Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ας μιλήσουμε ρεαλιστικά, έφυγε ο Φεράν, που θεωρείται ένας καλός αναπληρωματικός, πριν από αυτόν έφυγε ο Λεβαντόφσκι, ο πρώτος σκόρερ της Μπαρτσελόνα, και μετά έφυγε ο Ράσφορντ - ο οποίος, όσο κι αν διαφωνούμε για το επίπεδο του, συνεισέφερε με πάνω από 25 γκολ και ασίστ μέσα στη σεζόν.

Ένα νούμερο που δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Τρεις από τους πιο καθοριστικούς επιθετικούς της ομάδας αποχώρησαν, κι όμως η διοίκηση δεν κουνήθηκε για να καλύψει αυτό το κενό.

Αντίθετα, άφησε την ομάδα να μπει στη νέα σεζόν με επιθετική γραμμή ασθενέστερη απ' ό,τι ήταν πέρσι.

Αντί να αντιμετωπιστεί αυτή η προφανής δυσλειτουργία, όλοι απασχολήθηκαν με την υπόθεση του Άλβαρες - ένα νέο καλοκαιρινό σίριαλ που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο.

Τα επεισόδια πληθαίνουν, οι διαρροές πολλαπλασιάζονται, αλλά το τέλος παραμένει πάντα ίδιο.

Και στο τέλος, ο οπαδός βρίσκεται μπροστά στην ίδια αλήθεια που συνήθισε κάθε καλοκαίρι: πολύ θόρυβος... και τίποτα στην πράξη.

Όσο για τις μεταγραφές που έγιναν, μέχρι στιγμής εγείρουν περισσότερα ερωτηματικά παρά απαντήσεις. Ο Αντεγίμι, για παράδειγμα, διαθέτει μεγάλη ταχύτητα, αλλά το τεχνικό και δεξιοτεχνικό του επίπεδο —κατά τη γνώμη μου- δεν φτάνει εκείνο ενός παίκτη στον οποίο μπορεί να βασιστεί η ηγεσία ενός επιθετικού σχεδίου του μεγέθους της Μπαρτσελόνα.

Κι έτσι μπαίνεις σε μια μακρά σεζόν, γεμάτη τραυματισμούς, κόπωση και πολλές διοργανώσεις, με μόλις τέσσερις επιθετικούς - κάτι που δύσκολα δικαιολογείται αν μιλάμε για μια ομάδα που φιλοδοξεί να διεκδικήσει όλους τους τίτλους.

Και από την άλλη πλευρά, κοίτα τον αιώνιο αντίπαλο. Η Ρεάλ δεν αρκέστηκε σε επισκευές - ξαναέχτισε σχεδόν από την αρχή το πλάνο της.

Ενίσχυσε το τεχνικό της επιτελείο, έκλεισε τις περισσότερες τρύπες της, και θωράκισε τις γραμμές της με παίκτες κορυφαίου επιπέδου σε πολλές θέσεις.

Και μετά έρχεται κάποιος και σου λέει: "Μην ανησυχείς... ο Φλικ θα βρει τη λύση." Εδώ πρέπει να σταματήσουμε λιγάκι. Ο Φλικ είναι μεγάλος προπονητής, ναι - αλλά δεν έχει μαγικό ραβδί.

Οι ιδέες από μόνες τους δεν σκοράρουν γκολ, δεν καλύπτουν κενά, δεν φτιάχνουν πάγκο, δεν αποτρέπουν την κόπωση, και δεν αντισταθμίζουν τις διαφορές ποιότητας.

Το σύγχρονο ποδόσφαιρο δεν κυβερνιέται πια με ευχές, αλλά με την ποιότητα του σχεδίου, την ποιότητα του σχεδιασμού, και την ποιότητα των εργαλείων που δίνονται στα χέρια του προπονητή.

Γι' αυτό πιστεύω πως ένα μέρος της ευθύνης βαραίνει και τον ίδιο τον Φλικ.

Ο προπονητής, όταν βλέπει τα κενά καθαρά κι ύστερα επιλέγει τη σιωπή, αναλαμβάνει το μερίδιό του στις συνέπειες αυτής της σιωπής.

Δεν γίνεται να έρθει στη μέση της σεζόν και να μιλήσει για έλλειψη επιλογών ή για στενό ρόστερ, όταν ήξερε εξαρχής τι είχε στα χέρια του και τι του έλειπε.

Και ίσως ο καιρός αποδίδει δικαιοσύνη στον Τσάβι.

Όταν αισθάνθηκε πως το πλοίο κινείται προς κατεύθυνση που δεν πίστευε, και όταν είδε το μέγεθος της σύγχυσης γύρω από το σχέδιο, βγήκε σε συνέντευξη Τύπου, είπε όλα όσα ήθελε να πει, κι ύστερα έφυγε.

Μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί μαζί του, αλλά μόνο ο χρόνος αποκαλύπτει μερικές φορές ποιος έβλεπε την εικόνα ολόκληρη.

Όσο για τον οπαδό της Μπαρτσελόνα, θα συνεχίσει, όπως πάντα, να ζει με τις υποσχέσεις του καλοκαιριού, να αναβάλλει τα όνειρά του για τη επόμενη σεζόν, και μετά για την επόμενη της επόμενης - μέχρι που κάποια όνειρα έγιναν πιο κοντά σε παραμύθια από τις Χίλιες και μία Νύχτες παρά σε ένα πραγματικό αθλητικό σχέδιο.

Γιατί οι τίτλοι δεν χτίζονται με συνθήματα, ούτε με συνεντεύξεις Τύπου, ούτε με καλοκαιρινές ιστορίες.

Χτίζονται με σχεδιασμό, τόλμη, και την ικανότητα να παίρνεις αποφάσεις τη στιγμή που το σχέδιο τις χρειάζεται - όχι αφού έχει περάσει η ώρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους