Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αντιπαράδειγμα υψηλής στρατηγικής στην Μέση Ανατολή, στην Ευρασία, και στην Ανατολική Ασία Η Ελλάδα πρέπει να μαθαίνει από τα μεγάλα και συνεχή λάθη των ΗΠΑ.

Επί δεκαετίες οι ΗΠΑ ακολουθούν μια μονοδιάστατη προσέγγιση σε σύνθετα προβλήματα εξωτερικής πολιτικής.

Όλες οι σχέσεις τους στην Ευρασία περνούν από τον «κλειδοκράτορα» που ονομάζεται Ουκρανία.

Το ίδιο ισχύει για την Ταϊβάν στην Νοτιοανατολική Ασία.

Το ίδιο ισχύει για το Ισραήλ στην Μέση Ανατολή.

Αντί οι Αμερικανικές κυβερνήσεις να απαιτούν απ' όλες τις χώρες της Μέσης Ανατολής να έχουν καλές σχέσεις με τις ΗΠΑ, το φιλοϊσραηλινό κατεστημένο στην Ουάσινγκτον απαιτεί από τις χώρες να έχουν καλές σχέσεις με το Ισραήλ.

Το πρόβλημά τους είναι να μην απομονωθεί το Ισραήλ.

Εάν ήμασταν στην θέση των ΗΠΑ θα έπρεπε να αφαιρέσουμε την Ταϊβάν, την Ουκρανία, και το Ισραήλ από τις γεωπολιτικές εξισώσεις και να οικοδομήσουμε σχέσεις σύμφωνα με τα στρατηγικά συμφέροντα της Αμερικής.

Η μέχρι τώρα προσέγγιση εμπλέκει την Αμερική σε περιφερειακές συγκρούσεις οι οποίες δεν είναι ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά της, αποξενώνει πιθανούς εταίρους, απορροφά πόρους, και διακινδυνεύει κλιμάκωση με ανταγωνιστές.

Ας δούμε μία εναλλακτική πολιτική που θα εφάρμοζε η Ελλάδα.

Θα δίναμε προτεραιότητα στην αποτροπή της κυριαρχίας οποιασδήποτε μεμονωμένης δυνάμεως ή συνασπισμού δυνάμεων.

Και θα φροντίζαμε να επιβάλλουμε στα υποδεέστερα κράτη την πολιτική μας.

Το αντιπαράδειγμά μας (counterfactual) στην εξωτερική πολιτική μεγάλης δυνάμεως βασίζεται στην ιδέα του Ιουλίου Καίσαρος να πράξει το αδιανόητο στην Πολιορκία της Αλέσια, όπου έκτισε ένα δεύτερο εξωτερικό τείχος για να υπερασπιστεί τα στρατεύματά του από εξωτερικές επιδρομές και ταυτοχρόνως να επιτεθεί στους εχθρούς του εντός της Αλέσια.

Εν προκειμένω στην Μέση Ανατολή, οι ΗΠΑ πιέζουν το Ισραήλ και το Ιράν να σφυρηλατήσουν μια συμμαχία ενάντια στην αναδυομένη σουνιτική στρατιωτική συμμαχία, δηλαδή το Πακιστάν, την Τουρκία, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία, την Αίγυπτο.

Τους εξαναγκάζουν να ξεχάσουν και να υποβαθμίσουν τις διμερείς διαφορές των, έστω προσωρινώς, και να επικεντρωθούν στον μεγάλο αντισουνιτικό στόχο των ΗΠΑ. Από Δυτικής/Αμερικανικής απόψεως αυτό είναι πιο σημαντικό από την καταστροφή του Ιράν.

Οι πόλεμοι Ιράν-Ισραήλ είναι ένα περιφερειακό πρόβλημα, αλλά ένα σουνιτικό ΝΑΤΟ θα είναι παγκόσμια απειλή.

Κάτι αντίστοιχο θα μπορούσε να γίνει στην Ουκρανία. Η Ουκρανία και η Ρωσία σφυρηλατούν μια προσωρινή συμμαχία υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, προκειμένου να αποτρέψουν την επέκταση της ΕΕ προς Ανατολάς και την εμφάνιση μιας νέας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας με άλλο όνομα.

Παρομοίως στην Κορεατική Χερσόνησο. Οι ΗΠΑ υποστηρίζουν τόσο την κομμουνιστική Βόρειο Κορέα όσο και την καπιταλιστική Νότιο Κορέα, προκειμένου να αποκλείσουν την Κινεζική επιρροή στην Κορεατική χερσόνησο.

Διαιρούμε, συγκρατούμε, και κυριαρχούμε πάνω στις περιφερειακές δυνάμεις, αντί να εγκλωβιζώμεθα στις τοπικές των συγκρούσεις. Ο Ιούλιος Καίσαρ στην πολιορκία της Αλέσια αντιμετώπισε έναν Γαλατικό στρατό μέσα σε οχυρώσεις, ενώ μια τεράστια Γαλατική δύναμη ανακουφίσεως πλησίαζε από έξω.

Ως απάντηση, έκτισε διπλά τείχη, ένα που περιείχε τον εσωτερικό εχθρό και ένα άλλο που απέκρουε την εξωτερική απειλή.

Αυτό του επέτρεψε να πολεμήσει σε δύο μέτωπα ταυτοχρόνως, μετατρέποντας την περικύκλωση σε νίκη μέσω τόλμης, μηχανικής, και εκμεταλλεύσεως των εχθρικών διαιρέσεων.

Μια σύγχρονη υψηλή στρατηγική θα μπορούσε να αντιμετωπίζει τις περιφερειακές αντιπαλότητες ως τον "εσωτερικό εχθρό" που πρέπει να περιοριστεί, ενώ παραλλήλως να κατασκευάσει ένα "εξωτερικό τείχος" ενάντια σε μεγαλύτερες συστημικές απειλές (π.χ. ένα συνεκτικό σουνιτικό μπλοκ, φιλοδοξίες υπερκράτους της ΕΕ ή Κινεζική κυριαρχία). Μία μεγάλη δύναμη, ως εξωχώριος ενορχηστρωτής, μπορεί να ασκεί πίεση προσφέροντας κίνητρα και περιστασιακώς να εξαναγκάζει σφοδρούς εχθρούς να συνάψουν τακτικές συμμαχίες που την εξυπηρετούν, εμποδίζοντας έτσι οποιοδήποτε μεμονωμένο κράτος ή συνασπισμό κρατών να εδραιώσει την κυριαρχία του σε μία περιοχή.

Πρόκειται για ντοπαρισμένη «ρεαλπολιτίκ»: συναλλακτική, αμοραλιστική όπου χρειάζεται, και επικεντρωμένη στην αιώνια ισορροπία αντί στις μόνιμες συμμαχίες. Απορρίπτει τις ιδεολογικές σταυροφορίες (προώθηση της δημοκρατίας, «ειδικές σχέσεις») υπέρ ενός θετικού ισοζυγίου ισχύος υπέρ ημών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους