Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν συνηθίζω να σχολιάζω την επικαιρότητα αλλά από το πιο κάτω συμβάν ισως να βγαίνει ένα χρήσιμο συμπέρασμα.

Διάβασα εκατοντάδες σχόλια κάτω από την είδηση ότι μια δημοσιογράφος γέλασε την ώρα που μετέδιδε ρεπορτάζ για τις πυρκαγιές.

Βρισιές, «ευχές» θανάτου , «Να την απολύσουν!» κλπ.

Ρε που ζούμε ;; Αναρωτιέμαι πότε ακριβώς το τραγικό γεγονός έπαψε να είναι οι πυρκαγιές και έγινε το γέλιο ενός ανθρώπου; Δεν λέω ότι ήταν σωστό.

Σε ένα τόσο δραματικό γεγονός, ο δημοσιογράφος οφείλει να διατηρεί τον επαγγελματισμό του.

Όμως από την επισήμανση ενός λάθους μέχρι τη δημόσια διαπόμπευση υπάρχει τεράστια απόσταση.

Και πραγματικά αναρωτιέμαι… Ζούμε σε μια εποχή όπου καθημερινά αποκαλύπτονται κακοποιήσεις, διαφθορά, εγκλήματα, άνθρωποι που καταπατούν συνειδητά την αξιοπρέπεια των άλλων.

Κι όμως, αυτό που κατάφερε να μονοπωλήσει τη δημόσια συζήτηση και να γίνει viral ήταν το γέλιο μιας δημοσιογράφου λίγων δευτερολέπτων.

Ίσως γιατί είναι πιο εύκολο να εξοργιστούμε με ένα ανθρώπινο στιγμιαίο λάθος παρά να σταθούμε απέναντι σε προβλήματα που απαιτούν σκέψη, ευθύνη και ουσιαστική δράση.

Είναι σαν ο ψυχισμός μας να προτιμά τον εύκολο στόχο από τη δύσκολη πραγματικότητα.

Η ψυχοθεραπεία μου έχει μάθει ότι ο άνθρωπος έχει μια παράξενη τάση..όταν βλέπει ένα στιγμιότυπο, πιστεύει ότι γνωρίζει ολόκληρη την ιστορία.

Ένα βίντεο λίγων δευτερολέπτων αρκεί για να χτίσουμε χαρακτήρα, προθέσεις και προσωπικότητα.

Το μυαλό απεχθάνεται τα κενά..τα γεμίζει με υποθέσεις και συνήθως τις παρουσιάζει ως βεβαιότητες.

Δεν γνωρίζουμε τι είχε προηγηθεί.

Αν η δημοσιογράφος βρισκόταν για ώρες στο πεδίο, αν ήταν εξαντλημένη, αν είχε περάσει ημέρες χωρίς ύπνο, αν το γέλιο ήταν μια αμήχανη αντίδραση του νευρικού συστήματος απέναντι στην υπερβολική ένταση.

Αυτό δεν δικαιολογεί το λάθος, το εξηγεί.

Και υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να εξηγείς μια συμπεριφορά και στο να την αθωώνεις.

Το παράδοξο είναι πως πολλές φορές η οργή που εκφράζουμε δημόσια δεν αφορά αποκλειστικά το γεγονός.

Γίνεται διέξοδος για τη δική μας συσσωρευμένη ένταση.

Όταν κάποιος κάνει ένα ορατό λάθος, μετατρέπεται σε ασφαλή στόχο.

Για λίγο νιώθουμε καλύτεροι, πιο ηθικοί, πιο σωστοί.

Η δημόσια κατακραυγή μάς χαρίζει την ψευδαίσθηση ότι βρισκόμαστε στη «σωστή πλευρά». Μόνο που η ενσυναίσθηση δεν δοκιμάζεται όταν συμπαθούμε τους άψογους.

Δοκιμάζεται όταν απέναντί μας βρίσκεται ένας άνθρωπος που έκανε ένα λάθος.

Η κριτική είναι απαραίτητη.

Η απαξίωση, όμως, δεν θεραπεύει κανέναν.

Ούτε εκείνον που τη δέχεται ούτε εκείνον που την εκτοξεύει.

Ίσως, πριν γράψουμε το επόμενο σχόλιο, να αξίζει να θυμηθούμε ότι όλοι μας έχουμε υπάρξει κάποτε η χειρότερη εκδοχή του εαυτού μας για λίγα δευτερόλεπτα.

Η διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι δεν είχαμε μια κάμερα στραμμένη πάνω μας. Υ.Γ..Κάθε φορά που απολαμβάνουμε την πτώση ενός ανθρώπου, αξίζει να αναρωτιόμαστε, προσπαθούμε να αποδώσουμε δικαιοσύνη ή απλώς να νιώσουμε ανώτεροι; Ευάγγελος Ορφανιδης Κλινικός Ψυχολόγος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους