Και να που ήρθε η ώρα και κάθομαι εδώ . Ενεργειακό παιδί του σύμπαντος . Πετιέμαι μέσα στον όχλο . Και να που ήρθε η ώρα που δεν φοβάμαι τίποτα . Κι όλοι οι φόβοι μου , είναι σα σκιές που περνάνε...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και με συγκινεί το ότι πληρώνομαι μόνο για μιλάω πια . Πληρώνομαι μόνο για να υπάρχω . Να που τελικά η ύπαρξη μου είχε αξία από μόνη της . Χωρίς χρήματα , χωρίς μόχθο , απλώς για αυτό που είναι . Έμενα μόνο να το πιστέψω κι εγώ . Έμενα μόνο εγώ να κοιτάξω αυτό το φως που με τύφλωνε . Και δεν μπορούσα να το πω σε κανέναν . Πόσο με τύφλωνε . Ήξερα ότι δεν έμοιαζα με τους άλλους . Ούτε κατά διάνοια . Απείχα χιλιόμετρα . Ήξερα ότι η γνώση που κουβαλούσα δεν ήταν λίγη . Ήξερα ότι κοστολογούνταν στο άπειρο . Ήξερα ότι είχε τη δύναμη να σώζει ζωές . Όπως έδωσε τη δική μου . Κι ήταν η ώρα που έφτιαχνα το όνειρο . Που του έδινα σάρκα και οστά . Ήταν η ώρα που έβλεπα το σπίτι μπροστά μου . Το παλάτι φτιαχνόταν μπροστά στα μάτια μου κι οι τοίχοι ανέβαιναν και τα τούβλα έμπαιναν στη θέση τους και οι πόρτες άνοιξαν και η τοποθεσία μου φανερώνονταν.

Κι ήταν πάντα το θέμα Ένα . Το θέμα ίδιο . Να σώσω το παιδί μέσα μου . Να υπερασπιστώ το παιδί μέσα μου . Να αγκαλιάσω το παιδί μέσα μου . Κι όμως ήρθε η ώρα που το πραγματικό μήνυμα μου αποκαλύφθηκε την ώρα που μάθαινα τα λόγια μου απ' το θέατρο . Την ώρα που καθόμουν στην πιο κεντρική πλατεία μιας ασφαλής χώρας . Που δεν έπεφταν βόμβες . Κι ένιωθα ευγνωμοσύνη που μπορούσα και γράφω σε αυτά τα σκαλιά . Το πραγματικό , αληθινό μήνυμα . Δεν ήμουν εγώ που έσωζα το παιδί , αλλά πάντα μα πάντα , το παιδί έσωζε εμένα . Όλες τις στιγμές που μπορώ να θυμηθώ , όλες τις λέξεις που ψέλισα σε όλες τις απελπισμένες μου καταστάσεις . Θυμάμαι τότε που διάλεγα τις λέξεις μου προσεκτικά , φοβόμουν μην κάνω λάθος , μην πω το λάθος πράγμα , μην οδηγηθεί στο λάθος συμπέρασμα , μη δώσω τη λάθος εικόνα . Τώρα ξέρω πως λάθος λέξη δεν υπάρχει . Θυμάμαι . Θυμάμαι πως οδηγήθηκα εδώ . Ακολούθησα μόνο το συναίσθημα μου , μόνο το φως με οδηγούσε . Αυτό μου έλεγε τι να πω , αυτό ζωγράφιζε τον ελέφαντα , τη τελεία , το δέντρο και μετά τα μουτζούρωνε όλα και μου έλεγε , έτσι μ' άρεσει , έτσι είναι το σωστό , αυτό νιώθω , αυτό είναι το συναίσθημα μου ,το μουτζουρωμένο . Κι είναι κάποιος που μου είπε , πως αυτό που είμαι είναι μια αυταπόδεικτη , συμπαντική αλήθεια . Και δεν έχω ξεχάσει αυτή τη φράση από τότε . Τότε που νόμιζα πως αν κάποιος σε δει αληθινά , έστω για ένα λεπτό , τότε πάει να πει πως θέλει και το καλό σου . Ή , πώς δεν θα σου κάνει κακό.

Διπολικά , φλατ ,συμπεράσματα του τότε εγκεφάλου μου . Αγάπησα όμως , με τρομερή αντίσταση την κάθε μου φάση . Δέχτηκα για την ακρίβεια . Πρώτα δέχτηκα . Μετά από καιρό αγάπησα . Αγάπησα όταν κατανόησα . Γιατί αγάπη χωρίς κατανόηση δεν υπάρχει . Ακόμα κι αν η κατανόηση σου είναι μεταφυσική , υποσυνείδητη και τα συμπεράσματα τρυπώνουν κάτω απ' το δέρμα σου , τρυπώνουν στη καρδιά σου . Γράφω πολύ πιο αργά απ' ότι σκέφτομαι και προσπαθώ να προλάβω τις σκέψεις μου , το συναίσθημα μου , κι είναι κάποιες φορές που ξεπερνά τα πλευρά μου και τη καρδιά και τα νεφρά μου , κι αυτό το στήθος είναι μικρό να τα χωρέσει . Η ύπαρξη μου ομως όχι . Κι έχω χωρέσει τόσους πόνους σ'αυτό το κορμί . Κι έφτιαξα τόσα διαμάντια απ' τα δάκρυα μου . Κι έφτιαξα ένα ολόκληρο στρατό από αγγέλους να με ακολουθούν , σαν μικρό παιδί που παίζει και φαντάζεται . Έτσι φαντάζομαι και το θεό . Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο . Εγώ το παιδί , ήμουν ο θεός . Πάντα εγώ ήμουν.

Πάντα το παιδί ακολουθούσα . Το παιδί με έσωσε και το παιδί μου έμαθε ό,τι μα ό,τι ξέρω από το σύμπαν . Αν είχε λέξη αυτή η περίοδος που διανύω, θα λέγονταν , Εμπιστοσύνη . Στο φως μέσα μου . Σε αυτό που είμαι . Ακόμα κι ότι ξεκίνησα να γράφω άλλο γραπτό , κι άλλο βγήκε τελικά απ' τα σπλάχνα μου . Δεν το αμφισβήτησα ούτε λεπτό . Εμπιστοσύνη. Ex-Nihilo Τα πνευματικά δικαιώματα προστατεύονται από τον οργανισμό opi .gr Επιτρέπεται μόνο η κοινοποίηση

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους