Ενα προσωπικό βίωμα Του Γιώργη Γιαννακέλλη. (Ενα κείμενο που είχα γράψει σαν σήμερα πριν τρία χρόνια και μου θύμισε το f/b) Από πιτσιρικάς είχα “πετριά” με την ιστορία του κομμουνιστικού κόμματος της...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και θα εξηγήσω πώς την απέκτησα.

Ο πατέρας μου ήταν από την πάστα των αγωνιστών που απέφευγαν να μιλήσουν και για την προσφορά τους στο κίνημα, αλλά και το τι βίωσαν στην συνέχεια σε φυλακές και εξορίες.

Γνώριζα ότι είχε καταδικαστεί σε θάνατο με την κατηγορία ότι το 1944 σαν αντάρτης του ΕΛΑΣ ήταν μέλος εκτελεστικού αποσπάσματος, το οποίο υλοποίησε απόφαση λαϊκού δικαστηρίου, το οποίο είχε καταδικάσει σε θάνατο τον μοναρχοφασίστα αξιωματικό Μοίραρχο Γεωργόπουλο και ότι είχε περάσει 8,5 από τα καλύτερα του χρόνια σε φυλακές και εξορίες.

Οσες φορές επιχείρησα να μου διηγηθεί αυτά τα γεγονότα, δεν υπήρξε αποτέλεσμα και κάποια στιγμή αντιλήφθηκα το μάταιο των προσδοκιών μου και ότι δεν είχε νόημα να επιμένω.

Κι εδώ θα μου επιτρέψετε να καταχραστώ τον χώρο της ιστοσελίδας μας για να αναφέρω μια προσωπική ιστορία, που έχει χαραχθεί βαθιά στην σκέψη μου και αποτέλεσε η αιτία να μελετήσω – και να μελετάω-, στο μέτρο των δυνατοτήτων μου, την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος στην χώρα μας.

Ηταν αρχές της μεταπολίτευσης.

Μιλάμε πριν μισό αιώνα! Εγώ μαθητής Γυμνασίου (τότε ήταν εξατάξιο) και μέλος της ΚΝΕ.

Μια απ’ τις «χρεώσεις» που μου είχε αναθέσει η οργάνωση, ήταν να συμβάλω να στηθούν πυρήνες της Μ.Ο.Δ.Ν.Ε (Μαθητική Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας Ελλάδας) σε όλο το νησί μου, την Λέσβο. Η “μαγιά” υπήρχε. Ηταν τα γυμνασιόπαιδα, https://vathikokkino.gr/archives/181887

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους