Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Άρθρο στην εφημερίδα Documento Κυριακή 02/08/2026 Το Στρατηγικό Υπόβαθρο της Μάχης για το Ορμούζ Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν αφορούσε τη θωράκιση της πλανητικής πρωτοκαθεδρίας τους.

Στόχευε στη «ρευστοποίηση» ή/και η εγκόλπωση της χώρας σε μία Αμερικανοκεντρική αρχιτεκτονική ασφαλείας, με «κάστρο» το Ισραήλ και «πύργους» τις Τουρκία, Σαουδική Αραβία (ΒΣΑ). Η μείωση της επιρροής Κίνας και Ρωσίας σε κρίσιμες ζώνες για την εδαφική τους ακεραιότητα και ο έλεγχος της πρόσβασης τους στις εφοδιαστικές αλυσίδες, θα ήταν το αποτέλεσμα της νίκης τους.

Η άνοδος της Κίνας και η ολοκλήρωση της Ευρασίας με πυρήνα το τρίγωνο Ρωσία, Κίνα, Ιράν θα διακοπτόταν σε αυτή την περίπτωση.

Έτσι, η αλλαγή ή συνθηκολόγηση του καθεστώτος στο Ιράν κατέστη στρατηγικό στοίχημα.

Η τελευταία συγκεκριμενοποιήθηκε ως παραίτηση της Τεχεράνης από τη στήριξη ένοπλων οργανώσεων, τον εμπλουτισμό ουρανίου και τις βαλλιστικές-πυραυλικές ικανότητες της.

Σήμαινε την ακύρωση της από περιφερειακή δύναμη.

Ακόλουθα, η αυτονομία της στην εκμετάλλευση του χαλκού, του Λιθίου, των υδρογονανθράκων (υ/α), κ.α, ορυκτών, και η επιρροή της σε οδούς εμπορίου και σε στρατηγικές ζώνες/περάσματα της Ασίας θα «τελείωναν». Αντίθετα, η θέση των ΗΠΑ θα ενισχυόταν.

Οι οδοί εμπορίου της Ευρασίας θα τίθεντο υπό την κηδεμονία τους.

Καίρια σημεία των BRI (Κίνα-Ευρώπη) και INSTC (Ρωσία-Ινδία) θα περνούσαν στην επιρροή τους. Ο IMEC (Ινδία-Ευρώπη), ο MC (Τουρκία-Κεντρική Ασία) και ο ΝDR (Τουρκία-Περσικός Κόλπος) θα υλοποιούνταν/ελεγχόταν ευκολότερα.

Αντίστοιχα, ο ρόλος των ΗΠΑ στο εμπόριο υ/α και κρίσιμων ορυκτών θα γινόταν ηγεμονικός.

Ο πλούτος του Ιράν θα μεταβιβαζόταν σε εταιρείες τους. Το Ορμούζ θα ήταν διαθέσιμο προς εκμετάλλευση.

Η τροφοδοσία της Κίνας από το Ιράν (πετρέλαιο) θα επιβλεπόταν από τις ΗΠΑ.

Η υπονόμευση του ΟΠΕΚ+ (συμμαχία καρτέλ ΒΣΑ και Ρωσίας) στον ορισμό των τιμών πετρελαίου θα «ωρίμαζε». Τέλος, «πηγές αστάθειας» (τζιχαντιστές, εγκληματίες) και οι πύλες ροής τους προς Καύκασο και Κεντρική-Ασία θα «περιπολούνταν» από φίλους των ΗΠΑ, μεγαλώνοντας την επίδραση αυτών στο μαλακό υπογάστριο των Κίνα, Ρωσία.

Συνολικά, η πίεση για τις δύο χώρες θα γιγαντωνόταν.

Όμως, ο πόλεμος είχε άλλο αποτέλεσμα. Το Ιράν ήλεγξε το Ορμούζ.

Έπληξε βάσεις των ΗΠΑ και στρατηγικές υποδομές του Ισραήλ και εταίρων τους στον Περσικό Κόλπο.

Απορρόφησε την πίεση των βομβαρδισμών.

Έδειξε έτσι ικανό να τιμωρεί επιλογές χωρών που υπονομεύουν τα συμφέροντα του, δίχως να μπορούν να το αποτρέψουν ΗΠΑ και Ισραήλ.

Μία εξέλιξη που ωθεί εταίρους τους στην αναζήτηση ασφάλειας, μέσω της έντασης των σχέσεων με την Κίνα και συνδιαλλαγών με το Ιράν.

Έτσι, το τελευταίο ανέρχεται σε πυρηνικό στοιχείο μιας νέας αρχιτεκτονικής, πιο τοπικής και Ευρασιατικής.

Αντίθετα, οι ΗΠΑ βιώνουν μία στρατηγική ήττα.

Οι βάσεις τους και η επέκταση του Ισραήλ τελούν υπό πίεση.

Ο κίνδυνος οι εμπορικοί οδοί της περιοχής και οι συναλλαγές των υ/α να διαφύγουν της «προστασίας» των όπλων τους είναι μεγάλος.

Ο επανασχεδιασμός των πρώτων υπό «Ευρασιατική» κηδεμονία και η αποδολαριοποίηση των δευτέρων αποτελούν εφιάλτη.

Νέο διακύβευμα για τις ΗΠΑ έγινε η προστασία του δολαρίου ως διεθνούς αποθεματικού και του έλεγχου τους σε κρίσιμες οδούς του διεθνούς εμπορίου. Το Μνημόνιο που υπέγραψαν το Ιούνιο εντασσόταν σε αυτό το σκοπό.

Ήταν μια απόπειρα να διαπραγματευτούν την ένταξη του Ιράν στην αρχιτεκτονική τους, μέσω οικονομικών παροχών.

Ο «ειρηνικός» επανέλεγχος του Ορμούζ ορίστηκε ως μέτρο επιτυχίας, δεδομένης της σημασίας του για τη διεθνή και τοπική οικονομία και για την προβολή ισχύος βαθιά στον Ινδικό ωκεανό. Το Ιράν αρνήθηκε την απαίτηση τους, βλέπωντας το «Στενό» ως την πιο αξιόπιστη εγγύηση για την ανάδειξη του σε πρωταγωνιστή, αν όχι ηγεμόνα, της δυτικής Ασίας.

Ως απάντηση οι ΗΠΑ επανεκκίνησαν τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς.

Ωστόσο, αυτοί δύσκολα θα έχουν αποτέλεσμα.

Το δίλλημα ήττα ή κλιμάκωση θα οξυνθεί για την Ουάσιγκτον.

Η πίεση υπέρ της δεύτερης θα αυξηθεί από το στρατηγικό χαρακτήρα της πρώτης. Η έναρξη της μάχης για το Ορμούζ εγκυμονεί μεγάλες εξελίξεις.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους