Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΜΕΓΙΣΤΗ ΝΤΡΟΠΗ ΕΝΟΣ ΚΡΑΤΟΥΣ Το καλοκαίρι τούς αποκαλούμε ήρωες. Τους χειροκροτούμε όταν μπαίνουν στις φλόγες.

Τους θαυμάζουμε όταν, εξαντλημένοι και άυπνοι, σώζουν ανθρώπους, σπίτια, περιουσίες και δάση.

Δηλώνουμε περήφανοι για εκείνους που παλεύουν με τη φωτιά, τον καύσωνα, τους καπνούς και τον θάνατο.

Και όταν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι βγήκαν στον δρόμο για να ζητήσουν σταθερή εργασία, αξιοπρέπεια και τα αυτονόητα δικαιώματά τους, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας τούς έστειλε τα ΜΑΤ που τους χτύπαγαν ανηλεώς.

Πυροσβέστες που το καλοκαίρι μάχονταν μέσα στις φλόγες, βρέθηκαν τον χειμώνα χτυπημένοι με γκλοπ, μέσα στα χημικά και πεσμένοι στα οδοστρώματα.

Αυτή είναι ίσως η πιο αποκρουστική εικόνα κρατικής αχαριστίας.

Να δοξάζεις έναν άνθρωπο όταν κινδυνεύει για να σε σώσει και να τον χτυπάς όταν ζητά να ζήσει με αξιοπρέπεια.

Όμως οι ευθύνες δεν ανήκουν μόνο στη σημερινή κυβέρνηση.

Βαρύνουν και τις προηγούμενες κυβερνήσεις, μαζί και την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, που είχαν την ευκαιρία να αναγνωρίσουν έμπρακτα το επάγγελμα του πυροσβέστη ως επικίνδυνο και ανθυγιεινό και δεν έδωσαν οριστική λύση.

Χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά οι πυροσβέστες παραμένουν χωρισμένοι σε κατηγορίες: μόνιμοι, πενταετείς, εποχικοί, συμβασιούχοι.

Διαφορετικά δικαιώματα, διαφορετική αντιμετώπιση, αλλά απέναντί τους βρίσκεται η ίδια φωτιά και ο ίδιος θάνατος.

Και η ερώτηση είναι αμείλικτη: Εάν δεν δικαιούνται επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας οι άνθρωποι που μπαίνουν μέσα στη φωτιά, ποιοι το δικαιούνται; Πόσο επικίνδυνο πρέπει να γίνει ένα επάγγελμα; Πόσοι πρέπει να τραυματιστούν; Πόσοι πρέπει να καούν; Πόσοι πρέπει να πέσουν από αεροσκάφη και ελικόπτερα; Πόσες οικογένειες πρέπει να περιμένουν με αγωνία να επιστρέψει ο άνθρωπός τους από το μέτωπο; Δεν ζητούν προνόμιο.

Ζητούν δικαιοσύνη.

Επίδομα επικίνδυνης και ανθυγιεινής εργασίας σε ολόκληρο το πυροσβεστικό προσωπικό, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς εργαζομένους πολλών ταχυτήτων.

Μονιμοποίηση και εργασιακή ασφάλεια για τους εποχικούς πυροσβέστες, που δεν μπορεί να είναι απαραίτητοι όταν καίγεται η Ελλάδα και «περιττοί» μόλις τελειώσει η αντιπυρική περίοδος.

Γιατί οι ήρωες δεν χρειάζονται άλλα χειροκροτήματα.

Δεν χρειάζονται υποκριτικές δηλώσεις και φωτογραφίες μπροστά στις κάμερες.

Χρειάζονται σεβασμό, προστασία, αξιοπρεπή εργασία και δικαιοσύνη.

Το να τους αποκαλείς ήρωες το καλοκαίρι και να τους αφήνεις απροστάτευτους —ή ακόμη χειρότερα, να τους χτυπάς— τον χειμώνα, δεν είναι απλώς υποκρισία.

Είναι η μέγιστη ντροπή ενός κράτους που έχει ξεχάσει να τιμά εκείνους που το κρατούν.

Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τους πυροσβέστες και τους χειριστές των πυροσβεστικών ελικοπτέρων που έχασαν τη ζωή τους την ώρα του καθήκοντος.

Έδωσαν τη δική τους μάχη για να προστατεύσουν ανθρώπινες ζωές, περιουσίες και τον τόπο μας.

Η θυσία τους δεν θα ξεχαστεί. Αιωνία τους η μνήμη. Θερμά συλλυπητήρια στις οικογένειες και στους συναδέλφους τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους