Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο μπαμπάς μου είναι ήδη 86 ετών. Παρόλα αυτά είναι ένας άνθρωπος που θαυμάζω, ένας άνθρωπος που δεν το βάζει κάτω, που είναι ενεργός και πάντα «ετοιμοπόλεμος». Διασκεδάζω απίστευτα όταν κάνει παρατηρήσεις στη μαμά, όταν την κλέβουμε οι δυο μας στην μπιρίμπα, όταν τον βλέπω χαρούμενο επειδή παίρνω το μέρος του στις μεταξύ τους αστείες διαφωνίες... Ανέβηκα προχθές στο μικρό μας σπιτάκι στο βουνό για να τους δω, μία ώρα περπάτημα από τη χώρα της Ύδρας, και γέμισε η ψυχή μου με ομορφιά και μυρωδιές από σπιτικό φαγητό.

Το πρώτο πράγμα που κάνω όταν φτάνω είναι να βγω στη μικρή βεράντα, να κοιτάξω αυτό το μπλε και να νιώσω ότι πετάω.

Μετά θα μπω μέσα, θα φιλήσω τους γονείς μου και αμέσως θα καθίσουμε να φάμε παρέα πριν ξεκινήσουμε τον πρώτο γύρο μπιρίμπας.

Έτσι έγινε και αυτή τη φορά.

Το απόγευμα, την ώρα που είχα πάει να χαιρετήσω τη Λουλούκα, τη γαϊδούρα που έχουμε, είδα τον πατέρα μου να περνάει από τον «κεντρικό» δρόμο με ένα μαχαίρι στο χέρι και μια τσάντα.

Μια εικόνα πολύ χαριτωμένη που με έκανε να χαμογελάσω: ένας 86χρονος, ένα τεράστιο μαχαίρι και μια νάιλον σακούλα.

Ήμουν σίγουρος ότι με κάτι πολύτιμο θα την γέμιζε.

Μισή ώρα μετά, η μαμά θα καθάριζε τα φραγκόσυκα κάτω από το πεύκο που βρίσκεται έξω από την αυλή και εγώ θα σκεφτόμουν πόσο υπέροχο πράγμα είναι η φύση και τα δώρα της.

Βγήκαμε και οι τρεις στη βεράντα, η μαμά έβαλε το μπολ πάνω στο πεζούλι και εγώ τράβηξα μια γρήγορη φωτογραφία πριν όλη αυτή η ομορφιά πάει στο στομάχι μας… Τελικά, σκέφτηκα καθώς απολαμβάναμε το αεράκι της κορφής, τίποτα πιο πολύτιμο από το απλό και τίποτα πιο απλό από την πραγματική αξία όσων έχουν σημασία. Κείμενο: Christos Daskalakis/Χρήστος Δασκαλάκης https://www.facebook.com/photo/?fbid=382807816548430&set=a.382108833284995

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους