🔥«Όχι άλλοι σωτήρες» «...μωραίνει Κύριος ὃν βούλεται ἀπολέσαι...» (Η αιχμηρή απάντηση που δημοσίευσε ο τελευταίος αποχωρήσας και πρώην υπεύθυνος Τύπου, Θανάσης Αυγερινός απευθυνόμενος στην Μαρία...

Πλήρες Κείμενο:

🔥«Όχι άλλοι σωτήρες» «...μωραίνει Κύριος ὃν βούλεται ἀπολέσαι...» (Η αιχμηρή απάντηση που δημοσίευσε ο τελευταίος αποχωρήσας και πρώην υπεύθυνος Τύπου, Θανάσης Αυγερινός απευθυνόμενος στην Μαρία Καρυστιανού μετά την διαγραφή του.) Από την πρώτη στιγμή που άρχισε να ακούγεται ότι η Μαρία Καρυστιανού θα προχωρούσε στην ίδρυση πολιτικού κόμματος, είχα έναν έντονο προβληματισμό.Σε αντίθεση με τους περισσότερους που έσπευσαν να ενθουσιαστούν, να επενδύσουν πάνω της τις ελπίδες τους και να δουν στο πρόσωπό της την επόμενη μεγάλη πολιτική ελπίδα της χώρας, εγώ έχω μάθει να κρατώ μικρό καλάθι.Όχι γιατί αρνούμαι την ανάγκη για αλλαγή.Όχι γιατί δεν πονάω για την κατάσταση της πατρίδας μου.Αλλά γιατί έχω διδαχθεί κυρίως μέσα από την ιστορία πως οι κοινωνίες που πληγώνονται βαθιά πολλές φορές αναζητούν απεγνωσμένα έναν άνθρωπο για να τους σώσει.

Και τότε ελλοχεύει ο κίνδυνος να μην κρίνουν τον άνθρωπο από τις πράξεις του, αλλά από την ανάγκη τους να πιστέψουν.

Η μεγαλύτερη παγίδα ενός λαού δεν είναι μόνο να τον εξαπατήσουν.Είναι να εξαπατήσει ο ίδιος τον εαυτό του επειδή διψά για ελπίδα.

Η ιστορία της Ελλάδας είναι γεμάτη από πρόσωπα που εμφανίστηκαν ως η τελευταία ευκαιρία.

Από ανθρώπους στους οποίους φορτώσαμε τις προσδοκίες μας, ξεχνώντας πως καμία κοινωνία δεν αλλάζει επειδή ένας άνθρωπος είναι χαρισματικός ή δημοφιλής.Οι χώρες αλλάζουν όταν αλλάζει η σχέση των πολιτών με την ευθύνη, τους θεσμούς και την αλήθεια.

Δυστυχώς, για ακόμη μία φορά, κάθε εβδομάδα που περνάει από την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα δεν μειώνει τους προβληματισμούς μου αλλά αντιθέτως τους ενισχύει.Δεν έχουν περάσει ούτε δύο μήνες από την ίδρυση του κόμματος-κινήματος και ήδη η δημόσια εικόνα του δοκιμάζεται από συνεχόμενα επικοινωνιακά λάθη, εσωτερικές αναταράξεις και αποχωρήσεις προσώπων που είχαν ενεργό ρόλο στην προσπάθεια.Αντί η κοινωνία να συζητά για το πολιτικό πρόγραμμα, τις λύσεις και το όραμα για την επόμενη ημέρα της Ελλάδας, η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από κρίσεις, εξηγήσεις και εσωτερικές συγκρούσεις.

Η πρόσφατη υπόθεση που αφορούσε την εταιρεία offshore και την αγορά ακινήτου μέσω πλειστηριασμού προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και ερωτήματα.

Ανεξάρτητα από τις απαντήσεις που (δεν) δόθηκαν, το ζήτημα που έμεινε σε πολλούς πολίτες ήταν η αίσθηση ότι δεν υπήρξε η αναμενόμενη ανάληψη πολιτικής και ηθικής ευθύνης.Για έναν άνθρωπο που ζητά την εμπιστοσύνη της κοινωνίας, η απλή επίκληση της τυπικής νομιμότητας δεν αρκεί.Η πολιτική απαιτεί κάτι περισσότερο.Απαιτεί διαφάνεια.

Απαιτεί ευθύνη.

Απαιτεί την ικανότητα να στέκεσαι απέναντι στην κριτική και να μην αφήνεις την κοινωνία να αισθάνεται ότι κάποιος «ένιψε τας χείρας του» σαν άλλος Πόντιος Πιλάτος.

Το αποκορύφωμα, όμως, ήρθε με τις συνεχόμενες αποχωρήσεις σημαντικών στελεχών, με τελευταία αυτή του Θανάση Αυγερινού.

Νομίζω ότι κάπου εδώ γεννιέται ένα ερώτημα που δεν μπορεί να αγνοηθεί.Δεν γίνεται κάθε φορά που αποχωρεί ένα σοβαρό στέλεχος, ένας άνθρωπος που συμμετείχε στην προσπάθεια και γνώριζε εκ των έσω την κατάσταση, όλη η ευθύνη να μεταφέρεται αποκλειστικά πάνω του.

Δεν γίνεται όλοι όσοι φεύγουν να είναι πάντοτε οι «ένοχοι», οι «υποκινούμενοι» ή εκείνοι που έχουν σκοπιμότητες.Όταν οι αποχωρήσεις επαναλαμβάνονται μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα, όταν άνθρωποι με παρουσία και ρόλο απομακρύνονται, τότε μια σοβαρή ηγεσία οφείλει πρώτα να κοιτάξει τον καθρέφτη.

Να αναρωτηθεί.

Να ακούσει.

Να αναλάβει το δικό της μερίδιο ευθύνης.

Γιατί σε μια δημοκρατική προσπάθεια δεν μπορεί να υπάρχει μόνο ένας άνθρωπος που έχει πάντα δίκιο και όλοι οι άλλοι που πάντα φταίνε.

Κάπου εκεί χάνεται η έννοια της συλλογικότητας και κάπου εκεί αρχίζουν να αμφιβάλλουν ακόμη και οι πιο καλοπροαίρετοι.Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλον έναν σωτήρα.

Δεν χρειάζεται άλλο ένα πρόσωπο πάνω στο οποίο θα φορτώσει όλες τις ελπίδες, όλες τις αγωνίες και όλες τις προσδοκίες της.

Χρειάζεται θεσμούς.

Χρειάζεται δημοκρατικές διαδικασίες.

Χρειάζεται ανθρώπους που να καταλαβαίνουν ότι η εξουσία δεν είναι επιβράβευση, αλλά βάρος.

Δεν με ενδιαφέρουν οι μεγάλες υποσχέσεις.

Δεν με ενδιαφέρουν οι εύκολες συγκινήσεις.

Δεν με ενδιαφέρουν οι προσωπολατρίες.

Με ενδιαφέρουν οι πράξεις.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η αλήθεια δεν κρίνεται από τα λόγια που ακούμε, αλλά από την πραγματικότητα που βλέπουμε.Η Ελλάδα έχει πληρώσει ουκ ολίγες φορές ακριβά την αναζήτηση του «ενός ανθρώπου» που θα διορθώσει τα πάντα.Κάθε γενιά πρέπει να θυμάται πως η δημοκρατία δεν λειτουργεί με σωτήρες.

Λειτουργεί με πολίτες.

Με ανθρώπους που σκέφτονται ελεύθερα, που ελέγχουν την εξουσία, που δεν φοβούνται να απογοητευτούν και δεν χαρίζουν την κρίση τους σε κανέναν.Γιατί ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι να χάσουμε μια πολιτική ελπίδα.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος είναι να χάσουμε την ικανότητά μας να κρίνουμε.

Γι’ αυτό το μήνυμα πρέπει να είναι ξεκάθαρο.

Όχι άλλοι σωτήρες!! Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλους ανθρώπους που θα ζητήσουν να τους ακολουθήσουμε.

Χρειάζεται πολίτες που θα απαιτήσουν από όλους όσοι ζητούν την εμπιστοσύνη τους το αυτονόητο.

Αλήθεια, διαφάνεια και λογοδοσία.

Γιατί η πατρίδα δεν σώζεται όταν ένας άνθρωπος υψώνεται πάνω από όλους.

Σώζεται όταν κανένας άνθρωπος δεν θεωρεί τον εαυτό του πάνω από τον έλεγχο της κοινωνίας. Υ.Γ. Παρακαλώ πολύ τους ένθερμους υποστηρικτές, πριν μπουν στη διαδικασία να απαντήσουν, να αναρωτηθούν αν διαθέτουν πραγματικά επιχείρηματα ή απλώς θα επαναλάβουν το γνωστό και τετριμμένο «οι άλλοι ήταν χειρότεροι». Γιατί η σύγκριση με τα λάθη των προηγούμενων δεν αποτελεί ούτε δικαιολογία ούτε απόδειξη ικανότητας.

Δεν αναζητούμε τον λιγότερο κακό.

Αναζητούμε τον καλύτερο.Αν λοιπόν το μοναδικό σας επιχείρημα είναι ότι «οι άλλοι τα έκαναν χειρότερα» και τα γνωστά είσαι με το σύστημα κ.ο.κ, καλύτερα αυτομπλοκαριστείτε πριν με βάλετε στον κόπο να το κάνω εγώ.

Η γόνιμη κριτική δεν αποδυναμώνει μια προσπάθεια αλλά την δυναμώνει.

Μόνο όσοι φοβούνται την αλήθεια ενοχλούνται από τον έλεγχο.

Η κριτική δεν είναι προδοσία, η απαίτηση για διαφάνεια δεν είναι επίθεση και η λογοδοσία δεν είναι εχθρότητα αλλά τα θεμέλια κάθε υγιούς δημοκρατίας.

Όποιος φιλοδοξεί να κυβερνήσει οφείλει πρώτα να αποδείξει ότι μπορεί να ακούει, να απαντά και να διορθώνεται.

Γιατί κανένας άνθρωπος και κανένας πολιτικός σχηματισμός δεν πρέπει ποτέ να θεωρεί τον εαυτό του υπεράνω της κρίσης και του ελέγχου των πολιτών.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους