Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αρκετές φορές, όταν ξεσπούν φονικές πυρκαγιές, σκέφτομαι εκείνον τον 18χρονο νέο που σκαρφαλωμένος στην πύλη του Πολυτεχνείου ανέμιζε την ελληνική σημαία το 1973.

Από την ιστοσελίδα του Ιστορικού Αρχείου του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών «Αντιδικτατορικός Αγώνας (1967-1974). Ιστορία και μνήμη» αντιγράφω: ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΗΡΥΚΟΥ (1955-1993) Ο 18χρονος Γιώργος Κηρύκου είναι ο νέος που, όρθιος πάνω στην κολόνα της πύλης του Πολυτεχνείου, ανεμίζει την ελληνική σημαία όπως βλέπουμε σε μια πασίγνωστη φωτογραφία από την εξέγερση.

Εκεί βρισκόταν και τη στιγμή της εισβολής του τανκ.

Ωστόσο, πέρασαν 20 χρόνια για να μαθευτούν το όνομά του και η ιστορία του.

Αυτό συνέβη το καλοκαίρι του 1993, στη φονική πυρκαγιά της Ικαρίας, όταν ο Γιώργος έχασε τη ζωή του στην προσπάθειά του να σώσει τέσσερις ηλικιωμένους συγχωριανούς του, που είχαν εγκλωβιστεί στις φλόγες.

Σιγά σιγά η ιστορία του Γιώργου μαθεύτηκε.

Την έμαθε όλο το νησί, την έμαθε όλη η Ελλάδα. Ο Γιώργος δεν ήταν φοιτητής, αλλά παιδί της βιοπάλης.

Μεγάλωσε στα Λιόσια, μια οικογένεια με πέντε παιδιά.

Ο πατέρας, εργάτης σε χαρτοβιομηχανία, πέθανε το 1970 από πνευμονία κι έτσι ο Γιώργος, από τα 16 του χρόνια βγήκε στον αγώνα για το μεροκάματο: ελαιοχρωματιστής σε οικοδομές, κλητήρας σε εταιρείες, ό,τι έβρισκε.

Η μητέρα επέστρεψε στο χωριό της στην Ικαρία και ο Γιώργος ήταν αυτός που στήριζε οικονομικά την οικογένεια.

Μόνο αποκούμπι η κιθάρα του, οι μπαλάντες που συνέθετε και τραγουδούσε στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του. Την Παρασκευή 17 Νοέμβρη του 1973, όταν μπήκε το τανκ, ο Γιώργος κατέρρευσε στο πεζοδρόμιο της Πατησίων.

Η αστυνομία τον συνέλαβε.

Κρατήθηκε ένα μήνα στο ΚΕΒΟΠ και στην ΕΣΑ όπου τον βασάνισαν ανελέητα.

Όταν γύρισε σπίτι, τα ρούχα του ήταν ποτισμένα στο αίμα.

Μια φίλη του, η Θάλεια Φράγκου, με καταγωγή από την Ικαρία, φοιτήτρια τότε στην ΑΣΟΕ, είπε γι’ αυτόν: «Τον θυμάμαι συνέχεια πάνω στην πύλη, να κρατάει τη σημαία, να φωνάζει συνθήματα.

Ήταν με μια παρέα φίλων από την Ικαρία και γειτονόπουλων από τα Λιόσια.

Δεν ήταν στο μπλοκ των φοιτητών, δεν γνώριζε κανέναν, όμως αυτό δεν τον εμπόδισε να είναι μαχητικός, να παρασέρνει τους υπόλοιπους». Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ο Γιώργος, αφού τελείωσε το στρατιωτικό του, μπαρκάρισε.

Τελικά κατέληξε στη Νέα Υόρκη όπου έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε σε ελληνικά μαγαζιά της Αστόρια.

Το 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα, δούλεψε σε μερικά μπαρ της Αθήνας, αλλά τον περισσότερο καιρό έμενε στην Ικαρία, μαζί με τη μητέρα του.

Στο νησί παρέδιδε με ελάχιστη αμοιβή μαθήματα κιθάρας σε παιδιά κι εφήβους.

Οι μαθητές του, λόγω της γλυκιάς φωνής του, τον αποκαλούσαν «Αλμπάνο». Έμοιαζε και λίγο στον Ιταλό τραγουδιστή.

Για το Πολυτεχνείο, για την εξέγερση, για την εισβολή του τανκ, για ό,τι ακολούθησε μιλούσε σπάνια.

Η πυρκαγιά του 1993, που κόστισε 13 νεκρούς, δεν ήταν η πρώτη που έπιανε στην Ικαρία.

Και κάθε φορά ο Γιώργος Κηρύκου έτρεχε πρώτος για να βοηθήσει ώστε να σωθούν άνθρωποι.

Όταν άκουσε ότι στην περιοχή Παναγιά είχε ξεσπάσει μεγάλη φωτιά και είχαν παγιδευτεί τέσσερις γέροντες, έτρεξε εκεί μαζί με δύο φίλους του, τον Δημήτρη Τσαγανό και τον Ηλία Φυσίδα.

Τους σήκωσαν στα χέρια, τους μετέφεραν σε άλλο μέρος και πίστεψαν ότι ήταν ασφαλείς.

Όμως ο αέρας γύρισε ξαφνικά και η φωτιά ήρθε καταπάνω τους. Εγκλωβίστηκαν. Ο Γιώργος σήκωσε στην πλάτη του μια γερόντισσα, προσπαθώντας να τη σώσει.

Κάηκαν όλοι. (Αργότερα, οι τρεις νέοι τιμήθηκαν από την Ακαδημία για την αυτοθυσία τους.) (Στην ιστοσελίδα antidiktatorikos.uoa.gr μπαίνουμε πολύ εύκολα πληκτρολογώντας Αντιδικτατορικός.

Όταν εμφανιστεί η Αρχική Σελίδα, αρκούν τρία κλικ για να φτάσουμε στην υποενότητα «Δεν τους ξεχνάμε» όπου διαβάζουμε για τον Γιώργο Κηρύκου και άλλους αγωνιστές της περιόδου της δικτατορίας που πέθαναν μετά τη Μεταπολίτευση. Κλικ, λοιπόν, στην ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και, στη συνέχεια, κλικ στο ΑΝΟΙΚΤΟ ΔΙΚΤΥΟ και στο ΔΕΝ ΤΟΥΣ ΞΕΧΝΑΜΕ.)

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους