Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν πράγματι το Ισραήλ ένα «πληθυσμιακό πείραμα» της Pfizer;

------------------------------------------------------------------------- Τις τελευταίες ημέρες επανέρχεται σε αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων ένα παλαιότερο τηλεοπτικό απόσπασμα του 2021, στο οποίο ο καθηγητής Πνευμονολογίας Θεόδωρος Βασιλακόπουλος, αναφερόμενος στη συμφωνία του Ισραήλ με την Pfizer, χρησιμοποίησε τη φράση «πληθυσμιακό πείραμα». Το απόσπασμα συνοδεύεται συνήθως από την κατηγορία ότι ένας γνωστός υποστηρικτής του εμβολιασμού «ομολόγησε» δημοσίως πως ολόκληρος ο ισραηλινός πληθυσμός χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο.

Το έψαξα. και οφείλω να γνωστοποιήσω τι προέκυψε από την έρευνα μου.

Η συγκεκριμένη δήλωση είναι πραγματική και όχι κατασκευασμένη.

Το κρίσιμο ερώτημα, όμως, είναι τι ακριβώς εννοούσε ο ομιλητής, τι προέβλεπε πραγματικά η συμφωνία και κατά πόσο ο όρος «πείραμα» αποδίδει με επιστημονική ακρίβεια όσα συνέβησαν.

Διότι άλλο πράγμα είναι η τεκμηριωμένη κριτική και άλλο η απομόνωση μιας φράσης από το πραγματικό της πλαίσιο, ώστε να στηριχθεί ένα συμπέρασμα πολύ βαρύτερο από εκείνο που επιτρέπουν τα διαθέσιμα στοιχεία. Το Ισραήλ είχε πράγματι συνάψει, τον Ιανουάριο του 2021, ειδική συμφωνία με την Pfizer.

Η εταιρεία εξασφάλιζε ταχεία και συνεχή προμήθεια εμβολίων και το ισραηλινό υπουργείο Υγείας παρείχε συγκεντρωτικά επιδημιολογικά δεδομένα από τη μαζική εφαρμογή τους.

Στόχος ήταν να μελετηθούν, σε πραγματικές συνθήκες, η αποτελεσματικότητα του εμβολίου, οι νοσηλείες, η σοβαρή νόσηση και γενικότερα η επίδραση του εμβολιασμού στην εξέλιξη της πανδημίας.

Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι χορηγήθηκε στον ισραηλινό πληθυσμό ένα εντελώς αδοκίμαστο σκεύασμα στο πλαίσιο κάποιου μυστικού πειράματος.

Είχαν προηγηθεί κλινικές δοκιμές και είχε δοθεί κανονιστική έγκριση επείγουσας χρήσης.

Η παρακολούθηση εκατομμυρίων εμβολιασμένων αποτελούσε συλλογή επιδημιολογικών δεδομένων πραγματικού κόσμου και φαρμακοεπαγρύπνηση, διαδικασίες αναγκαίες για κάθε νέο φαρμακευτικό προϊόν, επειδή μόνο σε πολύ μεγάλους πληθυσμούς μπορούν να εντοπιστούν σπάνιες ανεπιθύμητες ενέργειες και να αποτιμηθεί η πραγματική του απόδοση.

Ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ εξαιρετικά ατυχή και επιστημονικά ανεύθυνη τη φράση του Θεόδωρου Βασιλακόπουλου περί «πληθυσμιακού πειράματος». Όταν ένας επιστήμονας εμφανίζεται καθημερινά στα μέσα ενημέρωσης και διεκδικεί τον ρόλο του έγκυρου καθοδηγητή της κοινωνίας, οφείλει να ζυγίζει κάθε λέξη του.

Δεν μπορεί να χρησιμοποιεί έναν τόσο φορτισμένο όρο και κατόπιν να θεωρεί παράλογο το γεγονός ότι οι πολίτες τον εξέλαβαν κυριολεκτικά.

Άλλο η επιδημιολογική παρακολούθηση ενός εγκεκριμένου προϊόντος σε πραγματικές συνθήκες και εντελώς άλλο ένα κλινικό πείραμα πάνω σε ανθρώπους.

Η σύγχυση των δύο, ακόμη και αν οφειλόταν απλώς σε λεκτική επιπολαιότητα, πρόσφερε το καλύτερο δυνατό επιχείρημα στη δυσπιστία και στις θεωρίες περί «πειραματόζωων». Σε μια περίοδο κατά την οποία ο φόβος, η καχυποψία και η κοινωνική ένταση βρίσκονταν ήδη στο αποκορύφωμά τους, μια τέτοια φράση δεν ήταν απλώς άστοχη· ήταν επικίνδυνα εμπρηστική.

Αυτό δεν απαλλάσσει από την κριτική ούτε την Pfizer ούτε την τότε κυβέρνηση του Ισραήλ.

Η περιορισμένη διαφάνεια ορισμένων συμβατικών όρων, οι διαγραφές στο δημοσιοποιημένο κείμενο, τα ερωτήματα για την προστασία των δεδομένων, τις ευθύνες της εταιρείας και τη διαρκή επιτήρηση της ασφάλειας ήταν, και παραμένουν, απολύτως θεμιτά.

Η επιστήμη δεν δικαιούται να απαιτεί τυφλή εμπιστοσύνη, οφείλει να την κερδίζει καθημερινά με διαφάνεια, ακρίβεια, ταπεινότητα και λογοδοσία.

Με όλα αυτά κατά νου θεωρώ επιβεβλημένο να επισημάνω ότι δεν χρειάζεται, , ούτε να εξωραΐσουμε όσα συνέβησαν ούτε να κατασκευάσουμε μια ιστορία μυστικού πειράματος, η οποία δεν αποδεικνύεται. Ο Βασιλακόπουλος πρέπει να επικριθεί γι’ αυτό που πραγματικά έκανε: χρησιμοποίησε μια βαριά, ακατάλληλη και παραπλανητική έκφραση μέσα σε ένα ήδη εκρηκτικό κοινωνικό περιβάλλον.

Και όταν η δημόσια υγεία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την εμπιστοσύνη των πολιτών, τέτοιες γλωσσικές ακροβασίες δεν είναι απλώς ατυχείς, είναι βαθιά επιζήμιες.

Η αλήθεια δεν υπηρετείται ούτε με τη μονοκρατορία της αυθεντίας ούτε με την τυφλή συνωμοσιολογία.

Δεν αποκαλύπτεται μέσα από ύβρεις, κραυγές και χαρακτηρισμούς, αλλά ούτε προστατεύεται πίσω από τηλεοπτικούς τίτλους και επιστημονικά αξιώματα.

Υπηρετείται μόνο με στοιχεία, ακριβείς διακρίσεις και την απαίτηση να λογοδοτούν όλοι: κυβερνήσεις, φαρμακευτικές εταιρείες, μέσα ενημέρωσης και οι τηλεοπτικοί επιστήμονες που επιλέγουν να μιλούν στο όνομά της.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους