως, μπροστά τους, η πόλη συνεχίζει να αναπνέει στον γνώριμο ρυθμό της.

Κάποια διαμερίσματα είναι φωτισμένα.

Οι τηλεοράσεις παίζουν.

Κάποιος παραγγέλνει φαγητό.

Κάποιος ανεβάζει μια φωτογραφία από τις διακοπές του.

Άλλοι κάνουν έρωτα.

Αύριο το πρωί θα ξυπνήσουμε, θα πιούμε καφέ, θα μπούμε στην κίνηση, θα παραπονεθούμε για τη ζέστη.

Κι εγώ το ίδιο.

Αυτό είναι ίσως το πιο τρομακτικό χαρακτηριστικό της εποχής μας.

Όχι ότι καίγεται ο κόσμος.

Αλλά ότι μάθαμε να ζούμε ενώ καίγεται.

Κάποτε μια μεγάλη φωτιά ήταν γεγονός που πάγωνε τον χρόνο.

Σήμερα είναι σχεδόν μέρος του ημερολογίου.

Κάθε καλοκαίρι περιμένουμε ποιο βουνό, ποιο νησί, ποιο δάσος θα πάρει σειρά.

Παρακολουθούμε τις εικόνες με αγωνία, με οργή, με λύπη.

Ύστερα τις αφήνουμε πίσω μας, γιατί η καθημερινότητα απαιτεί να συνεχίσει.

Και συνεχίζει.

Δεν είναι αδιαφορία.

Είναι κάτι ίσως πιο σύνθετο.

Είναι η εξοικείωση με την καταστροφή.

Όταν η καταστροφή γίνεται επαναλαμβανόμενη, παύει να μοιάζει με εξαίρεση.

Γίνεται το φόντο της ζωής μας.

Το ίδιο συμβαίνει και πέρα από τις φωτιές.

Πόλεμοι που μεταδίδονται ζωντανά ανάμεσα σε διαφημίσεις.

Πλημμύρες που γίνονται αριθμοί.

Θερμοκρασίες που άλλοτε θα θεωρούνταν αδιανόητες και τώρα αντιμετωπίζονται ως ακόμη ένα δελτίο καιρού.

Ο πλανήτης αλλάζει μπροστά στα μάτια μας και εμείς προσαρμοζόμαστε όχι για να τον σώσουμε, αλλά απλά για να αντέξουμε να τον βλέπουμε να αλλάζει.

Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα, ή η μεγαλύτερη αποτυχία του ανθρώπινου είδους: η απεριόριστη ικανότητά του να συνηθίζει.

Η φωτιά δεν κατακαίει μόνο πεύκα, σπίτια και ζώα.

Καίει σιγά-σιγά και το μέτρο με το οποίο αντιλαμβανόμαστε την απώλεια.

Κάθε καμένο βουνό κάνει το επόμενο λίγο πιο αναμενόμενο.

Κάθε οικολογική καταστροφή μειώνει ελάχιστα το σοκ της επόμενης.

Και όμως, ίσως η ελπίδα να βρίσκεται ακριβώς στην αδυναμία μας να πάψουμε να κοιτάζουμε.

Στεκόμαστε στα μπαλκόνια και φωτογραφίζουμε τις φλόγες όχι μόνο για να τις καταγράψουμε, αλλά γιατί μέσα μας ξέρουμε ότι κάτι αφύσικο συμβαίνει.

Ότι αυτός ο ουρανός δεν είναι κανονικός.

Ότι δεν γίνεται να αποδεχθούμε ως φυσιολογικό έναν κόσμο που καίγεται κάθε χρόνο λίγο περισσότερο.

Η φωτογραφία αυτή δεν είναι απλώς μια εικόνα της Αττικής.

Είναι ένα πορτρέτο της εποχής μας.

Μια πόλη που φωτίζεται από τα ίδια της τα σπίτια, ενώ στο βάθος φωτίζεται από τη φωτιά που κατατρώει το μέλλον της.

Και εμείς, όλοι μας, συνεχίζουμε να ζούμε ανάμεσα σε αυτά τα δύο φώτα, ελπίζοντας πως αύριο θα είναι μια συνηθισμένη μέρα.

Ίσως γιατί δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ίσως γιατί έχουμε ξεχάσει ότι κάποτε η κανονικότητα σήμαινε κάτι εντελώς διαφορετικό. Από Isidoros Tsouros

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους