Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάποτε, πριν πολλά.. πολλα πολλά χρόνια, στο πανηγύρι της Αγίας Παρασκευής, ένα μικρό παιδί καθόταν μόνο του στο ξύλινο πεζούλι.

Κοιτούσε όλους να χορεύουν, να γελούν, να γιορτάζουν.

Ήθελε να μπει κι εκείνο στον χορό, αλλά η ντροπή, η παιδική ηλικία, το κρατούσε πίσω.

Εκείνη τη μέρα έδωσε μια υπόσχεση στον εαυτό του: πως κάποτε θα βρει τον τρόπο να συμμετάσχει στη χαρά, να γίνει ένα με όλους... Να χορεψει.. Φέτος, η Αγία Παρασκευή μου έδωσε αυτή την ευκαιρία.

Μου επέτρεψε να κρατήσω εκείνη την παιδική υπόσχεση όχι με βήματα στον χορό, αλλά με τον φακό μου.

Να προσφέρω κι εγώ με τις μικρές δυνατότητες μου, έστω κάτι ελάχιστο στη γιορτή, να αναδείξω αυτή την ξεχωριστή μέρα για το χωριό μας, μετά από τόσο καιρό, με την αναβίωση των εθίμων μας.

Πολλοι δεν θα το καταλάβουν γιατί θεωρούν δεόμενα κάποια πράγματα, ομως είναι κάτι το ξεχωριστό για εμένα.. Δεν είναι τίποτε δεδομένο στην ζωή.. Δεν ήταν τόσο απλό να βρεθώ,κάνεις δεν γνωρίζει το τι εμπόδια μπορούν να βρεθούν στον δρόμο του ανθρώπου, μέχρι να μην μπορείς να περπατήσεις, να σταθείς όρθιος.. Να.. Να.. Να.. Να.. , ειλικρινά όμως με την βοήθεια της Αγίας Παρασκευής όλα καλά και τα κατάφερα.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους.. σε όσους ντύθηκαν, τραγούδησαν, χόρεψαν, σε όσους ήταν παρόντες και με δέχθηκαν με τόση ζεστασιά.

Προσπάθησα και ελπίζω να τα καταφέρα να μεταφέρω λίγη από την τόσο ξεχωριστη ομορφιά πρώτα σε όλους όσους είναι μακρυά μας... Και σε όλους όσους συμμετείχαν.

Να είμαστε καλά, κάθε χρόνο και καλύτερα, με περισσότερη χαρά, περισσότερη συμμετοχή και περισσότερη αγάπη για τα έθιμά μας από τους μεγαλύτερους μέχρι τους μικρότερους.. Πραγματικα αξίζει. Και θα είμαστε... Και κάθε φορά καλύτερα..

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους