Ποιος θυμάται το βραχύβιο «σημείο» που έβγαζε στη δεκαετία του ’90 ο Λεύκιος Ζαφειρίου με τον Αλέξη Ζήρα και άλλους, τον πιο ανθεκτικό «Κύκλο» των Λαρνακαίων γύρω από τον Φοίβο Σταυρίδη, ή το...

Πλήρες Κείμενο:

Ποιος θυμάται το βραχύβιο «σημείο» που έβγαζε στη δεκαετία του ’90 ο Λεύκιος Ζαφειρίου με τον Αλέξη Ζήρα και άλλους, τον πιο ανθεκτικό «Κύκλο» των Λαρνακαίων γύρω από τον Φοίβο Σταυρίδη, ή το αγγλόφωνο «Cyprus dossier» του Πήτερ Εραμιάν, που έχει την τύχη να βλέπεται ακόμα και σήμερα στο διαδίκτυο, έντυπο φυλλάδιο τότε με κοινωνιολογικές αποκλίσεις που θύμιζαν λιγάκι το λονδρέζικο «New Society», ένα περιοδικό όπου σποραδικά δημοσίευε και ο δικός μας Peter Loizos στα δύσκολα ’70s, το αξέχαστο «΄Υλαντρον» του αείμνηστου Μιχάλη Πιερή, την «ΑΚΤΗ» του Νίκου Ορφανίδη, πολυχρονεμένη αυτή, το πρώτο τεύχος είναι του 1989, χωρίς να ξεχνούμε τους άξιους συνεργάτες και τη φιλική διάθεσή τους προς τους εικαστικούς.Ή τη λεμεσιανή «Άμαξα», τον λογοπλόκο «Ωριμαγδό»… και δεν τ’ αναφέρω εδώ τυχαία, χάριν ενός άσκοπου «name dropping», «oνομαστί και στάγδην», όπως συνήθιζε να μεταφράζει ένας νεοελληνιστής φίλος, αλλά ως μια νοσταλγική υπόμνηση κάποιων απολαυστικών δειγμάτων της έντυπης εκδοτικής δραστηριότητας του τόπου μας, όλα δημόσια εγχειρήματα με ανεξίτηλες προσωπικές σφραγίδες, με επιμονή στην αναγκαία κριτική θεώρηση των πραγμάτων, των καλώς ή κακώς εχόντων, με αιχμηρό καμιά φορά κι έντονο κριτικό λόγο, άλλοτε με πιο ήπια συμβουλευτική ή παραινετική διάθεση, αλλά και με επίγνωση, υποθέτω, του αναπόφευκτου τέλους που επιφέρει η κόπωση ή η φυσική γήρανση των εργατών τους, ενίοτε σε ατυχή συνδυασμό με την τιμωρητική αδιαφορία ενός συνεχώς μεταβαλλόμενου αναγνωστικού κοινού.

Έχοντας προϊδεάσει λοιπόν για τα «πέριξ», ας ρίξουμε και μια ματιά στα «εντός» μιας σπάνιας περίπτωσης που επιμένει να συνδυάζει υποδειγματικά τον λόγο με τις καλές τέχνες, τα εικαστικά και την κοινωνική τους εμβέλεια με τη βατή φιλολογία, την ποιότητα του συντεταγμένου λόγου με την αρτιότητα της εικόνας.

Πρόκειται για το διμηνιαίο «διόραμα» του Αντρέα Χατζηθωμά, που τον είδαμε πριν λίγο καιρό να διακινεί μέσα στο κατακαλόκαιρο το 66ο τεύχος παρακαλώ του περιοδικού, με το αμείωτο μεράκι του εκδότη και την ίδια ζέση που τον θυμούμαστε να μοιράζει σε βιβλιοπωλεία και σε κάποια φωτισμένα περίπτερα τα πρώτα του τεύχη.

Δοκιμάστε λοιπόν να λογαριάσετε την ηλικία του εντύπου, όσο εμείς θα καταγράφουμε εδώ, για το μετα-ιστορικό αρχείο του μέλλοντός μας, τους τίτλους των περιεχομένων του.

Έχουμε και λέμε: Ο «Ετέανδρος» γράφει για την καλλιέργεια της προσωπικής συνείδησης, η σκηνοθέτης Αλεξάνδρα Παυλίδου διερωτάται πού πήγαν οι καλλιτέχνες, ο αρχιτέκτονας Σόλων Ξενόπουλος αναφέρεται στο έργο του Smilan Radic, o αρχαιολόγος Γιάννης Βιολάρης συναντά τον Bill Viola στη Λεμεσό, η Χρυσοθέμις Χατζηπαναγή γράφει για τον θεατρικό «Αόρατο Επισκέπτη», η Ευριδίκη Περικλέους-Παπαδοπούλου για την «Ανάθεση» του ΘΟΚ, ο Άγις Παΐκος γράφει για ταινίες, το ελληνικό σινεμά και την Τζένη Καρέζη, οι Mehmetcan Soyluoglou και Αθανάσιος Κουτουπάς από το Ινστιτούτου Κύπρου αναφέρονται σε λησμονημένα χριστιανικά τοπία, ο ίδιος ο εκδότης του περιοδικού υποβάλλει τα σέβη του στην Καμίλ Κλοντέλ, ο ακάματος λεξικογράφος Κωνσταντίνος Γιαγκουλλής μάς εξηγεί τη φωνητική απόδοση των κυπριακών φθόγγων.

Πιο κάτω σσημειώνουμε τις παρουσιάσεις νέων εκδόσεων, ποιητικών και άλλων, αλλά και κάποιες αναφορές σε επιστημονικές μελέτες, για τον Γιώργο Βέη, τον Γκράχαμ Γκρην, τον κριτικό, βιβλιογράφο, δοκιμιογράφο και φίλο της Κύπρου Δημήτρη Δασκαλόπουλο που πέθανε προσφάτως, ενώ ο Νίκος Παναγιώτου αρχειοθετεί για χάρη μας τον μεταφραστή Αρσένιο Νικολαΐδη (1890-1964), με τον καθηγητή Πυλαρινό του Ιονίου Πανεπιστημίου να κλείνει το τεύχος με την παρουσίαση μιας ενδιαφέρουσας αλληλογραφίας ανάμεσα σε κάποιους λογίους του νησιού μας. Καλή ανάγνωση!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους