Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μέχρι στιγμής έχω δει δέκα διαφορετικές πηγές να αναπαράγουν το βίντεο της τραγικής έκρηξης των δύο ελικοπτέρων: παρά το τρομαχτικό περιεχόμενο που δηλώνει θάνατο των εμπλεκομένων,θέλουν χιλιάδες να σχολιάσουν για το πώς το γιατί να εκφράσουν τη λύπη ή το θυμό τους.

Αυτές τις μέρες των πυρκαγιών λουζομαστε συνεχώς από εικόνες ή βίντεο : οι τραγικές στιγμές πρέπει να αποτυπωθούν για να υπάρξουν είναι μια τρομαχτική εξέλιξη του πολιτισμού μας: πρέπει να δούμε ένα βίντεο για να συγκινηθούμε και η εμπειρία πολλές φορές δεν απέχει από το να βλέπουμε μια ταινία.

Όσο τραγικές εικόνες θέλουμε να τις καταναλώνουμε ξανά και ξανά.

Δεν είναι θέμα ευαισθητοποίησης, αν κάποτε η φωτογραφία ή η κάμερα έσπαζαν την ορθοδοξία της γραμμής της ενημέρωσης, σήμερα το εκάστοτε γεγονός έχει γίνει μια μορφή ψυχαγωγίας: να θυμώσουμε, να προβληματιστούμε όμως όλα αυτά σαν κοινωνοί του θεάματος που δεν τελειώνει ποτέ . Να βρούμε εικόνες ηρωισμού ή αυταπάρνησης όπως η κυρία αστυνομικός που διασώζει μια κατσίκα θα μπορούσε άλλες εποχές να θεωρηθεί μια μορφή προπαγάνδας, όμως θέλουμε την εικόνα και αυτό το μήνυμα ελπίδας ασχέτως αν στη πραγματικότητα, τις ημέρες του Πάσχα γίνεται το έλα να δεις με τη κρεατοφαγια.

Θέλουμε να δούμε όμως τέτοιες εικόνες,ένα ζώο να σώζεται, ένα σκύλο μια γάτα,είναι τα ανώδυνα σύμβολα της εποχής: η αθωότητα όπως και στις ταινίες και όχι τα στίφη των μεταναστών στην Ισπανία... Η σύγχρονη ζωή- σύμφωνα με τον Ντεπορ- βιώνεται σαν αναπαράσταση της στα χίλια δυο μέσα κοινωνικής δικτύωση.Η κοινωνία του θεάματος είναι μια κοινωνία αποξένωσης που λειτουργεί κυρίως με χρήστες καταναλωτές που θέλουν να βλέπουν τη ζωή παρά να την βιώνουν.

Θα επενδύσουμε τόσα μηνύματα σε μια φώτο και αύριο θα πάμε σε άλλη να βγάλουμε την αποδοκιμασία μας που συνήθως δεν αρθρώνεται σε κάτι ουσιώδες αλλά αλλάζει όπως το μέσο των αλλεπάλληλων και διαφορετικών εικόνων.

Η φωτό θα σου δώσει αυτό που θέλεις σήμερα όμως αύριο θα είναι ακόμα μια φωτό.

Όμως όπως λέει και ένα παλιό τραγούδι η επανάσταση δεν θα γίνει θέαμα της τηλεόρασης γιατί ως τέτοιο είναι υποκείμενη σε ένα κλικ,σε μια φευγαλέα έκρηξη θυμού που όταν καταλαγιάσει θα την έχεις ξεχάσει.

Όσο οργή και να βρείτε σήμερα, βίντεο πραγματικής απελπισίας αυτά συνυπάρχουν με άλλα μη απελπιστικά,ένα ατελείωτο σουπερμάρκετ εικόνων και αντίστοιχων συναισθημάτων. Μια κοινωνία θεάματος που παρακολουθεί την ίδια την αλλοτρίωση της με χαρά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους