Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ Η ΟΡΓΗ ΔΕΝ ΑΡΚΟΥΝ – ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΘΕΣΜΟΙ Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν ξανά θλίψη, οργή, καταγγελίες και λόγια συμπαράστασης.

Όλα ανθρώπινα.

Όλα δικαιολογημένα.

Όλα, όμως, ανεπαρκή.

Θα αρκεστούμε και αυτήν τη φορά να εκφράσουμε τον πόνο μας, να καταγγείλουμε τους άμεσα ή έμμεσα υπαιτίους και να περιμένουμε μέχρι να αλλάξει η επικαιρότητα και να καταλαγιάσει η οργή; Θα επαναλάβουμε την ίδια σκοτεινή τελετουργία μέχρι να ξεσπάσει η επόμενη πυρκαγιά, να χαθούν άλλες ζωές και να γίνουν στάχτη άλλα δάση, σπίτια και κόποι μιας ζωής; Οι πληγέντες δεν προστατεύονται με κύματα συμπαράστασης που υποχωρούν μαζί με την επικαιρότητα.

Οι πυρκαγιές δεν αποτρέπονται με την αδιάκοπη επανάληψη των ίδιων διαπιστώσεων.

Η θλίψη χωρίς κατανόηση παραμένει θλίψη.

Η οργή χωρίς συγκεκριμένο στόχο γίνεται εκτόνωση.

Η καταγγελία χωρίς σχεδιασμένη δράση μετατρέπεται σε άλλοθι αδρανείας.

Το ερώτημα δεν είναι μόνον ποιοι ευθύνονται για όσα συνέβησαν.

Το ερώτημα είναι αν εμείς θα συνεχίσουμε να παρακολουθούμε τις ίδιες καταστροφές ως θεατές ή αν θα αναλάβουμε την δική μας ευθύνη, απαιτώντας συγκεκριμένους θεσμούς που θα προλαμβάνουν τα αίτια και δεν θα περιορίζονται στην διαχείριση των συνεπειών.

Δεν αρκεί να περιγράφουμε ξανά τα συμπτώματα.

Χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τις παθογένειες που τα γεννούν, να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς που τις συντηρούν και να διεκδικήσουμε την «θεραπεία» τους.

Η μεγάλη πυρκαγιά που ξεκίνησε στην Βοιωτία και επεκτάθηκε στην Αττική θέτει ακριβώς αυτό το αμείλικτο θεσμικό ζήτημα.

Σύμφωνα με τα έως τώρα δημοσιοποιημένα ευρήματα της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Εγκλημάτων Εμπρησμού, στο ιδιωτικό δίκτυο μεταφοράς της ηλεκτρικής ενέργειας που παράγεται από ανεμογεννήτριες σημειώθηκε ταλάντωση αγωγών, η οποία προκάλεσε σπινθηρισμούς και την έναρξη της πυρκαγιάς.

Η έρευνα συνεχίζεται και η Δικαιοσύνη θα κρίνει τις ευθύνες των εμπλεκομένων.

Εμείς, όμως, οφείλουμε να εξετάσουμε τον μηχανισμό που επέτρεψε την καταστροφή: - Ποιος ελέγχει τις μελέτες και την κατασκευή αυτών των υποδομών; - Ποιος πιστοποιεί την ασφαλή λειτουργία και την τακτική συντήρηση των δικτύων; - Ποιος εκπροσωπεί ουσιαστικά τις τοπικές κοινωνίες; - Ποιος αναλαμβάνει το κόστος όταν το ιδιωτικό οικονομικό όφελος αφήνει πίσω του μία δημόσια και περιβαλλοντική καταστροφή; - Ποιες πραγματικές συνέπειες επιβάλλονται σε όσους, με πράξεις, παραλείψεις ή συγκαλύψεις, συμβάλλουν στην πρόκλησή της; Το ζήτημα βέβαια δεν είναι να καταδικαστεί συλλήβδην η τεχνολογία.

Το ζήτημα είναι εάν η τεχνολογία θα υπηρετεί τον άνθρωπο και το περιβάλλον, ή εάν θα επιβάλλεται χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, χωρίς επαρκή επιστημονικό έλεγχο και χωρίς εκείνοι που αποκομίζουν το όφελος να αναλαμβάνουν ολόκληρο το κόστος του κινδύνου.

Στο βιβλίο «ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΚΡΥΦΩΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΩΝ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ» περιγράφονται οι παθογένειες που βρίσκονται πίσω από τέτοιες καταστροφές: - Η διάχυση της ευθύνης ανάμεσα σε πολλούς φορείς, μέχρι να μην ευθύνεται ουσιαστικά κανείς. - Η απόσταση ανάμεσα στον νόμο και στην εφαρμογή του και η ανεπάρκεια του προληπτικού ελέγχου. - Η κινητοποίηση της Πολιτείας μετά την καταστροφή, αντί της οργανωμένης πρόληψης και αποτροπής της. - Η ιδιωτικοποίηση του οικονομικού οφέλους, με κοινωνικοποίηση του κινδύνου και της ζημίας.

Οι παθογένειες αυτές δεν θεραπεύονται με διαπιστώσεις, ευχές ή αναθέματα.

Αντιμετωπίζονται με συγκεκριμένους θεσμούς.

Αυτήν ακριβώς την θεσμική απάντηση περιλαμβάνει το «άρθρο 68» του προτεινομένου ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ, το οποίο αποτελεί μέρος της συνολικής πρότασης για την επανίδρυση της Ελληνικής Πολιτείας.

Το «άρθρο 68» προβλέπει, μεταξύ άλλων, ότι: - Η εγκατάσταση ανεμογεννητριών και άλλων τεχνολογικών υποδομών μεγάλης κλίμακας επιτρέπεται μόνον κατόπιν πλήρους περιβαλλοντικής μελέτης, η οποία πρέπει να αποδεικνύει ότι δεν προκαλείται μη αναστρέψιμη βλάβη και ότι το έργο είναι συμβατό με το τοπικό οικοσύστημα. - Η μελέτη ελέγχεται από Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Περιβάλλοντος και εγκρίνεται από την Βουλή των Κληρωτών, η οποία εκπροσωπεί άμεσα τους Πολίτες.

Πρόκειται για δύο νέους θεσμούς που δεν υπάρχουν στο σημερινό πολιτειακό πλαίσιο. - Οι τοπικές κοινωνίες έχουν την δυνατότητα, μέσω δημοψηφίσματος, να ανατρέπουν τους σχεδιασμούς που θεωρούν επιβλαβείς για τον τόπο τους. - Ο φορέας της επένδυσης υποχρεούται να καταθέτει χρηματοδοτική εγγύηση για την μελλοντική αποξήλωση των εγκαταστάσεων και την πλήρη αποκατάσταση του φυσικού χώρου.

Το «άρθρο 68» προβλέπει ακόμη μόνιμο εθνικό σύστημα πρόληψης και έγκαιρης επέμβασης, ενιαίο συντονισμό των αρμοδίων υπηρεσιών και – ιδιαίτερα σημαντικό στην συγκεκριμένη περίπτωση – τακτική επιθεώρηση και συντήρηση των ενεργειακών και λοιπών δικτύων.

Δεν αρκείται, όμως, στην πρόληψη.

Προβλέπει νέο, ειδικό δικαστικό σώμα, ταχεία και κατά προτεραιότητα εκδίκαση των περιβαλλοντικών εγκλημάτων, πλήρη αποκατάσταση της ζημίας και αυστηρή ποινική ευθύνη όχι μόνον για τους άμεσους υπαιτίους, αλλά και για όσους συγκαλύπτουν ή υποθάλπουν πράξεις που προκαλούν περιβαλλοντική βλάβη ή παρεμποδίζουν την εκτέλεση των αποφάσεων και την αποκατάσταση της ζημίας.

Η προστασία του περιβάλλοντος δεν μπορεί να παραμένει μία γενική διακήρυξη καλών προθέσεων.

Πρέπει να γίνει δεσμευτικός πολιτειακός κανόνας, με πρόληψη, έλεγχο, λογοδοσία και πραγματικές συνέπειες.

Αυτό είναι το «διά ταύτα». Όχι άλλη μία διαπίστωση.

Όχι άλλη μία έκρηξη οργής που θα ξεθυμάνει.

Όχι άλλη μία τελετουργική υπόσχεση ότι «δεν θα ξανασυμβεί». Δεν αρκεί, όμως, να διαβάσουμε το προτεινόμενο «άρθρο 68» και να συμφωνήσουμε μεταξύ μας.

Χρειάζεται να το κοινοποιήσουμε παντού.

Να φτάσει στα πολιτικά κόμματα, στους βουλευτές, στους συνταγματολόγους και στους νομικούς, στους εκπροσώπους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στους επιστημονικούς και περιβαλλοντικούς φορείς, στους δημοσιογράφους και σε όλους όσοι ασχολούνται με την πολιτική, τους θεσμούς και τους νόμους.

Να απαιτήσουμε δημόσια και ξεκάθαρη θέση απέναντι στις συγκεκριμένες προβλέψεις του και, ως Πολίτες, να διεκδικήσουμε δύο άμεσα και συγκεκριμένα βήματα: Όσες από αυτές τις προβλέψεις μπορούν να θεσπιστούν με κοινό νόμο, να θεσπιστούν χωρίς άλλη καθυστέρηση.

Ο συνολικός θεσμικός μηχανισμός του «άρθρου 68» να ενσωματωθεί στο Σύνταγμα, στην πρώτη θεσμικά διαθέσιμη ευκαιρία.

Στις εικόνες που ακολουθούν παρατίθεται το άρθρο 68 του Συντάγματος της Αναγέννησης.

Ας το διαβάσουμε.

Ας το κρίνουμε.

Ας το κοινοποιήσουμε.

Ας απαιτήσουμε από όσους διαθέτουν γνώση, δημόσιο λόγο ή θεσμική αρμοδιότητα να τοποθετηθούν απέναντί του.

Οι καταστροφές δεν θα σταματήσουν επειδή θλιβόμαστε ή οργιζόμαστε.

Θα αρχίσουν να αποτρέπονται όταν η θλίψη μετατραπεί σε κατανόηση, η οργή αποκτήσει συγκεκριμένο στόχο και οι Πολίτες μετατρέψουν το αίτημά τους σε οργανωμένη, επίμονη και σχεδιασμένη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΙΣΧΥ. Για να πάψει, επιτέλους, η περιβαλλοντική καταστροφή να αντιμετωπίζεται ως αναπόφευκτο καλοκαιρινό πεπρωμένο της Ελλάδος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους