Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κανείς δεν ήρθε. Η καρδιά περίμενε μία μόνο φράση: «Είμαι εδώ». Έμεινα μόνη σε ένα παράθυρο γεμάτο Ανατολή και τη βεβαιότητα πως, αν λύγιζα, δεν υπήρχε χέρι να μαζέψει όσα θα έπεφταν από μέσα μου.

Στην αρχή φοβήθηκα.

Ύστερα έκανα εκείνο που κάνουν οι γυναίκες όταν δεν τους επιτρέπεται να καταρρεύσουν.

Τακτοποίησα ό,τι καιγόταν γύρω μου και άφησα για αργότερα ό,τι καιγόταν μέσα μου.

Κανείς δεν κατάλαβε πως η ψυχραιμία μου δεν ήταν γαλήνη.

Ήταν ανάγκη.

Με τον καιρό έμαθα να λύνω κόμπους χωρίς μάρτυρες.

Να κλείνω πληγές χωρίς επίδεσμο.

Να επιστρέφω στο σπίτι χωρίς να περιμένω από κάποιον να έχει αφήσει ένα φως αναμμένο για μένα.

Έμαθα να φροντίζω, να συγχωρώ, να αποχαιρετώ και να συνεχίζω, ακόμη κι όταν κάθε μου βήμα ακουγόταν σαν μικρή ήττα.

Κι εσύ ξέρεις πόσες φορές χαμογέλασες για να μην ανησυχήσει κανείς, ενώ μέσα σου κατέρρεε ολόκληρη εποχή.

Όμως η δυσκολότερη μάχη δεν ήταν να σταθώ όρθια.

Ήταν να μη γίνω σκληρή.

Να μη μιλήσω με την ίδια ψυχρότητα που με πλήγωσε.

Να μη μετατρέψω την προδοσία σε χαρακτήρα και την απογοήτευση σε μόνιμη κατοικία.

Να φυλάξω ένα μικρό μέρος της καρδιάς μου καθαρό, για το καλό που ίσως δεν είχα ακόμη συναντήσει.

Η δύναμη δεν είναι να μη χρειάζεσαι αγκαλιά· είναι να μην επιτρέπεις στην απουσία της να σε κάνει πέτρα.

Κάποτε, στο τέλος μιας δύσκολης ημέρας, στάθηκα απέναντι στη θάλασσα.

Ο ήλιος κατέβαινε αργά, σαν να έπαιρνε μαζί του όσα δεν άντεχα να κουβαλήσω άλλη μία νύχτα.

Και τότε κατάλαβα κάτι παλιό και αληθινό.

Η χάρη δεν έρχεται πάντοτε με τη μορφή ενός ανθρώπου που σε σηκώνει.

Μερικές φορές έρχεται σαν ήσυχο φως μέσα σου και σου δείχνει πού να πατήσεις για να σηκωθείς μόνη.

Όχι για να μείνεις μόνη για πάντα, αλλά για να μη χαθείς ξανά περιμένοντας.

Από τότε δεν ντρέπομαι όταν κουράζομαι.

Δεν απολογούμαι για τα όριά μου.

Δεν παραδίδω δεύτερη φορά το κλειδί σε όποιον μπήκε στην ψυχή μου και άφησε τα παράθυρα ανοιχτά στον χειμώνα.

Κι όταν αγαπώ, αγαπώ ακόμη βαθιά, αλλά όχι πια εναντίον μου.

Οι άνθρωποι κοιτούν μια δυνατή γυναίκα και νομίζουν πως δεν φοβάται.

Δεν γνωρίζουν πως ο φόβος της έμαθε να περπατά δίπλα της χωρίς να κρατά το τιμόνι.

Βλέπουν την ηρεμία της, αλλά δεν ακούν το κόστος της.

Θαυμάζουν την τρυφερότητά της, χωρίς να γνωρίζουν πόσες φορές χρειάστηκε να τη σώσει από την πίκρα.

Σήμερα δεν περιμένω σωτήρες.

Περιμένω ανθρώπους που ξέρουν να στέκονται.

Αν έρθουν, θα τους ανοίξω την πόρτα χωρίς να τους παραδώσω τα κλειδιά της ύπαρξής μου.

Αν δεν έρθουν, θα συνεχίσω.

Γιατί έμαθα πως το ιερότερο χρέος μου δεν είναι να αποδεικνύω πόσα αντέχω, αλλά να μη με εγκαταλείπω.

Δεν έγινα δυνατή επειδή δεν είχα ανάγκη κανέναν· έγινα δυνατή επειδή, όταν έλειψαν όλοι, αποφάσισα να μη λείψω κι εγώ από τον εαυτό μου. Όταν έλειψαν όλοι, έμεινε εκείνη. Δεν έγινε πέτρα. #WordOfLife #ΛόγοςΖωής #

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους