Σήμερα, ανεβαίνοντας προς το Τσελιγκάτο, κοιτούσα δεξιά κι αριστερά. Τα χόρτα ακαθάριστα. Ο δρόμος γεμάτος λακκούβες. Το ποτάμι θέλει καθάρισμα, ενώ όλοι θυμόμαστε ότι πέρυσι έκοψε τον δρόμο στα δύο...
Σήμερα, ανεβαίνοντας προς το Τσελιγκάτο, κοιτούσα δεξιά κι αριστερά. Τα χόρτα ακαθάριστα.
Ο δρόμος γεμάτος λακκούβες.
Το ποτάμι θέλει καθάρισμα, ενώ όλοι θυμόμαστε ότι πέρυσι έκοψε τον δρόμο στα δύο και απομόνωσε ένα χωριό.
Ίσως με μια έγκαιρη παρέμβαση να είχαν αποφευχθεί πολλά.
Αυτά είναι πράγματα που συχνά συζητάμε όλοι.
Κάποτε θα με έπιανε το παράπονο.
Σήμερα όχι.
Γιατί κατάλαβα κάτι πολύ απλό.
Αν περιμένω να φτιάξουν όλοι όσα θεωρώ λάθος, δεν θα ζήσω ποτέ.
Γι' αυτό φτιάχνω τον δικό μου μικρόκοσμο.
Καθαρίζω τον δικό μου χώρο.
Φροντίζω τα δικά μου ζώα.
Ποτίζω τα δικά μου δέντρα.
Και κάνω ό,τι μου αναλογεί.
Στη μέση του δρόμου σταμάτησα, έκοψα ένα βατόμουρο και το έφαγα.
Σε λίγο θα είναι τα κορόμηλα.
Μετά θα έρθουν κι άλλα φρούτα.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η ζωή δεν με περίμενε όταν θα φτιαχτούν όλα.
Ήταν ήδη μπροστά μου.
Μέσα σε ένα άγριο βατόμουρο.
Γι' αυτό μην αφήνετε την ασχήμια του κόσμου να σας κλέβει την ομορφιά της δικής σας ζωής.
Κάντε αυτό που σας αναλογεί.
Φτιάξτε τον δικό σας μικρόκοσμο.
Και όταν βρείτε ένα βατόμουρο στον δρόμο... σταματήστε.
Μπορεί να σας θυμίσει ότι η ευτυχία δεν ήταν ποτέ τόσο μακριά όσο νομίζατε. #Τσελιγκάτο #βουκολικηζωηελληνικοσποιμενικος σελληνικηηπαιθρος
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους