Original Post

Πλήρες Κείμενο:

"Υπήρχε μια γυναίκα, τη μόνη που γνώρισα ποτέ, είχε ένα μικρό στήθος και μια σιωπηλή καρδιά, ούτε στον ουρανό ούτε στη γη είχε σπίτι, ζούσε γλυκά κάτω από ένα πράσινο δέντρο, ζούσε γλυκά κάτω από ένα πράσινο δέντρο.

Δεμένη στη μέση της με μια ασημένια κλωστή, ένας παλιός χαρταετός την κουβαλούσε με τον άνεμο, και τον ακολουθούσε χωρίς να κάνει ερωτήσεις, γιατί ο άνεμος ήταν φιλικός και ο ουρανός ήταν πλατύς, γιατί ο άνεμος ήταν φιλικός και ο ουρανός ήταν πλατύς.

Της είπα γελώντας, «Μα, κυρία Χαρταετέ, δεν νομίζετε ότι αυτή η δουλειά σας είναι λίγο ανόητη;» Με έπιασε από το χέρι και είπε, «Ποιος ξέρει, ίσως στο τέλος αυτού του νήματος βρίσκεται η ελευθερία μου, ίσως στο τέλος αυτού του νήματος βρίσκεται η ελευθερία μου». Και έτσι έφυγα λίγο πιο σοφός με τρία σεντς αμφιβολίας και δύο σεντς θάρρους και συνάντησα έναν μέθυσο μεταμφιεσμένο σε άγιο που μεθούσε κάθε βράδυ πίνοντας τα δικά του δάκρυα, που μεθούσε κάθε βράδυ πίνοντας τα δικά του δάκρυα.

Και τον πλησίασα και του ζήτησα συγνώμη, αλλά ήθελα να μάθω αν το κλάμα του ήταν καλό.

Μου είπε: «Αδερφέ, είναι τόσο παλιό όσο ο Θεός, αλλά είναι πιο γλυκό από το κρασί επειδή το έφτιαξα εγώ, αλλά είναι πιο γλυκό από το κρασί επειδή το έφτιαξα εγώ». Και πριν τα αστέρια γίνουν δάκρυα και πριν τα δάκρυα γίνουν αστέρια Έγραψα τραγούδια για όλους τους πόνους και ίσως αυτό να μην είναι το καλύτερο, και ίσως αυτό να μην είναι το καλύτερο." Μετάφραση: Ioannis Skarlatos

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους