Η ξεχασμένη πολεμική σύρραξη με Βίκινγκς στην Ελλάδα: Η μάχη της Λήμνου το 1024 Το 1024, μια αποσχισθείσα ομάδα πολεμιστών των Κιέβων Ρως, απογόνων των Βίκινγκ, σφαγιάστηκε από τον βυζαντινό στόλο...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν καλοκαίρι του 1024 και οι κάτοικοι της Λήμνου έγιναν μάρτυρες ενός φαινομένου που κανείς στο νησί δεν είχε ξαναδεί.

Οκτακόσιοι βόρειοι πολεμιστές βρίσκονταν ακριβώς έξω από την ακτή, μαυρισμένοι από τον ήλιο και χιλιάδες μίλια μακριά από τον τόπο τους.

Διέφεραν εμφανισιακά από τους ντόπιους, και οι Λημνιοί το πρόσεξαν.

Δεν είχαν έρθει για εμπόριο ούτε για να ρωτήσουν τον δρόμο.

Είχαν έρθει από την Κωνσταντινούπολη, και πίσω τους άφηναν ένα ίχνος από καμένες βυζαντινές περιπολικές ακάτους και μια διπλωματική ύβρη που τελικά θα οδηγούσε σχεδόν όλους στον θάνατο.

Αυτοί ήταν Ρως του Κιέβου, και η άφιξή τους στο Αιγαίο είναι μια από εκείνες τις ιστορικές υποσημειώσεις που ακούγονται σχεδόν εξ ολοκλήρου επινοημένες.

Οι άνδρες που επιτέθηκαν στη Λήμνο ήταν, εξ αίματος, Βίκινγκ – όχι αυτό που θα αποκαλούσαμε σήμερα Ρώσους.

Ο ίδιος πολιτισμός που τρομοκράτησε τα αγγλικά μοναστήρια και ίδρυσε το Δουβλίνο, δημιούργησε επίσης το κράτος που θα γινόταν τελικά η Ρωσία, η Ουκρανία και η Λευκορωσία.

Η ιστορία είναι γεμάτη εκπλήξεις – και αυτή είναι μία από αυτές.

Για να κατανοήσουμε πώς μια σκανδιναβική ομάδα επιδρομέων κατέληξε να πολεμά με μεσαιωνικούς Έλληνες στο Αιγαίο, πρέπει να πάμε δύο αιώνες πίσω, σε μια εντελώς διαφορετική ομάδα Βίκινγκ.

Ενώ οι Δανοί και οι Νορβηγοί στρέφονταν προς τη Δύση και τη νοτιοδυτική Βρετανία και τελικά προς τη Νέα Γη, οι Σουηδοί κοίταζαν ανατολικά.

Δεν ενδιαφέρονταν για τον άσχημο καιρό της Αγγλίας – είχαν αρκετό και στο σπίτι τους.

Αντίθετα, αναζήτησαν τον Δνείπερο και τον Βόλγα, τα ποτάμια συστήματα που λειτουργούσαν σαν φυσικοί αυτοκινητόδρομοι προς τον πλούτο του Νότου, φτάνοντας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στα ισλαμικά χαλιφάτα της Μέσης Ανατολής.

Γούνες, κεχριμπάρι, μέλι και σκλάβοι ταξίδευαν νότια, ενώ ασήμι και μετάξι κατευθύνονταν βόρεια.

Ήταν ένας κόσμος όπου το εμπόριο είχε πάντα προτεραιότητα, ενώ η λεηλασία επιφυλασσόταν για τις δύσκολες στιγμές.

Γύρω στο 862 μ.Χ., ένας ημι-μυθικός Σουηδός αρχηγός ονόματι Ρούρικ κατέλαβε τον έλεγχο του Νόβγκοροντ, και οι σλαβικοί λαοί που τώρα κυβερνούσε έδωσαν στους ακόλουθούς του το όνομα "Ρως". Κανείς δεν συμφωνεί απόλυτα για την προέλευση της λέξης, αλλά ήταν γραφτό να επιβιώσει, γινόμενη τελικά το όνομα ενός ολόκληρου πολιτισμού.

Η εξουσία μετατοπίστηκε αρκετά γρήγορα προς τον Νότο, από το Νόβγκοροντ στο Κίεβο, και το αποτέλεσμα ήταν το κράτος των Κιέβων Ρως, ένα κράτος που έμοιαζε σλαβικό στην επιφάνεια, αλλά έφερε αδιαμφισβήτητες σκανδιναβικές επιρροές στις ιδρυτικές του οικογένειες.

Αυτό είναι το σημείο που οι άνθρωποι τείνουν να ξεχνούν σχετικά με τη γέννηση του ρωσικού πολιτισμού.

Η ελίτ των Ρως ήταν μια μικρή σκανδιναβική μειονότητα που κυβερνούσε μια σλαβική πλειοψηφία, και μέσα σε λίγες γενιές είχαν σε μεγάλο βαθμό αφομοιωθεί από τους λαούς που κυβερνούσαν.

Υιοθέτησαν σλαβικά ονόματα, μίλησαν σλαβικές γλώσσες και γύρω στο 988 μ.Χ., υπό τον Μέγα Βλαδίμηρο, ασπάστηκαν επίσης την Ανατολική Ορθόδοξη Χριστιανοσύνη, υιοθετώντας τον βυζαντινό Χριστιανισμό σε μια πολιτική και θρησκευτική συμμαχία που εξασφάλισε επίσης στον Βλαδίμηρο μια βυζαντινή πριγκίπισσα ως σύζυγο.

Από την ίδια σχέση προέκυψε και η Βαράγγειος Φρουρά, μια δύναμη Νορμανδών και Ρως μισθοφόρων που υπηρετούσαν ως προσωπική φρουρά του ίδιου του Βυζαντινού Αυτοκράτορα.

Ήταν μια ασυνήθιστη ρύθμιση, όπου ξένοι πολεμιστές προστάτευαν τον ισχυρότερο θρόνο στον χριστιανικό κόσμο, αλλά λειτούργησε καλά και η συμμαχία διήρκεσε για αιώνες.

Και έτσι φτάνουμε πίσω στη Λήμνο.

Το 1024, ένας άνδρας ονόματι Χρυσοχείρ, ένας αποσχισθείς συγγενής του Βλαδίμηρου, έπλευσε στα βυζαντινά ύδατα με οκτακόσιους πολεμιστές Βίκινγκ, ελπίζοντας να καταταγεί στην ίδια Βαράγγειο Φρουρά που απολάμβανε τόσα πολλά προνόμια εντός της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Οι Βυζαντινοί, εύλογα επιφυλακτικοί απέναντι σε ένοπλους ξένους από τον Βορρά, τον διέταξαν να παραδώσει τα όπλα του πριν εισέλθει στην Κωνσταντινούπολη, αλλά ο Χρυσοχείρ αρνήθηκε.

Η περηφάνια, ή ίσως το υγιές τακτικό ένστικτο, υπερίσχυσε της υπομονής, και οι άνδρες του πολέμησαν για να περάσουν τα Δαρδανέλλια, διασκορπίζοντας την τοπική ακτοφυλακή πριν αποπλεύσουν στο ανοιχτό Αιγαίο ως ελεύθεροι επιδρομείς παρά ως υποψήφιοι βυζαντινοί φρουροί.

Έπρεπε να σταματήσουν στη Λήμνο για ανεφοδιασμό, και εκεί τους πρόλαβαν οι Βυζαντινοί.

Ένας πολύ μεγαλύτερος βυζαντινός στόλος έφτασε, και αντί να επιτεθούν ανοιχτά, οι Βυζαντινοί διοικητές άνοιξαν διαπραγματεύσεις.

Κέρδιζαν χρόνο, επιτρέποντας στους Ρως να χαλαρώσουν την άμυνά τους στην παραλία.

Τότε η παγίδα έκλεισε.

Όπως οι Αχαιοί στην Τροία, χτύπησαν απροειδοποίητα και σφαγίασαν σχεδόν κάθε άνδρα.

Αυτό ήταν το τέλος της ιστορίας.

Ήταν μια προσπάθεια να αψηφήσουν τους Βυζαντινούς στα δικά τους ύδατα, ξεχασμένη από όλους εκτός από τους ιστορικούς που την κατέγραψαν και τους κατοίκους της Λήμνου που έθαψαν τις εκατοντάδες των νεκρών στις ακτές τους.

Κι όμως, οι άνδρες που χάθηκαν σε εκείνη την παραλία ανήκαν σε έναν πολιτισμό σφυρηλατημένο από βίκινγκ μακρόπλοια, σλαβικά ποτάμια και βυζαντινό χρυσό – ένα υβρίδιο που επέζησε από κάθε μια από τις μεμονωμένες επιδρομές του και το οποίο, εννέα αιώνες αργότερα, εξακολουθεί να διαμορφώνει τον χάρτη της Ανατολικής Ευρώπης. GREEK REPORTER

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους