*Ξεκινήσαμε από το ίδιο παιδικό δωμάτιο. Με τις ίδιες φωνές, τα ίδια γέλια, τους ίδιους καβγάδες και τα ίδια όνειρα. Μεγαλώσαμε. Η ζωή μάς πήγε σε διαφορετικούς δρόμους. Χτίσαμε τα δικά μας σπίτια...
*Ξεκινήσαμε από το ίδιο παιδικό δωμάτιο. Με τις ίδιες φωνές, τα ίδια γέλια, τους ίδιους καβγάδες και τα ίδια όνειρα. Μεγαλώσαμε.
Η ζωή μάς πήγε σε διαφορετικούς δρόμους.
Χτίσαμε τα δικά μας σπίτια, τις δικές μας οικογένειες, τις δικές μας συνήθειες.
Γίναμε διαφορετικοί άνθρωποι.
Κι όμως... κάθε φορά που βρισκόμαστε οι τρεις μας, είναι σαν ο χρόνος να κάνει στην άκρη.
Για μια στιγμή, δεν είμαστε οι άνθρωποι που γίναμε.
Είμαστε τα παιδιά που ήμασταν.
Σαν να γυρίζουμε ξανά σε εκείνο το δωμάτιο, όπου όλος μας ο κόσμος χωρούσε σε λίγα τετραγωνικά και η μόνη μας έγνοια ήταν ποιος θα πειράξει πρώτος τον άλλον.
Ίσως τελικά αυτό να σημαίνει οικογένεια.
Να περνούν τα χρόνια... αλλά να υπάρχει πάντα ένα μέρος μέσα μας όπου θα είμαστε για πάντα εκείνα τα τρία παιδιά. ❤️
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους