Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κείμενο γραμμένο το 2019...😢 ΤΟ ΚΙΤΡΙΝΟ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ Δέκα μικρά δαχτυλάκια ανακάτευαν τα χρωματιστά μολύβια μέσα την παλιά κασετίνα.

Η ανάγκη της πεντάχρονης, πανέξυπνης κόρης μου να καταθέσει την ψυχή της στο χαρτι ήταν μάλλον επιβεβλημένη. -Μαμά να ζωγραφίσω; -Και βέβαια.

Στάσου να σου φέρω το παλιό μου μπλόκ ζωγραφικής, αυτό που είχα στο σχολείο μου.

Ανασκαφή χρειάστηκε για να το βρω μα τα κατάφερα. -Να πάρε.

Μόνο μη λερωθείς, έδωσα τη εντολή και την άφησα να μπει στο δικό της κόσμο ανενόχλητη.

Λίγες μόνο γραμμές, άτακτα βαμμένες, πανω στο δικό μου χαρτί, μέσα στο μπλόκ του κάποτε δικού μου μέλλοντος, βγαλμένο απ' το κουτί των παιδικών μου αναμνήσεων, με πληροφορούσαν για το δικό της μέλλον, που το δικό μου παρόν το είχε ήδη χρωματίσει με μαύρο, ήταν η ζωγραφιά της.

Ένα γυμνό δάσος.

Μια άγονη γη απλωνόταν στο χαρτί, βαμμένη καφέ, με μαύρες κηλίδες να της ανακόπτουν την ομοιομορφία.

Το δάσος που αναπαραστούσε η θλιβερή ζωγραφιά ήταν τώρα ένα μουτζουρωμένο τοπίο.

Δεκάδες μαυρισμένοι κορμοί αραδιάζονταν σε πρώτο πλάνο με μερικές μικρές πράσινες ομάδες να αχνοφαίνονται στο βάθος του κιτρινισμένου φόντου.

Μια παρέα από ελάφια νεκρά βρίσκονταν διάσπαρτα, ένα σμήνος πουλιών είχαν παραμείνει απολιθωμένα πάνω στα άψυχα κλαδιά και μια οικογένεια λαγών φώναζαν ακόμα δυνατά διασχίζοντας το μονοπάτι της κολάσεως, προςτο ξέφωτο του οξυγονούχου φόντου.

Ταραγμένη σχεδόν κλαμένη άρπαξα στα χέρια μου το μπλοκ.

Γύρισα σελίδα και ξεκίνησα να ζωγραφίζω με μανία.

Τραβούσα ψηλές γραμμές ως τον ουρανό, η μια δίπλα στην άλλη, σαν αγκαλιασμένη παρέα.

Άρπαξα το πράσινο χρώμα και σχεδίασα φουντωτές μπάλες που στόλισαν τους πανύψηλους κορμούς.

Ένας καταγάλανα ουρανός σκέπασε το κίτρινο του φόντου και ένα καταπράσινο χαλί απλώθηκε κάτω απ'το το δημιούργημά μου.

Πολυάριθμες οικογένειες ζώων έτρεχαν εδώ κι εκεί χαρούμενες, χρωματιστά πουλιά τραγουδούσαν πάνω στα καταπράσινα φρέσκα κλαδιά ενώ μια αγέλη διψασμένων ελαφιών ξεδιψούσε στο ρυάκι που περνούσε ανάμεσα από τα δυο μεγάλα πλατάνια που κυριαρχούσαν στο κέντρο της ζωγραφιάς.

Έσπρωξα το μπλόκ αμίλητη μπρος στα παιδικά της μάτια. - Έτσι είναι το δάσος καρδιά μου, την πληροφόρησα. - Τι λες καλε..., μου είπε και άνοιξε την τηλεόραση.

Σε ζωντανή συνδεση όλα τα κανάλια, μετέδιδαν εικόνες κολάσεως.

Αποκαΐδια, απόγνωση, δάκρυα, νεκρά ζώα και...το έγκλημα σε ζωντανή μετάδοση.

Ο ανταγωνισμός των καναλιών μετρούσε σκοτωμένες ψυχές.

Άρπαξα το τηλεχειριστήριο και έσβησα τον θάνατο από τα μάτια της. - Σήκω, παμε βολτα, της είπα.

Το μικρό πυκνόφυτο άλσος της περιοχης ήταν κοντά.

Μπήκαμε κάτω από τη φυσική του ομπρέλα και ο καυτός ήλιος έπαψε να μας απασχολεί.

Καθίσαμε στο δροσερό χώμα, παιξαμε, γελάσαμε, χαρήκαμε.

Ένα αδέσποτο σκυλάκι ζηλεψε την ευτυχία μας και μας πλησιασε για να προστεθει κι εκείνο στην παρεα μας.

Αργά το απόγευμα γυρίσαμε στο σπίτι με μια γλυκιά κουραση να μας συντροφεύει. -Έλα κοντά μου αγάπη μου.

Θα παρουμε ένα τηλέφωνο και θα το βάλω σε ανοιχτή ακρόαση...θελω να το ακούσεις.

Ο αριθμός της Greenpeace σχηματίστηκε στο καντράν.

Η συνομιλία έγινε μπροστά της.

Ήθελα να είναι μάρτυρας και συνεργός στο καινούριο κεφάλαιο που άνοιγε στη ζωή μας.

Θα γινόμασταν εθελοντές.

Θα φυτεύαμε κι εμείς δέντρα όπου χρειαζόταν.

Όταν η "συμφωνία" κλείστηκε και τερματίστηκε το τηλεφώνημα, με παιδική αφέλεια με ρώτησε: - Γιατί να πηγαίνουμε εκεί μαμά; - Γιατί η γη μας χρειάζεται, το περιβάλλον μας χρειάζεται και γιατί θέλω κάποτε να ζεις μέσα στη δική μου ζωγραφιά και όχι στη δική σου, της είπα.

Μια τεράστια αγκαλιά με όλα τα ευχαριστώ του κόσμου ήταν η ανταμοιβή μου. Ήταν το λιγότερο που μπορουσα να κάνω...να κάνουμε! ΤΕΛΟΣ Κ.Θ ©

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους