Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το θαυμαστικό! Στον Χρίστο -Το θαυμαστικό χρησιμοποιείται ύστερα από ένα επιφώνημα ή μια έκφραση που δηλώνει θαυμασμό.

Αυτή η φωνή στο ραδιόφωνο... οικεία φωνή…. τρυπάει τη μνήμη σαν βέλος. προσταγή, χαρά, ελπίδα, φόβο, ένα ξαφνικό αίσθημα, πάθος ή άλλο συναίσθημα, για παράδειγμα, Μπράβο! Μακάρι! Πρόσεχε! Θα τσακιστείς! Στρίβω απότομα το τιμόνι και αποφεύγω το χαντάκι.

Θεέ μου! Αυτός είναι! Όταν η επιφωνηματική πρόταση αρχίζει από επιφώνημα, συνήθως βάζουμε κόμμα μετά το επιφώνημα και το θαυμαστικό μπαίνει στο τέλος της φράσης.

Άχ, πόσα χρόνια έχω να τον ακούσω! Σταματώ το αυτοκίνητο.

Είμαι όλη αυτιά.

Ορισμένες φορές χρησιμοποιούμε το θαυμαστικό για να δηλώσουμε ειρωνεία ή για να υπογραμμίσουμε κάτι απίστευτο.

Τον νιώθω τόσο κοντά μου, τόσο ζωντανό (!) Σε αυτήν την περίπτωση βάζουμε το θαυμαστικό σε παρένθεση, για παράδειγμα: Λέει πως ανέβηκε σε μια ώρα (!) στον Όλυμπο.

Η γνώριμη ζεστή φωνή του Δασκάλου με την καθαρή άρθρωση.

Ανασύρει φωνές από το παρελθόν.

Τον ακούω και πάλι να εξηγεί, να τεκμηριώνει, να αποδείχνει, να ενθαρρύνει, να παθιάζεται και να παθιάζει, να συνεπαίρνει, να εμπνέει.

Σημειώνουμε θαυμαστικό και σε προτάσεις ερωτηματικού τύπου αλλά πραγματικά επιφωνηματικές, για παράδειγμα: Και πιστεύεις κι εσύ τέτοια πράματα! Πώς κρεμόμουν από τα χείλη του κάθε φορά! Πώς φλόγιζε την ψυχή μου! Ύστερα από θαυμαστικό αρχίζουμε με κεφαλαίο γράμμα.

Συνεχίζουμε με μικρό, όταν η επόμενη φράση συνδέεται άμεσα με την προηγούμενη. «Το κεφάλι του παιδιού δεν είναι δοχείο να το γεμίσουμε, είναι σπίρτο και φωτιά για να το ανάψουμε!» έλεγε.

Και άναβε φωτιές στα κεφάλια όλων μας.

Με τον ασίγαστο έρωτά του για τη γλώσσα και την εκπαίδευση.

Το θαυμαστικό που μπαίνει στο τέλος της φράσης σημειώνεται μέσα στα εισαγωγικά, εφόσον ανήκει στη φράση.

Η φωνή του πηγάζει από Τα ψηλά βουνά του Παπαντωνίου, σμίγει με τις φωνές του Δελμούζου, του Γληνού, του Κουντουρά, του Κάστανου, του Τριανταφυλλίδη, του Παπανούτσου, και ξεχύνεται ορμητικό ποτάμι στο αλωνάκι της εκπαίδευσης, για να συνεχίσει τον ιερό αγώνα του Εκπαιδευτικού Δημοτικισμού για γλώσσα και παιδεία ∙ Ο σκοπός της Παιδείας είναι να μάθουν οι μαθητές και οι μαθήτριες να δημιουργούν μαζί με τους άλλους και να είναι ευτυχισμένοι μέσα σ’ αυτή τη δημιουργία.

Όμως πρόσεξε! η δημιουργία αυτή δεν πρέπει να είναι εγωκεντρική ούτε αυτάρεσκη.

Πρέπει να είναι προσγειωμένη, να σέβεται και να αξιοποιεί την παράδοση του τόπου, την ιστορία του πολιτισμού και τη σοφία της φύσης! Μουσικό διάλειμμα.

Η γλώσσα που μου δώσατε μελώδισε στο στόμα/ ροδόσταμο που άνθισε στο πατρικό μου χώμα/ θαλασσινή η αύρα της, βουνήσια η πνοή της… Η φωνή του Θαλασσινού με ταξιδεύει.

Πρωτοδιόριστη σε ακριτικό χωριό στον Έβρο. Απομονωμένη.

Κλειστή κοινωνία, ελάχιστοι μαθητές, παγωμένοι χειμώνες.

Με ζεσταίνουν τα μάτια των παιδιών καρφωμένα πάνω μου με προσμονή∙ θέλουν να μάθουν.

Με ζεσταίνει η φωνή του από το ραδιόφωνο: Τον καλό δάσκαλο θα τον περιέγραφα με μια λέξη: Αγάπη.

Αυτός που αγαπάει τα παιδιά και τη δουλειά του είναι άριστος δάσκαλος.

Στο καρπερό έδαφος της αγάπης πέφτει ο σπόρος της γνώσης κι εκεί ριζώνει και φυλλουριάζει και ανθίζει και καρπίζει.

Παρηγοριά και δύναμη στις δύσκολες νύχτες του χειμώνα τα κείμενά του.

Τα γράμματα, οι λέξεις, οι φράσεις γίνονται ήχοι, τραγουδούν τον ύμνο της γλώσσας Κάθε διδασκαλία είναι ανάγκη να αρχίζει και να ολοκληρώνεται με τη μητρική γλώσσα, αφού στους γνώριμους ήχους της ριζώνει η σκέψη του παιδιού∙ επενδύεται/ κωδικοποιείται ο στοχασμός του∙ χαράζει η ψυχική και η κοινωνική του ζωή∙ χρωματίζεται η φαντασία του∙ εδράζεται η ενεργητικότητά του∙ τροχίζεται η βούλησή του. Απόσπασμα από το διήγημα "Το θαυμαστικό", από τη συλλογή "Μονοπάτια", Γράφημα, 2022

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους