ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΙΠΟΤΑ Πριν από μερικές ημέρες μία ανάρτησή μου εδώ επανέφερε στη δημοσιότητα το ζήτημα της κρατικής χρηματοδότησης στην έρευνα και τη (μη) στήριξη νέων επιστημόνων που αυτή τη στιγμή...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αφορμή για την ανάρτησή μου ήταν η φρικαλέα ιστορία για το πρόγραμμα “Trust Your Stars”. Την ονομάζω φρικαλέα γιατί μόνο μια παρόμοια λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που συνέβη.

Χαίρομαι γιατί υπήρξε αμέσως μεγάλο ενδιαφέρον από πολλά ΜΜΕ που αναπαρήγαγαν την ανάρτησή μου.

Αλλά χαίρομαι περισσότερο γιατί η Καθημερινή, η εφημερίδα με την οποία συνεργάζομαι αποκλειστικά εδώ και πολλά χρόνια και κυρίως η ελληνική newspaper of record, ανέδειξε το θέμα από την πρώτη στιγμή και μάλιστα σε πρωτοσέλιδα.

Στα σχόλια θα βρείτε το ρεπορτάζ της Τάνιας Γεωργιοπούλου και το άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη – που τις ευχαριστώ πολύ.

Το άρθρο της κας Κατσουνάκη μόλις ανέβηκε και στη διεθνή έκδοση – ώστε τα χάλια μας να γίνουν και διεθνώς γνωστά.

Σήμερα η Καθημερινή αφιερώνει άλλη μια σελίδα στο θέμα με ρεπορτάζ της κας Γεωργιοπούλου με τίτλο «Οι έρευνες που δεν κάναμε» και παραθέματα από συναδέλφους που έχουν πληγεί όπως κι εγω, ενώ θα διαβάσετε και σχετικό άρθρο μου με τίτλο «Μην περιμένετε τίποτα». Όπως φαντάζεστε απευθύνομαι στις νέες και τους νέους επιστήμονες.

Είμαι υπερβολικός; Ρωτήστε λοιπόν τις νέες και τους νέους επιστήμονες πότε ήταν η τελευταία χρονιά που προκηρύχθηκαν υποτροφίες σε οποιοδήποτε επίπεδο σπουδών.

Συγκρίνετε τα ποσά που έχουν δοθεί σε υποτροφίες ή σε ερευνητικά έργα την τελευταία 15ετία.

Κυρίως όμως δείτε το καταστροφικότερο πλήγμα στην έρευνα που έχει δοθεί ποτέ στη σύγχρονη ελληνική ιστορία, δηλαδή την υπαναχώρηση του ελληνικού κράτους στην περίπτωση του προγράμματος “Trust Your Stars” (και μόνο που το γράφω γελάω με την ιδέα να ονομάσει έτσι ένα πρόγραμμα στήριξης της έρευνας και των νέων επιστημόνων, ένα κράτος που γνωρίζει ότι το ίδιο είναι αναξιόπιστο.) Και όλα αυτά σε μία περίοδο πλεονασμάτων που όμως δεν πρόκειται να δοθούν στην έρευνα.

Και όλα αυτά ενώ τα κονδύλια προέρχονται κυρίως από την ΕΕ. Ξέρετε, όμως, τι μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση; Από την πρώτη στιγμή (της ανάρτησης μάλιστα, πριν σηκώσουν το θέμα τα ΜΜΕ), με πήραν τηλέφωνο άπειροι δημοσιογράφοι, πολλοί συνάδελφοι και γενικά διανοούμενοι, πολλοί πολιτικοί, ακόμα και ένα πρώην μέλος της κυβέρνησης, για να εκφράσουν την οργή και τη συμπαράστασή τους.

Πολλοί περισσότεροι έγραψαν, κατέθεσαν κοινοβουλευτικές ερωτήσεις, έκαναν δηλώσεις, αναρτήσεις, κλπ.

Όμως μέχρι και τώρα κανείς από τους υπεύθυνους για ό,τι συνέβη – δηλαδή από αυτούς που μπορούν να διορθώσουν και να αποκαταστήσουν την τρομακτική ζημία που μας προκάλεσαν και συνεχίζουν να μας προκαλούν – δεν αισθάνθηκε την ηθική αλλά και την πολιτική υποχρέωση να επικοινωνήσει μαζί μου ή με τους συναδέλφους μου και να μας διαβεβαιώσουν ότι εξετάζουν άμεσες και ικανοποιητικές λύσεις.

Δεν δοκίμασαν καν να επικοινωνήσουν για να μας κατευνάσουν με φρούδες ελπίδες και άδειες υποσχέσεις, με απαντήσεις τύπου customer service, όπως κάνουν απαντώντας στις κοινοβουλευτικές ερωτήσεις. Κανείς! Κανείς! ΚΑΝΕΙΣ! Είναι δυνατόν να είναι τόσο αδιάφοροι; Και όμως είναι.

Προφανώς περιμένουν «να περάσει κι αυτό». Θεωρούν ότι η σιωπή αποτελεί τη λιγότερο κοστοβόρα πολιτικά λύση σ’ αυτές τις περιπτώσεις.

Αμ δεν είναι.

Στην περίπτωση αυτή, οπωσδήποτε, δεν θα είναι.

Διότι για εμάς, για όλους εμάς, για τις ομάδες μας, για τους νέους ανθρώπους για τους οποίους είμαστε υπεύθυνοι, για τα νέα αυτά παιδιά που χάνουν συστηματικά όλες τις ευκαιρίες γιατί δεν έχουν τα χρήματα να υποστηρίξουν τη συνέχεια των σπουδών ή της έρευνά τους, για τα λαμπρά μυαλά που βρίσκονται εκτός της Ελλάδας και ήθελαν να επιστρέψουν αλλά το μόνο που βλέπουν μπροστά τους είναι η αναξιοπιστία, η κοροϊδία η αδιαφορία και η περιφρόνηση, για όλους εμάς λοιπόν αυτό είναι και θα παραμείνει το Κεντρικό Θέμα, το σημαντικότερο, το νούμερο ένα, αυτό που επηρεάζει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τις ζωές μας, την καθημερινότητά μας, όλα όσα για εμάς αποτελούν πρώτη προτεραιότητα.

Η ελληνική κυβέρνηση κατόρθωσε κάτι πρωτοφανές: αυτή τη στιγμή ολόκληρη η ερευνητική κοινότητα, χωρίς εξαιρέσεις, είναι εξοργισμένη μαζί της.

Δηλαδή έχει φέρει τον εαυτό της αντιμέτωπο με ό,τι καλύτερο υπάρχει σε ανθρώπινο κεφάλαιο στην Ελλάδα.

Κατόρθωσε να αποξενωθεί από το δυναμικότερο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, το κομμάτι που θα καθορίσει περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο την εικόνα αυτής της κυβέρνησης στην ελληνική κοινωνία και τώρα αλλά ιδίως στο μέλλον.

Είναι δυνατόν να είναι τόσο μυωπικοί; Είναι δυνατόν να μην τους απασχολεί καθόλου η παρακαταθήκη τους αλλά κυρίως το άμεσο απτό πολιτικό μέλλον; Υ.Γ. Με συγχωρείτε για το οργισμένο ύφος.

Αλλά βρίσκομαι στο Λονδίνο για αρχειακή έρευνα και καθημερινά ανακαλύπτω πραγματικούς θησαυρούς για το παρελθόν μας, για την Ιστορία μας, για τη συλλογική αυτογνωσία μας (π.χ. ποιοι μιλούσαν και έγραφαν ελληνικά, ποιοι δεν ήξεραν γράμματα και ποιοι ήταν οι νοικοκυραίοι στην Ιθάκη το 1830 ή πώς λειτουργούσαν τα σχολεία στην Αθήνα το 1824 ή τι είδους ελληνικά έγραφαν οι ρωμιοί γραμματείς των Οθωμανών αξιωματούχων το 1822) και όλα αυτά χωρίς καμία απολύτως βοήθεια, στήριξη, ενίσχυση από ΚΑΝΕΝΑΝ.

Αυτά που μελετώ οι Βρετανοί εδώ τα ονομάζουν «χαμένα αρχεία» γιατί εδώ και μισό αιώνα δεν τα έχει αγγίξει κανείς.

Θα τα φέρω στην Ελλάδα και θα μείνουν αναξιοποίητα.

Πριν από έναν χρόνο έφερα το σημαντικότερο αρχειακό σώμα που παραμένει ανεκμετάλλευτο για την Ελληνική Επανάσταση.

Απευθύνθηκα σε μία πολύ μεγάλη τράπεζα για να μας ενισχύσει (ζήτησα οικονομική βοήθεια *αποκλειστικά* για αμοιβές σε νέους επιστήμονες, τίποτα για μένα και τους 3 συναδέλφους που θα εργαζόμασταν επίσης) και η απάντηση ήταν αποκαρδιωτική – τόσο αποκαρδιωτική που χρειάστηκε να διαβάσω δύο φορές την απάντηση για να το πιστέψω.

Αυτό το αρχειακό σώμα το είχε ανακαλύψει λίγο πριν τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ο Γιάννης Βλαχογιάννης και του είχε γίνει έμμονη ιδέα.

Επισκέφτηκε δύο φορές το Λονδίνο αναζητώντας τρόπους να το φέρει στην Ελλάδα.

Στη διάρκεια της κατοχής το σκεπτόταν διαρκώς και ετοιμαζόταν να συνεχίσει μετά τον πόλεμο.

Αλλά πέθανε και δεν πρόλαβε.

Όμως αν είχε επιβιώσει, είμαι απολύτως βέβαιος πως η φτωχή Ελλάδα της εποχής, η διχασμένη, η ρημαγμένη από τον πόλεμο και τον Εμφύλιο θα εύρισκε κάποιον τρόπο να τον ενισχύσει.

Δεν θα αδιαφορούσε για την Ιστορία της.

Τώρα, αυτό που ονειρευόταν ο Βλαχογιάννης, το κατάφερα.

Το έχω στα χέρια μου και έχω έναν στρατό νέων επιστημόνων έτοιμων να το επεξεργαστούν.

Αλλά η Ελλάδα των πλεονασμάτων και του ευρωπαϊκού κέρατος της Αμάλθειας, αδιαφορεί πλήρως, υπονομεύει, καταστρέφει συνειδητά ανθρώπινο κεφάλαιο αφήνοντάς τα αδρανές και ανεκμετάλλευτο.

Πάρτε, λοιπόν, τη σημερινή Καθημερινή και κάνετε ό,τι μπορείτε για να μαθευτεί αυτή η ιστορία.

Δεν μας έχει απομείνει άλλος τρόπος αντίδρασης παρά αυτός: ενημερώστε και προειδοποιήστε. Δεν θα πρέπει να απομείνει κανείς που να μη μάθει αυτή τη φρικαλέα ιστορία.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους