Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Βασίλης Σκλιας: Συμμαχίες κατά ομόκεντρους κύκλους Οι βουλευτικές εκλογές επίκεινται και είμαστε εντελώς απροετοίμαστοι.

Ξεκινάω από την παραδοχή ότι η κοινοβουλευτική μας παρουσία είναι ζωτικής σημασίας και ότι προϋποθέτει συμμαχίες.

Η ανάγκη ενεργού παρουσίας στους αρμούς της κοινωνίας είναι αδιαμφισβήτητη και είναι κουραστικό να επαναλαμβάνεται, σαν επωδός, αντιπαραθετικά προς την ανάγκη παρουσίας στη Βουλή.

Διαφορετικό ζήτημα είναι ο «κυβερνητισμός». Ας αρχίσουμε από τα συνέδριά μας Ξεκινάω επίσης από την παραδοχή ότι η Νέα Αριστερά προσέρχεται σε συμμαχίες ως συντεταγμένο κόμμα δεσμευόμενο από τις αποφάσεις των συνεδρίων της.

Αναφέρομαι σε δύο απ’ αυτές : α) Τις Θέσεις του 1ου Συνεδρίου i) 3Δ «Η Νέα Αριστερά ιδρύθηκε για να συμβάλλει στην ανασύνθεση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς». Αυτό είναι ταυτοτικό της στοιχείο.

Ο όρος «Ανανεωτική» έχει βαρύνουσα ιστορική σημασία (από το 1968, αντισταλινική, αντιδογματική μαρξιστική). Ανασύνθεση με κόμματα όπως το Μερα25 συνεπάγονται σιωπηρά τη διαγραφή της λέξης «Ανανεωτική»). ii) 3Γ Παραδεχόμενες την ήττα του καλοκαιριού του 2015, οι Θέσεις ανασκευάζουν την κριτική για την υπογραφή μνημονίου, πάγιο στοιχείο αναφοράς από πλευράς Μερα25 κ.α. Όταν η συντροφικότητα δεν μπορεί να οικοδομηθεί, ισχύει η ρήση του Γιάννη Μπανιά «η πρόσθεση είναι αφαίρεση». β) Tην Πολιτική Απόφαση του Προγραμματικού Συνεδρίου Από την παράγραφο «Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες» και κάτω.

Οι «ενωτικές προσπάθειες» στις οποίες μάς καλεί είναι συμπληρωματικές, παράλληλες και διαφορετικού βαθμού συνοχής, σχηματίζοντας δύο ομόκεντρους κύκλους.

Ο ευρύτερος και ο στενότερος κύκλος Στον, ευρύτερο κύκλο, έχουμε να κάνουμε με τη δημιουργία ενόςπόλου, ενόςμετώπου, ενός κοινωνικού και πολιτικού μπλοκ, πουσυγκροτείται από την κοινωνική και ταξική πλειοψηφία και απευθύνεται στην Αριστερά, στηνπολιτική οικολογία, στις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, των κοινωνικών κινημάτων και στον κόσμο της αποχής. «Η Νέα Αριστερά, ταυτόχρονα με τις ενωτικές προσπάθειες, οφείλει να αγωνιστεί για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς και Οικολογίας…». Υπάρχει δηλαδή και ένας στενότερος κύκλος, που πρέπει να αναπτυχθεί παράλληλα με τον ευρύτερο και όχι να τον καταργεί.

Ο στενότερος αυτός κύκλος μιλάει για μια ριζοσπαστική καιανανεωτική Αριστερά, διατηρεί δηλαδή τα βασικά χαρακτηριστικά του διαλεκτικού και αντιδογματικού μαρξισμού.

Ανοίγει ταυτόχρονα τον δρόμο για μια γόνιμη και μονιμότερη σύνθεση, με σεβασμό της αυτοτέλειας του καθένα –και όχι για «κολληγιά»– του κόκκινου με το πράσινο, που έχει κάνει τα πρώτα βήματα με τους Πράσινους-Οικολογία και πρέπει, χωρίς καθυστέρηση, να καταρτίσει προχωρημένο κοινό πρόγραμμα και να επισφραγιστεί.

Με άλλες δυνάμεις της ριζοσπαστικής Αριστεράς (το «ανανεωτικό» το καταπίνουμε), που συντηρούν εμμονικά το ρήγμα του 2015, ο στενός αυτός κύκλος δεν μπορεί να διευρυνθεί αισθητά στο ορατό μέλλον.

Μια τέτοια ανασύνθεση θα είναι έργο μακράς πνοής.

Κυρίως, όμως, είναι λάθος –που αλλοιώνει την Πολιτική Απόφαση– να εμποδίζει τις ενωτικές προσπάθειες του ευρύτερου κύκλου.

Οι δύο κύκλοι δεν ταυτίζονται, συνυπάρχουν.

Από την άλλη πλευρά, οι «ενωτικές προσπάθειες» σκοπό έχουν να εξασφαλίσουν την εκλογική βιωσιμότητα του χώρου μπροστά στην –πρωτοφανή στην ιστορία– επέλαση του σχήματος του Α. Τσίπρα, που ήρθε, αυτοπροσώπως πλέον, να καταλάβει τον χηρεύοντα πόλο του δικομματισμού απέναντι στη ΝΔ, στη θέση του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ. Ο Τσίπρας, έχοντας αναγορευτεί από τη Νέα Δημοκρατία και σχεδόν σύσσωμο τον Τύπο «αξιωματική αντιπολίτευση», υφαρπάζει τον χαρακτηρισμό «αριστερή» και επιδιώκει, με ορατά ήδη αποτελέσματα, να περιθωριοποιήσει την Αριστερά.

Χωρίς να το λέει (για ευνόητους λόγους), ταυτίζεται με τις επιδιώξεις του ο εκλογικός νόμος (bonus μόνο για ενιαία κόμματα, και όχι για συνασπισμούς κομμάτων), άρα σιωπηρά απορρίπτει την απλή αναλογική που έχει ψηφιστεί ως επιλογή στις θέσεις του Προγραμματικού Συνεδρίου 4.1, ώστε να νεκραναστήσει τον φθίνοντα δικομματισμό.

Ενωτικές προσπάθειες και εκλογές Οι «ενωτικές προσπάθειες» επείγει να γίνουν και να μεταφραστούν σε κοινή λίστα στις εκλογές.

Ο στενότερος κύκλος, όσο και αν διευρυνθεί, δεν φτάνει το κρίσιμο 3%. Ακόμα λιγότερο αν ολοκληρωθεί ο εκβιασμός με τις «δεύτερες εκλογές». Πρέπει να περάσουμε στον ευρύτερο κύκλο, με χαλαρότερο, προφανώς, κοινό πρόγραμμα, αλλά διακριτή θέση των συνιστωσών, που να εξασφαλίζει κοινοβουλευτική βιωσιμότητα.

Χωρίς την πιθανότητα να επιτευχθεί αυτή, ούτε οι συμπαθούντες δεν θα μας ψηφίσουν, με κίνδυνο η ψήφος τους να προστεθεί στο ποσοστό που πήραν τα κόμματα που μένουν εκτός Βουλής, πριμοδοτώντας έτσι το πρώτο κόμμα.

Στόχος των εκλογών : Κανένας συνδυασμός να μην πιάσει 25%, ματαίωση του μπόνους, εκλογές απλής αναλογικής στην πράξη, σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας χωρίς Δεξιά/Ακροδεξιά, με την Αριστερά όρθια . Όχι «δεύτερες εκλογές». Ενωτικές προσπάθειες με ποιον ; Η ερώτηση μάς φέρνει σε έναν σπαραγμό και μια κατακρεούργηση σήμερα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, που εξευτελίζει την Αριστερά και το Κοινοβούλιο.

Το κόμμα από το οποίο προερχόμαστε οι περισσότεροι και από το οποίο αποχωρήσαμε.

Που ξεκίνησε από μια πληθυντική Αριστερά, για να καταλήξει σε ένα όλο και πιο αρχηγικό και προσωπολατρικό μόρφωμα.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Τσίπρας έφυγε και, ξαλαφρωμένος και από το τελευταίο βαρίδι, επέστρεψε για να ιδρύσει ένα ρητά προσωποπαγές κόμμα, με μόνη σταθερά ότι ο ίδιος θα βρίσκεται στην κορυφή μιας αυστηρά ιεραρχημένης και αδιαφανούς πυραμίδας.

Τόσα χρόνια ο Τσίπρας είχε γίνει, στη λαϊκή αντίληψη, συνώνυμο του ΣΥΡΙΖΑ και ο «αφύσικος» διαχωρισμός των δύο λειτούργησε υπέρ του προσώπου και εις βάρος του κόμματος.

Καθυστερημένα ασφαλώς, με διαφορετικά κίνητρα και ανεπαρκείς εξηγήσεις, ένας όχι ευκαταφρόνητος αριθμός μελών αρνείται να εγκαταλείψει τον εναπομένοντα ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Όσοι δεν αποχωρούν και αποσύρονται σαστισμένοι, παραμένουν στο τελευταίο ανάχωμα.

Το τελευταίο είναι μια υγιής αντίδραση, όταν και αυτοί, εκ των πραγμάτων, ετεροχρονισμένα, γίνονται, όπως κι εμείς, θύματα της αρχομανίας του Τσίπρα.

Βέβαια, το τραυματικό χάσμα που έχει δημιουργηθεί ανάμεσα σ’ εμάς και τους άλλοτε ενδοκομματικούς μας αντιπάλους δεν σβήνεται μονοκοντυλιά.

Αλλά η ώρα δεν προσφέρεται για μνησικακία ούτε για χαιρεκακία.

Ο ζοφερός δικομματισμός, που ήδη άρχισε να δείχνει τα δόντια του, απαιτεί η Αριστερά, με την έννοια του ευρύτερου κύκλου που ορίσαμε παραπάνω, να ξαναβρεί την ικανότητά της να διαλέγεται.

Για να συνεννοηθεί και όχι για να αγορεύει εις επήκοον της γαλαρίας.

Για να συντονίσει τη δράση της, χωρίς μικρομέγαλους ηγεμονισμούς, με ειλικρινή διάθεση κριτικής και αυτοκριτικής.

Με σεβασμό της αυτοτέλειας των συμμάχων. Για να ξαναφτιαχτεί, προοπτικά, μια πληθυντική Αριστερά ικανή να διαλέγεται και να προχωράει. Η ΕΠΟΧΗ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους