Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΩΣ ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΤ ΡΩΣΟΥ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑ ΠΩΣ Ο ΠΟΥΤΙΝ ΠΟΛΕΜΑ ΤΗ ΡΩΣΙΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ Η πιο αποκαλυπτική και κυνική φράση για τον πόλεμο και την εισβολή στην Ουκρανία ειπώθηκε πρόσφατα από τον ίδιο το ρώσο δικτάτορα, όταν αναρωτήθηκε,«Θα τελειώσει η ειδική στρατιωτική επιχείρηση και τότε τι θα κάνουμε;… Με τι θα ασχολούμαστε; Τόσο πολύ έχουμε συνηθίσει...». Η Ρωσία δεν κυβερνάται πλέον για να ζήσει, κυβερνάται για να πολεμά.Ύστερα από ένα τέταρτο του αιώνα πουτινισμού, ο πόλεμος έχει γίνει σχεδόν η μοναδική απάντηση του ρωσικού κράτους στο ερώτημα, «για ποιον σκοπό υπάρχει αυτή η χώρα;» Το κράτος του Πούτιν υπάρχει για να δημιουργεί απειλές, να παράγει εχθρούς, να απαιτεί θυσίες και να μετατρέπει την ανθρώπινη ζωή σε καύσιμο γεωπολιτικού μεγαλείου.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι μόνο γιατί διεξάγει τον πόλεμο, είναι πολύ βαθύτερο,τι άλλο δηλαδή είναι ακόμη ικανό να κάνει αυτό το καθεστώς εκτός από πόλεμο;Ο δικτάτορας του Κρεμλίνου διαχειρίζεται μία πολιορκία, δεν παρουσιάζει τον εαυτό του ως κυβερνήτη μιας φυσιολογικής κοινωνίας, αλλά ως διοικητή ενός διαρκώς «πολιορκημένου φρουρίου». Αυτό τον απαλλάσσει από κάθε κανονικό κριτήριο αξιολόγησης.

Σε ένα «πολιορκημένο φρούριο» κάθε αποτυχία βαφτίζεται θυσία, η δε φτώχεια παρουσιάζεται ως αντοχή.

Κάθε νεκρός γίνεται απόδειξη πατριωτισμού,οποιαδήποτε αντίρρηση γίνεται προδοσία!Γι’ αυτό το καθεστώς χρειάζεται τη διαρκή πολιορκία.Χωρίς αυτήν, θα έπρεπε να απολογηθεί για τη διακυβέρνηση του. ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ Ο πουτινισμός δεν έχει σχέδιο για το μέλλον,παρά μόνο εχθρούς.Τα μεγάλα πολιτικά συστήματα, ακόμη και όταν ήταν καταπιεστικά, υπόσχονταν κάποιο μέλλον.Βιομηχανική ανάπτυξη, κοινωνική πρόοδο, τεχνολογική υπεροχή, κατάκτηση του Διαστήματος, έναν νέο πολιτισμό.

Τι υπόσχεται σήμερα ο Πούτιν στους νέους ρώσους;Όχι βεβαίως μια καλύτερη χώρα,περισσότερη ελευθερία,επιστημονική πρωτοπορία, υψηλότερο επίπεδο ζωής.

Τους υπόσχεται ότι είναι περικυκλωμένοι, ότι απειλούνται, ότι πρέπει να αντέχουν και ότι κάποιος άλλος φταίει για όσα στερούνται.Αυτό είναι ένα καθεστώς χωρίς μέλλον, η εξουσία δεν έχει μέλλον να προσφέρει, προσφέρει εχθρούς.

Ο πόλεμος λειτουργεί ως σύστημα κοινωνικής ακινησίας.

Δεν καταστρέφει μόνο ανθρώπους και πόλεις καταστρέφει και τη δυνατότητα της κοινωνίας να ζητήσει αλλαγή.Όσο ο πόλεμος συνεχίζεται, όλα αναβάλλονται ,πολιτική εναλλαγή, λογοδοσία, συζήτηση για τη διαφθορά, αξιολόγηση της οικονομίας, σύγκριση με τις αναπτυγμένες χώρες, το ερώτημα γιατί μία τόσο πλούσια χώρα δεν προσφέρει αντίστοιχη ποιότητα ζωής.

Ο πόλεμος είναι,όχι μόνο στρατιωτική επιχείρηση, αλλά μηχανισμός παγώματος του χρόνου.

Κρατά τη Ρωσία σε μια ατελείωτη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ώστε τίποτε να μην αλλάζει στην κορυφή. Ο ΦΟΒΟΣ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ Ο ρώσος δικτάτορας δεν φοβάται τόσο την ήττα όσο την κανονικότητα.

Ο πραγματικός εχθρός του δεν είναι μόνο η Ουκρανία ή η Δύση.

Είναι η κανονική ζωή,η κανονικότητα φέρνει συγκρίσεις.

Ο πολίτης αρχίζει να συγκρίνει μισθούς, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, ελευθερίες, θεσμούς και ευκαιρίες.

Αναρωτιέται γιατί μία χώρα με τόσο πετρέλαιο, φυσικό αέριο, επιστήμονες και ανθρώπινο δυναμικό χρειάζεται να ζει μέσα στον φόβο και στην καθυστέρηση.

Η ειρήνη θα αφαιρούσε από το καθεστώς το άλλοθι της πολιορκίας.

Γι’ αυτό μπορεί να είναι πολιτικά πιο επικίνδυνη για τον Πούτιν από τον ίδιο τον πόλεμο.Επί χρόνια, εκατομμύρια παιδιά και νέοι μαθαίνουν να αντιλαμβάνονται τον κόσμο μέσα από τη σύγκρουση, εμείς και οι εχθροί, προδότες και πατριώτες, νίκη και ταπείνωση, επικράτηση και εξαφάνιση.Αυτό είναι βαθύτερο από την προπαγάνδα, είναι η κατάληψη της φαντασίας μιας κοινωνίας.

Μία ολόκληρη γενιά δεν μπορεί να φανταστεί τη χώρα της παρά μόνο ως στρατόπεδο, δηλαδή το καθεστώς έχει επιτύχει κάτι πιο επικίνδυνο από τον πολιτικό έλεγχο, έχει περιορίσει τον ορίζοντα του νοητού.

Οι άνθρωποι παύουν να ρωτούν «πώς θα μπορούσαμε να ζήσουμε καλύτερα;» και ρωτούν μόνο «ποιον πρέπει να νικήσουμε;». Η εξουσία του Πούτιν είναι μια τεράστια επιχείρηση μεταφοράς του κόστους.Το όφελος της εξουσίας συγκεντρώνεται στην κορυφή,το κόστος ωστόσο διανέμεται προς τα κάτω.Οι νεκροί προέρχονται κυρίως από οικογένειες που δεν αποφασίζουν,οι οικονομικές απώλειες επιβάλλονται σε ανθρώπους που δεν σχεδιάζουν τον πόλεμο.

Οι νέοι χάνουν το μέλλον τους για να διατηρήσουν την εξουσία τους άνθρωποι που εδώ και 25 χρόνια έχουν καταλάβει, έχουν ιδιοποιήσει το κράτος.

Ο περίγυρος του Κρεμλίνου αποκτά λόγο ύπαρξης, πλούτο, προστασία και πολιτική ατιμωρησία.

Ο απλός ρώσος καλείται να προσφέρει το παιδί του, το εισόδημα του και τη σιωπή του.

Κοινωνικοποίηση με δυό λόγια των θυσιών αλλά ιδιωτικοποίηση της εξουσίας.

Ο πόλεμος είναι το τελευταίο επιχείρημα μίας εγκληματικής σπείρας που δεν μπορεί να εγκαταλείψει την εξουσία.Για έναν αυταρχικό κυβερνήτη που έχει ταυτίσει το κράτος, τον πλούτο, τις υπηρεσίες ασφαλείας και τη δικαιοσύνη με το πρόσωπο του, η αποχώρηση δεν είναι απλή πολιτική ήττα.Σημαίνει απώλεια προστασίας, αποκάλυψη, δίωξη ή σύγκρουση στο εσωτερικό του ίδιου του συστήματος. ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ Με δυό λόγια ο ρώσος δικτάτορας δεν πολεμά μόνο για εδάφη ή για μια αφηρημένη «ιστορική Ρωσία». Πολεμά μέσα σε ένα σύστημα στο οποίο η προσωπική του πολιτική επιβίωση έχει δεθεί με την αδυναμία επιστροφής στην κανονικότητα.Έχει οικοδομήσει ένα κράτος από το οποίο δεν μπορεί πλέον να αποχωρήσει χωρίς να απειληθεί ολόκληρο το σύστημα προστασίας που δημιούργησε γύρω του.

Ο μεγαλύτερος αντιρωσικός παράγοντας δεν βρίσκεται εκτός Ρωσίας.Δεν υπάρχει ξένη υπηρεσία πληροφοριών που θα μπορούσε να ονειρευτεί μία τόσο ολοκληρωμένη αποδυνάμωση της Ρωσίας.

Να αποκόψει τη χώρα από τις ανεπτυγμένες οικονομίες, να διώξει τους επιστήμονες της και τα πιο φωτεινά μυαλά της ,να θανατώσει ή να ακρωτηριάσει ενάμισυ εκατομμύριο νέους ανθρώπους, να ενισχύσει το ΝΑΤΟ, να καταστρέψει τις σχέσεις της με τους γείτονες, να την εξαρτήσει από την Κίνα και να μετατρέψει τον κρατικό προϋπολογισμό σε τροφοδότη ενός ατέρμονου πολέμου.

Πολλοί εξωτερικοί θαυμαστές του Κρεμλίνου δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για τη ρωσική κοινωνία, τον ρωσικό πολιτισμό ή την ευημερία των Ρώσων.

Αγαπούν μία φανταστική Ρωσία, ισχυρή, βίαιη, ανελεύθερη, τιμωρητική, έτοιμη να συντρίψει εχθρούς.

Δεν ενδιαφέρονται για τους ρώσους ως ανθρώπους,αγαπούν τη Ρωσία ως όπλο εναντίον όσων οι ίδιοι μισούν!Γι’ αυτό αδιαφορούν για τους ρώσους νεκρούς, για τη φυγή των νέων, για τη λογοκρισία, για τις φυλακίσεις και για την τεχνολογική παρακμή. Η Ρωσία τούς ενδιαφέρει όχι ως κοινωνία που πρέπει να ευημερήσει, αλλά ως δύναμη που πρέπει να εκδικηθεί τη Δύση. Ο Πούτιν επιστρέφει αδιάκοπα στην Ιστορία, επειδή δεν έχει πειστική απάντηση για το μέλλον.

Μιλά για τσάρους, αυτοκρατορίες, ιστορικά εδάφη, προδοσίες και παλιές νίκες.Όσο λιγότερο μέλλον διαθέτει ένα καθεστώς, τόσο περισσότερο κατοικεί στο παρελθόν.

Η εμμονή με την αυτοκρατορική γεωγραφία δείχνει ότι το μόνο μεγαλείο που μπορεί να φανταστεί το Κρεμλίνο είναι οι βομβαρδισμοί αμάχων,η απόκτηση εδάφους και η υποταγή άλλων λαών. Στη Ρωσία του Πούτιν δεν υπάρχει το κράτος για τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος για το κράτος και το κράτος δεν υπάρχει για την ανάπτυξη, αλλά για τον πόλεμο.

Ο πολίτης δεν αντιμετωπίζεται ως φορέας δικαιωμάτων και δημιουργικής δύναμης, αλλά ως φορολογούμενος, στρατεύσιμος, παραγωγός πρώτων υλών και σιωπηλός θεατής μίας εξουσίας που δεν λογοδοτεί.

Τι κερδίζει από αυτό ο απλός ρώσος; Ποίο σχολείο έγινε καλύτερο επειδή καταστράφηκε μία ουκρανική πόλη; Ποιό νοσοκομείο εξοπλίστηκε επειδή σκοτώθηκαν χιλιάδες νέοι; Ποία επιστημονική ανακάλυψη επιτεύχθηκε επειδή το Κρεμλίνο απέκτησε ακόμη ένα ερείπιο; Ποίο παιδί απέκτησε καλύτερο μέλλον επειδή ένας δικτάτορας απέκτησε ακόμη λίγα τετραγωνικά μέτρα για να επιδεικνύει; Ωφελείται η εξουσία που, μέσα στον πόλεμο, απαλλάσσεται από την ανάγκη να δικαιολογήσει την ύπαρξη της.

Ωφελείται ο μηχανισμός ασφαλείας, η πολεμική βιομηχανία, οι προνομιούχοι μεσάζοντες και ο κλειστός περίγυρος που μετατρέπει την εθνική καταστροφή σε πηγή πλούτου, επιρροής και ατιμωρησίας.

Οι υπόλοιποι πληρώνουν, με χρήμα, ελευθερία, χαμένο χρόνο και, πολύ συχνά, με το ίδιο τους το αίμα.

Δεν είναι η Δύση που στέρησε από μια ολόκληρη γενιά Ρώσων την πολιτική εναλλαγή.

Δεν είναι το ΝΑΤΟ που έκλεισε τα ανεξάρτητα μέσα ενημέρωσης, φυλάκισε τους αντιπάλους του καθεστώτος και μετέτρεψε τις εκλογές σε τελετουργία επιβεβαίωσης ενός προαποφασισμένου αποτελέσματος.

Δεν είναι η Ουκρανία που αποφάσισε ότι ο ρωσικός πλούτος πρέπει να καταναλώνεται σε χαρακώματα αντί σε πανεπιστήμια, νοσοκομεία και τεχνολογία.

Όλα αυτά είναι επιλογές του ανθρώπου που αυτοπαρουσιάζεται ως σωτήρας της Ρωσίας. ΠΟΙΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ ΡΩΣΙΑ ΑΓΑΠΟΥΝ ΟΙ ΛΑΤΡΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΥΤΙΝ; Γι’ αυτό όσοι ισχυρίζονται ότι αγαπούν τη Ρωσία επειδή λατρεύουν τον Πούτιν πρέπει κάποτε να απαντήσουν σε ένα απλό ερώτημα, ποία ακριβώς Ρωσία αγαπούν; Τη Ρωσία των ανθρώπων, των επιστημόνων, των ποιητών, των νέων και των οικογενειών που θέλουν να ζήσουν; Ή τη Ρωσία ως στρατόπεδο, ως απειλή και ως προσωπικό φέουδο ενός ισόβιου κυβερνήτη; Διότι η Ρωσία δεν χρειάζεται άλλον έναν «ιστορικό θρίαμβο» πάνω σε ερείπια.

Χρειάζεται να απελευθερωθεί από εκείνον που έκανε τον πόλεμο υποκατάστατο του μέλλοντος της.Ο μεγαλύτερος εχθρός της Ρωσίας δεν είναι εκείνος που θέλει να ηττηθεί ο Πούτιν σε αυτό τον πόλεμο.

Είναι εκείνος που θέλει να συνεχίσει η Ρωσία να θυσιάζεται για να μην ηττηθεί ποτέ ο ρώσος δικτάτορας.

Παρακολουθώ με πραγματικό δέος όλους εκείνους που αυτοαποκαλούνται «φιλορώσοι» και θεωρούν ότι, υποστηρίζοντας τον Βλαντιμίρ Πούτιν, υπερασπίζονται τη Ρωσία και τον ρωσικό λαό.

Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Ο Πούτιν δεν είναι η Ρωσία και δεν ταυτίζεται με αυτήν.

Ένα αυταρχικό καθεστώς δεν είναι ποτέ συνώνυμο ενός έθνους.

Η εξουσία του στηρίζεται στον φόβο, στην καταστολή, στην προπαγάνδα και στη φίμωση κάθε ανεξάρτητης φωνής.Θύμα αυτού του συστήματος είναι και ο ίδιος ο ρωσικός λαός. ΗΤΤΑ ΜΙΑΣ ΑΥΤΑΡΧΙΚΗΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ Αυτό, όμως, δεν απαλλάσσει τη ρωσική κοινωνία από την ευθύνη για την ανοχή ή τη στήριξη ενός επιθετικού, ιμπεριαλιστικού πολέμου, που σκόρπισε παντελώς αναίτια, το θάνατο και την οδύνη σε μία γειτονική χώρα.

Η σημερινή βέβαια Ρωσία κουβαλά δεκαετίες πολιτικής τρομοκρατίας, κρατικής προπαγάνδας και καταστολής.

Από τις σταλινικές εκκαθαρίσεις και το σύστημα των Γκουλάγκ, μέχρι τη σύγχρονη καταστολή των αντιφρονούντων, εκατομμύρια άνθρωποι που σκέφτονταν ελεύθερα φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν ή εξοντώθηκαν.

Έτσι διαμορφώθηκε μία κοινωνία όπου η δημόσια διαφωνία συνεπάγεται σοβαρό προσωπικό κόστος.

Όποιος παραδοσιακά διάκειται φιλικά προς τη Ρωσία δεν έχει λόγο να εύχεται τη διαιώνιση του πουτινισμού,αλλά αντιθέτως να επιδιώκει το τέλος του.

Η στρατιωτική αποτυχία της επιθετικής πολιτικής του Κρεμλίνου δεν θα αποτελούσε ήττα της Ρωσίας ως χώρας, αλλά ήττα μίας αυταρχικής ιδεολογίας που κρατά τη Ρωσία δέσμια.

Μόνο πάνω στην αποτυχία αυτού του μοντέλου μπορεί να οικοδομηθεί μία διαφορετική πορεία για τη χώρα.

Κάθε κατεστραμμένη ουκρανική πόλη δεν είναι μόνο μία τραγωδία για την Ουκρανία, είναι και μία ήττα της ίδιας της Ρωσίας,κάθε ρωσικός πύραυλος που καταστρέφει μια πόλη καταστρέφει ταυτόχρονα και ένα κομμάτι του ηθικού κύρους, της ιστορικής αξιοπρέπειας και της διεθνούς υπόληψης ,όση παρέμεινε,της Ρωσίας.

Οι εικόνες από τις ισοπεδωμένες ουκρανικές πόλεις, τα κατεστραμμένα χωριά, τους νεκρούς αμάχους και τα εκατομμύρια των εκτοπισμένων δεν αποτελούν νίκη της Ρωσίας.

Αποτελούν το βαρύτερο κατηγορητήριο εναντίον του καθεστώτος που κυβερνά στο όνομα της.

Οι θηριωδίες και τα εγκλήματα πολέμου, η καταστροφή ολόκληρων πόλεων και η ανθρώπινη οδύνη που προκαλεί αυτός ο επιθετικός πόλεμος θα αποτελούν για δεκαετίες ένα ιστορικό και ηθικό βάρος από το οποίο η Ρωσία δεν θα μπορέσει να απαλλαγεί με συνθήκες, παρελάσεις ή προπαγάνδα, ένα βαθύτατο τραύμα από το οποίο η ίδια η χώρα θα χρειαστεί πολλά χρόνια για να επουλώσει. Το Κρεμλίνο δεν κατέστρεψε μόνο πόλεις και ζωές, αλλά φόρτωσε έναν ολόκληρο λαό με ένα ιστορικό βάρος που θα τον ακολουθεί για πολλές γενιές.

Η πραγματική αποκατάσταση της Ρωσίας δεν θα αρχίσει με μία στρατιωτική νίκη, αλλά μόνο όταν η ίδια η χώρα βρει το θάρρος να αναμετρηθεί με αυτή τη σκοτεινή περίοδο της ιστορίας της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους