Ο μήνας Αύγουστος, είναι αφιερωμένος στη Μητέρα της Ζωής, την Παναγιά μας! Από την πρώτη κιόλας μέρα του μήνα, γεμίζουν και αντιλαλούν τα πέρατα από το περίφημο «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς» των...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Όλα τα απογεύματα, εκτός από τους Εσπερινούς του Σαββάτου και την παραμονή της Αγίας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, από την 1η έως και τη 13η Αυγούστου, μετά το «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου... ἐν εἰρήνῃ...» του Εσπερινού, οι ορθόδοξοι ναοί γεμίζουν από τις ικετήριες φωνές μας.

Όρθιοι ή γονατιστοί, πάντοτε όμως με παιδική απλότητα και υική οικειότητα, μιλούμε στην Παναγία μας, τη χαρά των θλιβομένων.

Με βαθύτατο σεβασμό προς την Παρθένο, τη Μητέρα του Κυρίου μας, αναπέμπουμε την ικεσία μας, πλέκοντάς τη με ύμνους και δοξολογίες και ζυμώνοντάς τη με το δάκρυ της μετανοίας μας.

Κοιμήθηκε η Άχραντη, κι εμείς κάναμε την Αγία Κοίμησή της πανήγυρη! Ύμνο, δοξολογία και χαρά! Και αυτό, αδελφοί μου, διότι «ἐν τῇ Κοιμήσει οὐ κατέλιπε τὸν κόσμον». Αναχωρώντας από την παρούσα ζωή, για να καθίσει στα δεξιά του Υιού της ως Βασίλισσα περιβεβλημένη πεποικιλμένη, με θεία δόξα, δεν εγκατέλειψε την κληρονομία του Υιού της.

Πάντοτε είναι δίπλα μας, ανάμεσά μας, έτοιμη να σπεύσει προς σωτηρία μας.

Είναι τόσο δεμένη η ορθόδοξη ψυχή με την Παντάνασσα, την Πλατυτέρα των Ουρανών, ώστε, πέρα από τους ύμνους και τα μεγαλυνάρια που της αναπέμπει καθημερινά, σε κάθε Θεία Λειτουργία, σε κάθε ακολουθία και σε κάθε προσευχή, ξεχώρισε τον Αύγουστο, τον μήνα που οι Έλληνες θα ήθελαν να έχουν δύο φορές τον χρόνο, και τον αφιέρωσε στην Παναγία.

Όταν όμως φθάνουμε στην ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, τότε δονείται ολόκληρη η Ελλάδα, ηπειρωτική και νησιωτική, βουνά και κάμποι, ενοριακοί και μοναστηριακοί ναοί.

Τρέχει ο λαός μας στην Τήνο, στην Πάρο, στην Αγιάσο της Λέσβου, στη Σουμελά, στον Προυσσό, στη Χίο, στο Βουλκάνο της Μεσσηνίας, στη Θεσσαλία, στα Κύθηρα, στον Μαχαιρά, στην Τροοδίτισσα, στον Κύκκο.

Τρέχει στο Άγιον Όρος και ιδιαίτερα στην Ιερά Μονή Ιβήρων.

Τρέχει στα βουνοχώρια, στα νησιά και στις πολιτείες, ξαγρυπνά, δέεται, προσκυνά την Παναγία με σεβασμό και ολόψυχη καρδιά και της ακουμπά τα κρύφια της ψυχής του.

Στους ναούς που είναι αφιερωμένοι στο όνομά της, αλλά και σε όλους τους ορθόδοξους ναούς, υμνούμε τὸν τόπον ἁγιάσματος τῆς δόξης, δηλαδή την Παναγία, στην οποία κατοίκησε η Θεότητα.

Συνωστισμένοι κάτω από τους θόλους των εκκλησιών μας, τιμούμε τὸ εὐρύχωρον δοχεῖον, στο οποίο περιχωρήθηκε, με τρόπο ακατανόητο, ο Αχώρητος Θεός.

Στον στενό χώρο του ορθόδοξου ναού αναπέμπουμε μεγαλυνάρια στο ἱερὸν Ἀνάκτορον, στην Παναγία, που έγινε ο άρρηκτος τόπος αγιάσματος Εκείνου που επιβαίνει επί των Χερουβείμ.

Όσο κι αν λάμπουν από φως και πλούτο οι ναοί μας, δεν ξεχνούμε —και αυτό το ψάλλουμε με βαθιά ευγνωμοσύνη— ότι η Πανάγνη Κόρη ανεδείχθη ουρανός και ναός της Θεότητος.

Αυτή έγινε οἶκος τοῦ ἀδύτου Ἡλίου, κατοικητήριο του Ηλίου που δεν δύει ποτέ.

Με συνεπήρε όμως η γλυκιά μορφή της.

Γι' αυτό ας θυμηθούμε και πάλι ότι ολόκληρος ο Αύγουστος είναι δικός της ή, σωστότερα, ότι ολόκληρο τον Αύγουστο τον αφιερώσαμε σ' Εκείνη.

Αυτό θέλησε η Εκκλησία.

Έτσι, από τις 15 έως τις 23 Αυγούστου, οπότε εορτάζουμε την Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, πάλι τη Θεοτόκο υμνούμε, πάλι αυτήν ευγνωμονούμε, αυτήν ικετεύουμε.

Έπειτα, από τις 24 Αυγούστου έως τις 8 Σεπτεμβρίου, προετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη εορτή του Γενεσίου της και ψάλλουμε: «Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα ὀνειδισμοῦ ἀτεκνίας... Ἡ στεῖρα τίκτει τὴν Θεοτόκον, καὶ τροφὸν τῆς ζωῆς ἡμῶν». Ωστόσο, δεν αποχαιρετούμε τον Αύγουστο χωρίς να θυμηθούμε και πάλι τη μορφή της Θεοτόκου.

Στις 31 Αυγούστου εορτάζουμε την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου, δηλαδή την ανάμνηση της μεταφοράς της από τα Ιεροσόλυμα στην Κωνσταντινούπολη και της καταθέσεώς της στις Βλαχέρνες, το 458 μ.Χ. Σήμερα η Τιμία Ζώνη φυλάσσεται ως πολύτιμος θησαυρός στο Περιβόλι της Παναγίας, στην Ιερά και Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Με αυτή τη θεομητορική εορτή κλείνει ο καλός μας μήνας, ο Αύγουστος.

Και όλοι εμείς, οι δούλοι της, τα παιδιά της, πνιγμένοι μέσα στη βιοτική μέριμνα, κυκλωμένοι από πλήθος ερωτημάτων και προβληματισμών, πιεσμένοι από τις αφροσύνες, αιχμάλωτοι των παθών μας, μικρών και μεγάλων, ανήμποροι να αντιμετωπίσουμε μόνοι μας την πολυκέφαλη Λερναία Ύδρα της αμαρτίας, προστρέχουμε όλον τον Αύγουστο, όλον τον χρόνο, όλα τα χρόνια της ζωής μας, ζητώντας τις πρεσβείες της για εμάς και για το έθνος μας και ψάλλουμε με κατάνυξη: «Πρὸς σὲ καταφεύγομεν τὴν Κεχαριτωμένην, ἐλπὶς ἀπηλπισμένων». Ἄλλην οὐκ ἔχομεν, εμείς οι αμαρτωλοί, στους κινδύνους, στις θλίψεις και στις δοκιμασίες, πρεσβεία θερμή προς τον Θεόν. Υπεραγία Θεοτόκε, σκέπε ἡμᾶς! Και ο γλυκασμός των Αγγέλων ας σταλάζει χίλιων ειδών χαρές και απερίγραπτη, υπερκόσμια, γλυκιά παρηγοριά στις πονεμένες μας καρδιές. Καλό και ευλογημένο Δεκαπενταύγουστο!🌹📿📿🌹 Βαγγελιτσα Βασιλειου Νικολιτσα Κατσικη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους