Λέει ο στίχος του «Μπαρ το Ναυάγιο»… «Εγώ αγαπάω τους κολασμένους», είπε ο άγιος. Και κάπου εκεί ξεκινά η θεραπεία της ψυχής. Γιατί ποιοι είναι οι «κολασμένοι»; Είναι εκείνοι που έχουν κάνει λάθη...
Λέει ο στίχος του «Μπαρ το Ναυάγιο»… «Εγώ αγαπάω τους κολασμένους», είπε ο άγιος.
Και κάπου εκεί ξεκινά η θεραπεία της ψυχής.
Γιατί ποιοι είναι οι «κολασμένοι»; Είναι εκείνοι που έχουν κάνει λάθη, που βουτάνε στα πάθη τους, που μπερδεύονται, που καταστρέφουν, που προδίδουν πρώτα τον εαυτό τους.
Είναι αυτοί που κουβαλάνε ενοχή, ντροπή, φόβο.
Κι όμως, αυτοί είναι πιο κοντά στην αλήθεια τους από κάποιον που ζει στην ψευδαίσθηση της τελειότητας.
Στην ψυχοθεραπεία διαπιστώνω συχνά πως αν δεν «αμαρτήσεις» ,δηλαδή αν δεν πέσεις, αν δεν δοκιμάσεις τα όρια σου, αν δεν δεις τη σκιά σου, αν δεν φας ρυζογκοφρέτα δεν θα «αγιάσεις». Δεν θα φτάσεις ποτέ στην ουσία σου.
Γιατί μόνο μέσα από την πτώση καταλαβαίνεις τι χρειάζεται να σηκώσεις.
Η αμαρτία δεν είναι τιμωρία.
Είναι η εμπειρία που σε ξεγυμνώνει.
Σε αναγκάζει να δεις ότι δεν είσαι παντοδύναμος, ότι δεν είσαι άτρωτος, ότι είσαι άνθρωπος.
Και μόλις το δεις, μπορείς να ξεκινήσεις να γίνεσαι αληθινός.
Αν μείνεις ανέγγιχτος, «καθωσπρέπει» και άψογος, δεν θεραπεύεσαι. Κρύβεσαι. Υποκρίνεσαι.
Αν όμως αφήσεις τον εαυτό σου να πονέσει, να μπερδευτεί, να χαθεί και μετά να βρει δρόμο, εκεί αρχίζει η ουσία σου.
Η θεραπεία, όπως και η ζωή, δεν είναι η αποφυγή του σκότους αλλά η ικανότητα να το διασχίσεις χωρίς να χαθείς ολότελα.
Να δεχτείς ότι η πληγή είναι πύλη, ότι η ντροπή μπορεί να γίνει γέφυρα, ότι το λάθος δεν είναι το αντίθετο της αλήθειας αλλά ο δρόμος προς αυτήν.
Κι ίσως αυτό να σημαίνει πως η ψυχή δεν «αγιάζει» αποστειρωμένη, αλλά μέσα στην πάλη της με το ακάθαρτο, πως δεν σώζεται αποφεύγοντας την κόλαση, αλλά αντέχοντας να την κατοικήσει.
Γιατί μόνο εκεί, στα έγκατα, ο άνθρωπος ανακαλύπτει πως όλη του η ζωή είναι ένας διάλογος με την ίδια του τη σκιά. Υ.Γ. Μην παρεξηγηθεί το νόημα.
Δεν χρειάζεται να καταστρέψεις τη ζωή σου για να ωριμάσεις.
Η θεραπεία δεν εξιδανικεύει την πτώση, αξιοποιεί εκείνη που ήδη συνέβη.
Δεν «αγιάζει» η αμαρτία. «Αγιάζει» η ειλικρινής συνάντηση με τον εαυτό σου μετά από αυτήν. Ευάγγελος Ορφανίδης κλινικός ψυχολόγος
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους