Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χρώμα και ασπρόμαυρο: μια αντίθεση που μπορεί να γεφυρωθεί Από την πρώτη φορά που άρχισα να ασχολούμαι στα σοβαρά με την φωτογραφία ήμουν εραστής του ασπρόμαυρου. Γιατί; Γιατί πολύ απλά μέσω της φωτογραφίας θέλεις κάτι να πεις που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που φαίνεται στη φωτογραφία.

Δεν βλέπουμε ποτέ με τα μάτια μας μόνο.

Βλέπουμε μέσα από τη συνολικότερη κουλτούρα μας, την ιδεολογία μας, τις απόψεις μας.

Και ασφαλώς, βλέπουμε μέσα από τη συναισθηματική λογική μας.

Το βλέμμα μας κουβαλάει πολλά: αυτό που είμαστε, που θα θέλαμε να είμαστε, αυτό που νομίζουμε ότι είναι οι άλλοι, ο κόσμος γύρω μας.

Το βλέμμα μας συναντά τον “πραγματικό κόσμο” μέσα από τους φόβους μας και τις ελπίδες μας.

Ήμουν και είμαι λάτρης της ασπρόμαυρης φωτογραφίας γιατί μπορεί να αποτυπώσει όλα τα προηγούμενα με εξαιρετικά απλό και αποτελεσματικό τρόπο.

Αφαιρεί από τις φωτογραφίες το χρώμα και με αυτή την απλή κίνηση δηλώνει εξ αρχής: δεν αποτυπώνω την πραγματικότητα, αποτυπώνω κάτι πολύ βαθύτερο.

Αποτυπώνω μια άποψη, ένα συναίσθημα, μια επιθυμία.

Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες έχουν μια δύναμη που δεν την έχουν οι έγχρωμες.

Τούτων δοθέντων, πάντοτε με ενοχλούσε η “ευκολία” της ασπρόμαυρης.

Ένα απλό κλικ, έφυγε το χρώμα.

Επιπλέον, σήμερα έχεις πάρα πολλά εργαλεία να επεξεργαστείς ασπρόμαυρα μια φωτογραφία και όλα δεν απαιτούν παρά ελάχιστα πρόσθετα κλικς στον υπολογιστή.

Πάντα ήθελα να πειραματιστώ με χρώμα τις φωτογραφίες δρόμου που τραβώ.

Τους καθημερινούς ανθρώπους όπως τους βλέπω στο αστικό τους περιβάλλον, αλλά με χρώμα που να διατηρεί όλη την ένταση μιας χορογραφημένης “πραγματικότητας”. Κάποια στιγμή έφτασα στο συμπέρασμα ότι αυτό το επιτύγχαναν πολλές κινηματογραφικές ταινίες.

Όντας φανατικός σινεφίλ θαύμαζα τη φωτογραφία στον Ταξιτζή, στον Δαιμονισμένο Άγγελο, στον Νονό και πλήθος άλλων νουάρ ταινιών με το βαρύ κλίμα που ανέδυαν.

Αλλά δεν είχα τα εργαλεία.

Το photoshop ή το lightroom δεν προσέφεραν εργαλεία για κινηματογραφικό color grading . Κοντά σε αυτό, οι σύγχρονες φωτογραφικές μηχανές αναπαράγουν το χρώμα με τρόπο εντελώς τεχνοκρατικό: έντονα χρώματα που βγάζουν μάτια ότι είναι ψεύτικα.

Ώσπου ήρθε το Davinci Resolve 21. Το Davinci Resolve μέχρι πρόσφατα ήταν ένα καθαρά εργαλείο επεξεργασίας βίντεο.

Το χρησιμοποιούν κατά κόρον στο Χόλιγουντ για χρωματική επεξεργασία.

Μετατρέπει το ψηφιακό υλικό από τις ψηφιακές κάμερες σε αναλογικό, μετατρέποντας το χρώμα και την αίσθηση σαν το υλικό να είναι τραβηγμένο από αναλογική μηχανή με φιλμ.

Δεν πρόκειται για εφέ, πρόκειται για κάτι πολύ βαθύτερο: μετατρέπει όλα τα χρώματα μιας ψηφιακής μηχανής στη χρωματική παλέτα του οποιουδήποτε αναλογικού φιλμ από Kodak, fuji, canon, nikon, κ.λπ.. Ο κόκκος και η αντίθεση γίνονται ακριβώς ίδια με το αναλογικό φιλμ.

Επιπλέον παρέχει πλήθος εργαλείων να επεξεργαστείς τα πάντα ώστε να δώσεις οποιοδήποτε αίσθηση θέλεις στη φωτογραφία.

Τα πάντα όλα χωρίς το ψεύτικο χρώμα των ψηφιακών μηχανών.

Υπάρχουν προβλήματα; Ασφαλώς, όπως σε όλα. Ι. Χρειάζεσαι πολύ ισχυρό υπολογιστή και ακόμα και τότε θα... υποφέρεις. ΙΙ. Δεν υπάρχει ένα κλικ ή έστω δυο τρία και έγινε.

Πρέπει να ιδρώσεις, να πειραματιστείς, να φας ώρες. ΙΙΙ.

Το πρόγραμμα έχει δυσκολίες εκμάθησης, τόση όσο να ξέρεις το photoshop.

Θέλει ώρες πολλές εκμάθησης. IV. Αυτά κάνουν το πρόγραμμα αυστηρά μόνο για δημιουργική εργασία, όχι μηχανή παραγωγής φωτογραφιών.

Κοινώς, δεν κάνει για φωτορεπόρτερ ή φωτογράφους γάμων και κοινωνικών εκδηλώσεων.

Αλλά το αποτέλεσμα είναι σαν τη νύχτα με την ημέρα σε σχέση με photoshop ή lightroom. Ένας καινούργιος δημιουργικός, μαγικός κόσμος ανοίγεται μπροστά σου και ξαναερωτεύεσαι τη φωτογραφία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους