Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Νωρίς το πρωί, με το που χάραξε η μέρα, ανέβηκα στο αμάξι κι έτσι χωρίς προορισμό κινήθηκα προς την πιο ανηφορική κατεύθυνση.

Ένιωσα μια τεράστια ανάγκη σήμερα να βρεθώ κοντά στα βουνά.

Να χωθώ βαθιά μέσα τους, να χαθώ, να μην ακούω παρά μόνο τις φωνές των δέντρων, να μυρίσω χώμα νωπό και ρετσίνι, να πατήσω πάνω στους βελούδινους τάπητες των βρυόφυτων, να μείνω εκεί… Κι αν πιάσει φωτιά; Κι αν γεμίσει καπνούς; Κι αν το δω να πεθαίνει; Τι θα κάνω Θεέ μου! Θα σβήσω μαζί του; Θα τρέξω όσο μπορώ πιο μακριά; Και μετά τι θα έχει μείνει; Πως θα συνεχίσω να αναπνέω; Φοβάμαι.

Συνεχίζω να ανεβαίνω.

Σταμάτησα στο οροπέδιο ανάμεσα στην Τριγγιά και τον Κόζιακα.

Παράτησα το αμάξι και πήρα τον χωμάτινο δρόμο, που σε πάει κατευθείαν στην ψυχή του δάσους.

Τριγύρω έλατα, ουρανός, φτέρες κι ένα απαλό μουρμουρητό.

Ψίθυροι που ενώνονται και φτιάχνουν την πιο ζωογόνο μουσική.

Ή μήπως είναι ψίθυροι αγωνίας; Μα διαισθάνεται το δάσος; Έχουν διαίσθηση τα πλάσματα που ζουν σ΄αυτό; Πονάνε τα δέντρα; Δίστασα να προχωρήσω παραμέσα.

Η μόνη μου αντίσταση σε ενδεχόμενη απειλή, ήταν ένα μπουκάλι νερό και η ...σφυρίχτρα μπρελόκ των κλειδιών μου.

Κάθισα σε μια μεγάλη πέτρα στην άκρη του μονοπατιού.

Την ταρακούνησα με το πόδι πριν καθίσω(αυτό μου το έμαθε ο μπάρμπα Χρήστος). «Ποτέ δεν καθόμαστε σε βνίσια πέτρα χωρίς να τη κλωτσήσουμε πρώτα.

Στις πέτρες και στις σκάρφες κρύβονται οι οχιές...». Άφησα το βλέμμα να αγκαλιάσει ότι ήταν τριγύρω.

Τον φόβο τον διαδέχθηκε η γαλήνη και η οργή όμως κι ο θυμός.

Παντού σιωπή.

Πως είναι δυνατόν να αφήνουμε να χαθεί αυτός ο πλούτος; Δεν είναι κάτι άυλο και ανύπαρκτο.

Είναι η πατρίδα που καίγεται και λιγοστεύει κάθε καλοκαίρι.

Είναι η εθνική μας οικονομία και παρακαταθήκη.

Είναι η φυσιογνωμία και η ταυτότητα της χώρας που γίνεται κάρβουνο.

Στην ρίζα ενός τέτοιου έλατου γεννήθηκε ο πατέρας μου.

Πώς να το ξεχάσω; Δεν διαγράφονται οι μνήμες.

Κτηνοτρόφοι, μελισσοκόμοι, υλοτόμοι, δενδροκαλλιεργητές, αναπτύχθηκαν, συντηρήθηκαν και επιβίωσαν χάρη σ’ αυτόν τον πλούτο.

Γιατί τον ακυρώνουμε; Γιατί κάνουμε τόσο λίγα για τα δάση μας; Γιατί δεν έχει γίνει προτεραιότητα η διάσωση του εθνικού μας πλούτου; Γιατί διαθέτουμε τόσο πενιχρά μέσα για την πρόληψη και την κατάσβεση; Γιατί χάνονται άνθρωποι κάθε χρόνο; Τι αξία έχουν τα συλλυπητήρια πολιτικά μηνύματα; Τι αξία έχει αν τα παλικάρια που χάθηκαν τα βάφτισαν ήρωες; Καμία.

Ορφάνεψαν παιδιά και μανάδες.

Γιατί να καλύπτουμε τις ανάγκες κατάσβεσης, όπως όπως με νοικιασμένα ιδιωτικά ελικόπτερα, με πιλότους που χρειάζονται μεταφραστή(!!!) εν ώρα υψηλού κινδύνου; Γιατί η ΕΕ κινητοποιεί τεράστιους πόρους για οπλικά συστήματα και υποδομές(5% του ΑΕΠ έως το 2035), αλλά δεν προβλέπει τις συνέπειες της κλιματικής κρίσης για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών; Γιατί ο νότος της Ευρώπης καίγεται κάθε χρόνο; Πόσο μπάχαλο πολιτική στρατηγική είναι αυτή; Μόνο με ενέργεια και εξοπλισμούς δεν επιβιώνουμε.

Η παραγωγή πραγματικού πλούτου βρίσκεται στα οικοσυστήματα που χάνονται.

Όλοι μας οφείλουμε να βάλουμε το μυαλό μας να σκεφθεί.

Όχι κοντόφθαλμα και με βάση το προσωπικό συμφέρον.

Αυτό εξαϋλώνεται αν δεν εξασφαλιστεί η διάσωση του πλούτου που μας περιβάλει.

Εμείς όλοι, ας γίνουμε οι αισθητήρες του κάθε βουνού, της κάθε περιοχής, του κάθε οικοσυστήματος. Χωρίς αυτά δεν υπάρχει Ελλάδα. Οφείλουμε να μεταβούμε από την αδιαφορία στην απαίτηση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους