Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο αληθινή αλλά και πόσο τρομερή είναι η διαπίστωση ότι η σκέψη ή το θέαμα της δυστυχίας μέχρις ενός σημείου εξασφαλίζει μεγάλη μερίδα της στοργής μας· όμως σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, πέραν αυτού του σημείου παύει να την εξασφαλίζει.

Πλανώνται όσοι υποστηρίζουν ότι αυτό πάντα οφείλεται στον έμφυτο εγωϊσμό της ανθρώπινης ψυχής.

Μάλλον έχει ως αφετηρία ένα είδος διάψευσης για το ότι θα μπορέσει κανείς τελικά να θεραπεύσει το υπερβολικό και το δομικό κακό.

ΓΙα τον ευαίσθητο άνθρωπο ο οίκτος είναι συχνά πόνος.

Και όταν τελικά γίνεται αντιληπτό ότι ο οίκτος αυτός δεν μπορεί να οδηγήσει σε τελεσφόρο αγωγή, η λογική προστάζει την ψυχή να απαλλαγεί από αυτόν.

Τα όσα είδα θυμάμαι εκείνο το πρωϊνό με έπεισαν όταν ο γραφέας ήταν θύμα εγγενούς και αθεράπευτης διαταραχής.

Θα μπορούσα να ελεήσω το σώμα του· η ψυχή του ήταν εκείνη που υπέφερε, και την ψυχή του δεν μπορούσα να την προσεγγίσω. Herman Melville, ΜΠΑΡΤΛΜΠΥ, Ο ΓΡΑΦΕΑΣ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΥΩΛΛ ΣΤΡΗΤ μετάφρ. Αθηνά Δημητριάδου, Εκδόσεις Άγρα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους