**«Τι θα πει ο κόσμος;»** Πόσες φορές αυτή η μικρή φράση γίνεται ένα μεγάλο βάρος μέσα στην ψυχή μας… Πόσες φορές δεν κάνουμε εκείνο που αισθανόμαστε σωστό, δεν λέμε την αλήθεια, δεν ακολουθούμε τη...

Πλήρες Κείμενο:

**«Τι θα πει ο κόσμος;»** Πόσες φορές αυτή η μικρή φράση γίνεται ένα μεγάλο βάρος μέσα στην ψυχή μας… Πόσες φορές δεν κάνουμε εκείνο που αισθανόμαστε σωστό, δεν λέμε την αλήθεια, δεν ακολουθούμε τη συνείδησή μας, δεν ζητούμε συγγνώμη, δεν δείχνουμε την αγάπη μας, δεν τολμούμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά, μόνο και μόνο επειδή φοβόμαστε τι θα πουν οι άλλοι.

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε, αρχίζουμε να ζούμε όχι όπως μας καλεί ο Θεός, αλλά όπως νομίζουμε ότι μας θέλουν οι άνθρωποι.

Μας απασχολεί υπερβολικά η γνώμη του κόσμου.

Τι θα πουν οι συγγενείς.

Τι θα σχολιάσουν οι γνωστοί.

Τι θα σκεφτεί το χωριό, η γειτονιά, η παρέα, ο κύκλος μας.

Και μέσα σε όλον αυτόν τον θόρυβο ξεχνάμε κάτι πολύ σημαντικό: **ο “κόσμος” είμαστε κι εμείς.** Κι εμείς πολλές φορές σχολιάσαμε.

Κι εμείς βιαστήκαμε να κρίνουμε.

Κι εμείς ακούσαμε κάτι και σχηματίσαμε άποψη χωρίς να γνωρίζουμε όλη την αλήθεια.

Κι εμείς ασχοληθήκαμε για λίγο με τη ζωή κάποιου και ύστερα συνεχίσαμε τη δική μας.

Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με τους άλλους.

Σήμερα μπορεί να μιλήσουν για εσένα.

Αύριο θα έχουν κάτι άλλο να σχολιάσουν.

Κι εσύ, όμως, θα πρέπει να συνεχίσεις να ζεις με τις αποφάσεις σου, με τη συνείδησή σου, με τις χαρές και τις πληγές σου.

Γι’ αυτό ο άνθρωπος δεν πρέπει να γίνεται δούλος της γνώμης των άλλων. Η Εκκλησία δεν μας διδάσκει να περιφρονούμε τους ανθρώπους.

Μας διδάσκει όμως να έχουμε **διάκριση**. Άλλο πράγμα είναι να ακούμε μία καλή συμβουλή και άλλο να παραδίνουμε ολόκληρη τη ζωή μας στην ανθρώπινη αποδοχή.

Ο χριστιανός καλείται να αγαπά όλους, αλλά να μην εξαρτάται από όλους.

Να σέβεται τους ανθρώπους, αλλά να μη φοβάται τα λόγια τους.

Να δέχεται την καλοπροαίρετη παρατήρηση, αλλά να μη συντρίβεται από την κακία, την ειρωνεία και την κατάκριση.

Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην ταπείνωση και στην ανθρωπαρέσκεια.

Η ταπείνωση λέει: «Ίσως να κάνω λάθος.

Θα εξετάσω τον εαυτό μου.» Η ανθρωπαρέσκεια όμως λέει: «Θα κάνω τα πάντα για να μη με κακολογήσουν.» Και τότε ο άνθρωπος παύει να είναι ελεύθερος.

Αλλά ο Χριστός μάς θέλει ελεύθερους.

Ελεύθερους από τα πάθη μας, ελεύθερους από τον εγωισμό μας, αλλά και ελεύθερους από την τυραννία του «τι θα πουν οι άλλοι». Ο ίδιος ο Κύριος συκοφαντήθηκε. Κατηγορήθηκε. Παρεξηγήθηκε. Χλευάστηκε.

Κι όμως δεν σταμάτησε να αγαπά, δεν άλλαξε την αλήθεια για να γίνει αρεστός, δεν εγκατέλειψε το θέλημα του Πατέρα για να ικανοποιήσει τα πλήθη.

Αυτό είναι ένα μεγάλο μάθημα και για εμάς.

Δεν σημαίνει ότι πρέπει να αδιαφορούμε για όλους.

Σημαίνει ότι πρέπει πρώτα να ρωτάμε: **Αυτό που κάνω είναι σωστό ενώπιον του Θεού;** **Η συνείδησή μου είναι καθαρή;** **Αδικώ κάποιον;** **Υπάρχει μέσα στην απόφασή μου εγωισμός ή υπάρχει αλήθεια;** **Με οδηγεί αυτή η επιλογή πιο κοντά στον Χριστό ή με απομακρύνει από Εκείνον;** Αυτές είναι οι ερωτήσεις που έχουν πραγματική αξία.

Γιατί πολλές φορές μπορεί ο κόσμος να σε επαινεί κι εσύ να βρίσκεσαι σε λάθος δρόμο.

Και άλλες φορές μπορεί ο κόσμος να σε κατηγορεί, ενώ εσύ να αγωνίζεσαι με καθαρότητα, υπομονή και προσευχή.

Δεν είναι πάντοτε η αποδοχή των πολλών απόδειξη ότι βαδίζουμε σωστά.

Ούτε η απόρριψη των άλλων σημαίνει πάντοτε ότι έχουμε άδικο.

Γι’ αυτό χρειάζεται πνευματική διάκριση, προσευχή και ειλικρίνεια απέναντι στον εαυτό μας.

Να μην κάνουμε το θέλημά μας «θέλημα Θεού», αλλά ούτε και τη γνώμη των άλλων να την κάνουμε νόμο της ζωής μας.

Και κάτι ακόμη: Πολλές φορές πίσω από το «τι θα πει ο κόσμος» κρύβεται ένας βαθύτερος φόβος.

Ο φόβος μήπως δεν μας αγαπήσουν.

Μήπως δεν μας αποδεχθούν.

Μήπως μας απορρίψουν.

Κι εκεί πρέπει να θυμόμαστε πως η αξία μας δεν εξαρτάται από τα χειροκροτήματα των ανθρώπων.

Η αξία μας γεννιέται από την αγάπη του Θεού. Ο Θεός μας γνωρίζει όπως πραγματικά είμαστε.

Ξέρει τις αδυναμίες μας, τα λάθη μας, τα δάκρυά μας, τις πτώσεις μας, αλλά και τον αγώνα μας.

Και ενώ μας γνωρίζει τόσο βαθιά, εξακολουθεί να μας αγαπά και να μας καλεί σε μετάνοια, σε αλλαγή, σε ζωή.

Άρα, όταν πάλι σε πιάσει η αγωνία για το «τι θα πει ο κόσμος», θυμήσου: Ο κόσμος σήμερα θα μιλήσει και αύριο θα ξεχάσει. Ο Θεός όμως βλέπει την καρδιά.

Και στο τέλος της ζωής μας δεν θα δώσουμε λόγο για το αν καταφέραμε να είμαστε αρεστοί σε όλους.

Θα δώσουμε λόγο για το αν αγαπήσαμε.

Αν συγχωρήσαμε.

Αν μετανοήσαμε.

Αν κρατήσαμε την πίστη μας.

Αν σηκώσαμε τον σταυρό μας με υπομονή.

Αν προσπαθήσαμε να ζήσουμε με αλήθεια.

Γι’ αυτό μη φοβάσαι τόσο τη γνώμη του κόσμου.

Να φοβάσαι περισσότερο μήπως χάσεις την ειρήνη της ψυχής σου προσπαθώντας να ικανοποιήσεις ανθρώπους που ποτέ δεν θα ικανοποιηθούν πλήρως.

Να ζεις με ευθύνη.

Με αγάπη.

Με σεβασμό.

Με ταπείνωση.

Με προσευχή.

Και όταν η συνείδησή σου είναι καθαρή και η καρδιά σου στραμμένη στον Χριστό, τότε άφησε τον κόσμο να λέει.

Γιατί τελικά η μεγαλύτερη ελευθερία είναι να μπορείς να κοιτάζεις τον Θεό και να λες: **«Κύριε, δεν κατάφερα να είμαι αρεστός σε όλους.

Προσπάθησα όμως να μη Σε προδώσω και να μη χάσω την αλήθεια της καρδιάς μου.»** **π. Δημήτριος Αργύρης Πρωτοπρεσβύτερος**

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους